
Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο του, ο Ερρίκο Μαλατέστα πραγματεύεται γιατί οι αναρχικοί πρέπει να συμμετέχουν στις κοινωνικές εξεγέρσεις και πως μπορούν να συμμαχούν σε μέτωπα χωρίς να χάνουν την ταυτότητα τους. Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο La Questione Sociale (το κοινωνικό ζήτημα) στο Πάτερσον των ΗΠΑ στις 2 Δεκεμβρίου 1899. Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό ότι τα κείμενα του Ιταλού Αναρχικού είναι συνοπτικά περιφραστικά και κατευθείαν στην ουσία των θεμάτων που διαπραγματεύονται. Σε μια εποχή φλυαρίας και μεγάλων κατεβατων με ξύλινο ή και ακατάληπτο λόγο, να επιστρέψουμε πάλι σε μικρές, μεστές περιεκτικές και ευκολονόητες αναλύσεις που θα γοητεύσουν εκ νέου τους ανθρώπους να συνταχθούν μαζί μας για την κοινωνική απελευθέρωση. Διότι μπορεί να μην ήρθε το τέλος της ιστορίας, αλλά είναι σίγουρο ότι πέθαναν οι μεγάλες σε έκταση υπεραναλύσεις.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Αυτό είναι το ερώτημα που αντιμετωπίζουμε, το ίδιο όπως όλοι όσοι έχουν ιδέες να εφαρμόσουν και συμφέροντα να υπερασπιστούν, σε κάθε στιγμή της ζωής μας.
Θέλουμε να καταργήσουμε την ιδιωτική ιδιοκτησία και εξουσία, δηλαδή θέλουμε να απαλλοτριώσουμε όσους διαφεντεύουν τη γη και το κεφάλαιο, να ανατρέψουμε την κυβέρνηση και να θέσουμε τον πλούτο της κοινωνίας στη διάθεση όλων, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να ζει όπως θέλει, χωρίς κανέναν άλλο περιορισμό εκτός από αυτούς που επιβάλλονται από τη φυσική και κοινωνική αναγκαιότητα, ελεύθερα και εθελοντικά αναγνωρισμένους και αποδεκτούς. Με λίγα λόγια, θέλουμε να εφαρμόσουμε το αναρχικό-σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Και είμαστε πεπεισμένοι (και η καθημερινή εμπειρία μας επιβεβαιώνει αυτή την πεποίθηση) ότι οι ιδιοκτήτες και οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν φυσική βία για να προστατεύσουν την άνοδό τους, επομένως, για να τους νικήσουμε, πρέπει αναγκαστικά να καταφύγουμε στη φυσική βία, στη βίαιη επανάσταση.
Ως αποτέλεσμα, είμαστε εχθροί όλων των προνομιούχων τάξεων και όλων των κυβερνήσεων, και εχθρικοί προς όλους όσους, αν και με τις καλύτερες προθέσεις, τείνουν, με τις προσπάθειές τους, να απομυζούν την επαναστατική ενέργεια του λαού και να αντικαθιστούν τη μία κυβέρνηση με μια άλλη.
Αλλά τι πρέπει να κάνουμε για να διασφαλίσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε την επανάστασή μας, μια επανάσταση ενάντια σε κάθε προνόμιο και κάθε εξουσία, και ότι θα νικήσουμε;
Η καλύτερη τακτική θα ήταν να διαδίδουμε τις ιδέες μας πάντα και παντού· να χρησιμοποιούμε όλα τα δυνατά μέσα για να καλλιεργήσουμε στους προλετάριους το πνεύμα του συνδυασμού και της αντίστασης και να τους παρακινούμε σε όλο και μεγαλύτερα αιτήματα· να είμαστε αδυσώπητοι στην αντίθεσή μας σε κάθε αστικό κόμμα και σε κάθε αυταρχικό κόμμα και να παραμένουμε ασυγκίνητοι από τα παράπονά τους· να οργανωνόμαστε ανάμεσα σε εκείνους που έχουν πειστεί και πείθονται για τις ιδέες μας και να παρέχουμε στους εαυτούς μας τα υλικά μέσα που χρειάζονται για τον αγώνα· και, μόλις συγκεντρώσουμε αρκετή δύναμη για να νικήσουμε, να ξεσηκωθούμε μόνοι μας, αποκλειστικά για τον εαυτό μας, να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας στο σύνολό του ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, να εξασφαλίσουμε για κάθε άτομο απεριόριστη ελευθερία να πειραματίζεται, να εφαρμόζει και να τροποποιεί προοδευτικά εκείνη τη μορφή κοινωνικής ζωής που μπορεί να θεωρεί καλύτερη.
Δυστυχώς, όμως, αυτή η τακτική δεν μπορεί...

Felipe Corrêa και Rafael Viana da Silva*
Το παρόν κείμενο —του οποίου ο πυρήνας προέρχεται από την εισαγωγή που γράψαμε για τη γαλλική έκδοση του Social Anarchism and Organization, της Αναρχικής Ομοσπονδίας του Ρίο ντε Τζανέιρο (FARJ) [1]— έχει ως στόχο να συζητήσει το ζήτημα της ειδικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, με βάση τη συμβολή του Μιχαήλ Μπακούνιν, του Ερρίκο Μαλατέστα και της Οργανωτικής Πλατφόρμας για μια Γενική Ένωση Αναρχικών, που γράφτηκε από αγωνιστές οργανωμένους γύρω από το περιοδικό «Dielo Trudá», μεταξύ των οποίων ήταν ο Νέστορ Μαχνό και ο Πιότρ Αρσίνοφ.
Θα εξετάσουμε τη συμβολή του Μπακούνιν και του...

Σημείωση μεταφραστή*: Σε αυτό το άγνωστο σχετικά κείμενο του 2020 ο Βαλκάνιος ιστορικός Andrej Grubacic και ο Αμερικανός ανθρωπολόγος David Graeber, αναπτύσουν τη σημασία της Αλληλοβοήθειας τόσο στο έργο του Κροπότκιν όσο και στις ιδέες του Μπακούνιν και την προσπάθεια απαξίωσή τους από όλο το εξουσιαστικό φάσμα. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό κείμενο που φθάνει ιστορικά σχεδόν μέχρι τις μέρες μας και αποδομεί το αφήγημα περί ανταγωνισμού, αναπτύσσοντας ότι η αμοιβαία βοήθεια παραμένει ένα παραγνωρισμένος παράγοντας στην ανθρώπινη δράση.
Μερικές φορές —όχι πολύ συχνά— ένα ιδιαίτερα πειστικό επιχείρημα ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική κοινή λογική προκαλεί τέτοιο σοκ στο σύστημα που καθίσταται...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

