Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχική Θεωρία

24 Μαρτίου 2026

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό κείμενο του 1904 Ιταλός αναρχικός συνθέτης και ποιητής Pietro Gori (Πιέτρο Γκόρι) σκιαγραφεί την εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας από τις απαρχές της μέχρι σήμερα, στην οποία οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων εξακολουθούν να ρυθμίζονται από αρπακτικές τάσεις. Κατά την άποψη του, τα ηθικά θεμέλια της αναρχίας, είναι η αυγή ενός νέου μέλλοντος, που βασίζεται σε αξίες όπως η αμοιβαία βοήθεια και η αλληλεγγύη. Ένα ιδιαίτερο κείμενο ανθρωπολογικής προσέγγισης.

Υπάρχουν δύο βασικά ένστικτα στον άνθρωπο: το ένστικτο της συντήρησης — το ένστικτο της αναπαραγωγής. Το πρώτο έχει ως έδρα του τις φυσιολογικές ανάγκες, με στόχο τη διατήρηση του ατόμου: φαγητό, αναπνοή, κίνηση κ.λπ. Το δεύτερο είναι οι σεξουαλικές ανάγκες, οι οποίες τείνουν, μέσω ασυνείδητων ερεθισμάτων, στη διατήρηση του είδους. Οφείλεται στην ευεργετική δράση του πρώτου, αν το άτομο ζει, αν αναπτύσσεται και προοδεύει στην παραβολή της ιδιαίτερης ύπαρξής του. Από τα γενικά αποτελέσματα του δεύτερου προέρχεται για την ανθρωπότητα η διατήρηση και η επέκταση στη συλλογική της ζωή.

Πάνω σε αυτά τα δύο ένστικτα δομούνται εκτενώς δύο αρχέγονες και ουσιώδεις ανάγκες, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την εξαφάνιση του ατόμου και του είδους: η ανάγκη για τροφή και η ανάγκη για αναπαραγωγή. Η δυσαρέσκεια του πρώτου ενστίκτου σημαίνει τη διακοπή της ζωής για την ατομική μονάδα· η θυσία ή το απόλυτο εμπόδιο στο δεύτερο ένστικτο σημαίνει την εξαφάνιση του είδους ως ζωντανής κοινότητας.

Αυτοί οι δύο θεμελιώδεις κανόνες των φυσικών βιολογικών νόμων συνδέουν άρρηκτα την ύπαρξη του ατόμου με αυτήν ολόκληρου του είδους — αφού σύμφωνα με τη μία, ο άνθρωπος ζει, σύμφωνα με την άλλη, η ανθρωπότητα αναγεννάται και πολλαπλασιάζεται. Πάνω σε αυτή τη φυσική βάση βρίσκεται μια θετική ηθική, βασισμένη στις ίδιες ανάγκες του ατόμου, η οποία δίνει στον συνειδητό άνθρωπο την ακριβή έννοια της θέσης του στην σχέσεις με το είδος των συνανθρώπων του — και διαμορφώνει ήδη στο μυαλό των πρωτοπόρων σε αυτό το τρέχον στάδιο της διακοσμημένης βαρβαρότητας — την έννοια νέων και υγιέστερων προτύπων ζωής και συμπεριφοράς.

* * *

Από αυτή την προϋπόθεση προκύπτουν τα δύο πρωτόγονα ανθρώπινα δικαιώματα: το δικαίωμα στη ζωή και το δικαίωμα στην αγάπη. Όσο όμως ο νόμος παραμένει ως μια νομική αφαίρεση, δεν έχει καμία πραγματική σημασία. Ο καθένας, από το γεγονός και μόνο της γέννησής του, έχει το δικαίωμα στη ζωή, το οποίο ασκεί πριν από οποιονδήποτε άλλον· και όποιος αντιτίθεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε αυτή την πρακτική άσκηση του φυσικού νόμου, παραβιάζει, όπως και τους δικούς του, τους λόγους και τα θεμέλια της ύπαρξης.

Δεδομένου ότι η κοινωνική ζωή δεν μπορεί να εδραιωθεί σταθερά παρά μόνο σε αυτή την αμοιβαία αναγνώριση, δηλαδή ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να αντλεί τις απαραίτητες ανάγκες του από την πηγή του κοινού καλού, το οποίο η μητέρα φύση και η συλλογική σκληρή εργασία των προηγούμενων γενεών δημιούργησαν προς όφελος της ανθρώπινης οικογένειας.

Καμία διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί επομένως να έχει αξία για το άτομο, αν δεν εκφράζεται σε μια κοινωνική διαμόρφωση που αναγνωρίζει, σε κάθε άνθρωπο, το δικαίωμα...

Περισσότερα …