
Σημείωση Μεταφραστή*: Πρόκειται για ένα προεικονιστικό κείμενο του 1920 από τον άγνωστο στο ευρύ κοινό Τσαρλς Τζόζεφ Αντουάν Λαμπαντί (Joseph Labadie) Αμερικανού συνδικαλιστή, τυπογράφου, εκδότη, δοκιμιογράφου και ποιητή. Σε αυτό το αξιοσημείωτο κείμενο ο Λαμπαντί αναπτύσει την ουσία του Αναρχισμού. Μια ανεξίτηλη και διαχρονική υπενθύμιση για το τι παλεύουμε ως τις μέρες μας.
Επιτρέψτε μου να σας πω εν συντομία τι στοχεύει ο αναρχισμός:
Ισχυρίζεται ότι η ελευθερία, είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για την επίτευξη υλικής άνεσης και ευτυχίας στον λαό, και έτσι ο αναρχισμός θα μείωνε σταδιακά, ακόμη και μέχρι το σημείο εξαφάνισης, την πολιτική δύναμη και τον φυσικό έλεγχο που κάποιοι άνθρωποι ασκούν πάνω σε άλλους.
Θέλει να δώσει όλη την αχρησιμοποίητη γη δωρεάν σε όσους θα τη χρησιμοποιήσουν. Αυτό θα απαλλάξει από το κολοσσιαίο κόστος υποστήριξης της τάξης των γαιοκτημόνων και θα αυξήσει την πλουτοπαραγωγική δύναμη μετατρέποντας τους γαιοκτήμονες και τους φτωχούς άνεργους από παράσιτα σε παραγωγούς....
Θέλει να καταργήσει τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας και τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό θα μετέτρεπε τα τεράστια μη κερδισμένα ποσά που τώρα πηγαίνουν στις τσέπες των προνομιούχων στις ανέσεις και τα σπίτια των παραγωγών, και θα αύξανε την ποσότητα μηχανημάτων, βιβλίων κ.λπ., και με μικρότερο κόστος.
Θέλει να αντικαταστήσει το παρόν Κράτος, στο οποίο τα πράγματα αξίζουν περισσότερο από τους ανθρώπους, με την εθελοντική συνεργασία και τον πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό, καταργώντας τον πολιτικό, με την αυθαίρετη φυσική του δύναμη όπως εκδηλώνεται από την αστυνομία, τον στρατό και το ναυτικό, τα οποία τώρα υποστηρίζονται από φόρους που εισπράττονται βίαια από τον λαό. Πιστεύει ότι οι στρατιώτες, οι αστυνομικοί, οι πολιτικοί και όλες οι άλλες σπατάλες που απαιτούνται για την υποστήριξη του παρόντος εγκληματικού κράτους, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμες στην κοινωνία αν μπορούσαν να καλλιεργήσουν τα δικά τους τρόφιμα, να φτιάχνουν τα δικά τους ρούχα και να χτίζουν τα δικά τους σπίτια.
Οι αναρχικοί κατά κανόνα γνωρίζουν ότι οι θεμελιώδεις κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές έρχονται αργά μέσω πειραμάτων, σκέψης, αναγκαιότητας και υπομονετικού μόχθου, και όχι μέσω πολέμων, βίας, αταξίας και αιματοχυσίας. Έτσι, δεν περιμένουν η χιλιετία να έρθει κατά βούληση, με ψηφοφορία ή διαμάχες, με σφαίρες ή θορυβώδεις ιαχές. Αλλά οι κοινωνίες γίνονται πιο δίκαιες και τέλειες αν επιτρέπονται, και ότι η βία και η αταξία απλώς καθυστερούν τη συμμετρική ανάπτυξη όπως το τσεκούρι των βανδάλων και οι βίαιες καταιγίδες ακρωτηριάζουν, παραμορφώνουν και καθυστερούν ακόμη και το πιο τραχύ δέντρο. Ελπίζουν, ωστόσο, να βελτιώσουν τις ανθρώπινες συνθήκες καθαρίζοντας την αδικία από τα σκουπίδια, αφήνοντας τον ήλιο της δικαιοσύνης να λάμψει στα σκοτεινά μέρη. Γνωρίζουν ότι πρέπει να γίνεις αναρχικός πριν ο αναρχισμός μπορέσει να υπάρξει. ότι πρέπει να έχεις μια έξυπνη επιθυμία να είσαι ελεύθερος πριν η δειλή ελευθερία εμφανιστεί στην εμβέλειά σου - ότι η ελευθερία είναι μόνο για όσους τη θέλουν. ότι πρέπει να συνειδητοποιήσεις τις συνθήκες δουλείας σου πριν καταργηθεί η δουλεία. ότι πρέπει να κατανοήσεις τη δική σου υποβάθμιση και δουλοπρέπεια πριν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός μπορέσουν να γίνουν δικά σου. ότι πρέπει να ξέρεις ότι χάνεις το μεγαλύτερο μέρος των αποτελεσμάτων των έντιμων προσπαθειών σου προτού οι...

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό ελευθεριακό περιοδικό THE RAVEN, τεύχος 9, Γενάρης 1990. Στα ελληνικά, πρωτοδημοσιεύθηκε ως Επίμετρο ΙΙ στο βιβλίο Μιχαήλ Μπακούνιν: Απάντηση ενός διεθνιστή στον Τζουζέπε Ματσίνι (Αθήνα: εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα, 1997). Μετάφραση: Μαρλέν Λογοθέτη. Γενική επιμέλεια της έκδοσης: Παναγιώτης Καλαμαράς. Πρώτη ψηφιακή ανάρτηση: Αυτολεξεί.
ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ 1848, συχνά αναφέρονται ως η «Άνοιξη των Εθνών» και σωστά, μια και τα γεγονότα του 1848 εξέφρασαν τις προσδοκίες των υποταγμένων εθνών. Αν και η εθνική ανεξαρτησία δεν έγινε πραγματικότητα για τις εθνοτικές ομάδες στην αυστριακή και οθωμανική αυτοκρατορία, η εμπειρία του 1848 έθεσε τις...

Σε συνέχεια του «Μια αναρχική θέση για την ψυχική υγεία», σε αυτό το σύντομο και συνοπτικό κείμενο αναπτύσσω την ερώτηση που αναδύεται συχνά αν θα υπάρχει η ψυχιατρική σε μια αναρχική κοινωνία.
Με την πρώτη ματιά, η απάντηση μπορεί να φαίνεται προφανής. Αν μια κοινωνία δεν έχει φτώχεια, πόλεμο, ανισότητα και χρόνιο στρες, τότε σίγουρα και τα προβλήματα ψυχικής υγείας θα μειώνονταν αλλά δεν εξαφανίζονταν.
Ας ξεκινήσουμε φανταζόμενοι πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια αναρχική κοινωνία. Σε έναν τέτοιο κόσμο, οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων καλύπτονται πλήρως. Υπάρχει ασφάλεια, δικαιοσύνη, πρόσβαση στην εκπαίδευση, ουσιαστική εργασία και ισχυρές κοινωνικές διασυνδέσεις....
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

