Σημείωση μεταφραστή*: Ένα ιστορικό κείμενο του Μιχαήλ Μπακούνιν το 1871, μετά την Παρισινή Κομμούνα όπου εξηγεί γιατί οι Αναρχικοί αρνούνται την πολιτική συνεργασία με όσους επιζητούν την συμμετοχή σε κόμματα, κοινοβούλια και γενικά εντός του Κράτους. Η οξυδερκής του πρόβλεψη επαληθεύτηκε στο έπακρο με τραγικά αποτελέσματα.
Αρνούμαστε δυναμικά κάθε συμμαχία με την αστική πολιτική, ακόμη και της πιο ριζοσπαστικής φύσης. Έχει δηλωθεί προσποιητά, ανόητα και συκοφαντικά, ότι αποκηρύξαμε κάθε τέτοια πολιτική συμμετοχή επειδή υπερασπιζόμαστε το μεγάλο ζήτημα της Ελευθερίας και αδιαφορούσαμε μόνο για την οικονομική ή υλική πλευρά του προβλήματος. Έχει διακηρυχθεί ότι, κατά συνέπεια, τοποθετηθήκαμε στις τάξεις της αντίδρασης. Ένας Γερμανός αντιπρόσωπος στο Συνέδριο της Βασιλείας έδωσε μια κλασική έκφραση σε αυτή την άποψη, όταν τόλμησε να δηλώσει ότι όποιος δεν αναγνώριζε ποτέ, μαζί με τη Γερμανική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, «ότι η κατάκτηση των πολιτικών δικαιωμάτων (εξουσίας) ήταν η προαπαιτούμενη προϋπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης», ήταν, συνειδητά ή ασυνείδητα, σύμμαχος των Καισάρων!
Αυτοί οι επικριτές εξαπατούν σε μεγάλο βαθμό τους εαυτούς τους και, «συνειδητά ή ασυνείδητα», προσπαθούν να εξαπατήσουν το κοινό σχετικά με εμάς. Αγαπάμε την ελευθερία πολύ περισσότερο από αυτούς. Την αγαπάμε σε σημείο που την επιθυμούμε πλήρη και ολοκληρωμένη. Επιθυμούμε την πραγματικότητα και όχι την μυθοπλασία. Γι' αυτό και απορρίπτουμε κάθε αστική συμμαχία, αφού είμαστε πεπεισμένοι ότι κάθε ελευθερία που κατακτάται με τη βοήθεια της αστικής τάξης, των πολιτικών της μέσων και όπλων, ή με μια συμμαχία με τους πολιτικούς απατεώνες, θα αποδειχθεί κερδοφόρα για τους αστούς, αλλά δεν θα είναι ποτέ τίποτα περισσότερο από μια μυθοπλασία για τους εργάτες.
Οι αστοί όλων των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων των πιο προηγμένων, όσο κοσμοπολίτικοι κι αν είναι, όταν πρόκειται για την απόκτηση χρημάτων μέσω μιας όλο και πιο εκτεταμένης εκμετάλλευσης της εργασίας του λαού, είναι όλοι εξίσου ένθερμοι και φανατικοί στην πατριωτική τους προσήλωση στο Κράτος. Ο πατριωτισμός στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πάθος και η λατρεία του εθνικού Κράτους, όπως είπε πρόσφατα ο κ. Θιέρσος, ο πολύ επιφανής δολοφόνος του παρισινού προλεταριάτου και ο σημερινός σωτήρας της Γαλλίας. Αλλά όποιος λέει «Κράτος» λέει κυριαρχία· και όποιος λέει «κυριαρχία» λέει εκμετάλλευση. Αυτό αποδεικνύει ότι το λαϊκό Κράτος, που τώρα δυστυχώς παραμένει σήμερα το σύνθημα της γερμανικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας, είναι μια γελοία αντίφαση, μια μυθοπλασία, ένα ψεύδος, ασυνείδητο εκ μέρους εκείνων που το εξυμνούν, αναμφίβολα, αλλά, για το προλεταριάτο, μια πολύ επικίνδυνη παγίδα.
Το Κράτος, όσο δημοφιλής κι αν είναι η μορφή που παίρνει, θα είναι πάντα ένας θεσμός κυριαρχίας και εκμετάλλευσης και, κατά συνέπεια, μια μόνιμη πηγή φτώχειας και υποδούλωσης για τον πληθυσμό. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, λοιπόν, για να απελευθερωθεί ο λαός οικονομικά και πολιτικά, να του δοθεί ελευθερία και ευημερία ταυτόχρονα παρά καταργώντας το Κράτος, όλα τα Κράτη, και, κάνοντας αυτό, σκοτώνοντας, μια για πάντα, αυτό που μέχρι τώρα ονομαζόταν «Πολιτική», δηλαδή, ακριβώς τίποτα άλλο από τη λειτουργία ή την εκδήλωση τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής δράσης του Κράτους, δηλαδή, την πρακτική, ή την τέχνη και την επιστήμη της κυριαρχίας και της εκμετάλλευσης των μαζών υπέρ των προνομιούχων τάξεων.
Δεν είναι αλήθεια, λοιπόν, να λέμε ότι αντιμετωπίζουμε την πολιτική αφηρημένα. Δεν την θεωρούμε αφηρημένη, αφού θέλουμε οπωσδήποτε να την καταργήσουμε. Και εδώ είναι το ουσιαστικό σημείο στο οποίο διαχωριζόμαστε απόλυτα από τους πολιτικούς και τους ριζοσπάστες αστούς σοσιαλιστές (που τώρα λειτουργούν ως κοινωνική ή ριζοσπαστική δημοκρατία, η οποία είναι μόνο μια πρόσοψη για την καπιταλιστική δημοκρατία). Η πολιτική τους συνίσταται στον μετασχηματισμό της κρατικής πολιτικής, στη χρήση και τη μεταρρύθμισή της. Η πολιτική μας, η μόνη πολιτική που παραδεχόμαστε, συνίσταται στην πλήρη κατάργηση του Κράτους και της πολιτικής, η οποία είναι η απαραίτητη εκδήλωσή του.
Επειδή επιθυμούμε ειλικρινά την κατάργηση του Κράτους, πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να αποκαλούμαστε Διεθνιστές και Επαναστάτες Σοσιαλιστές· γιατί όποιος επιθυμεί να ασχοληθεί με την πολιτική διαφορετικά από τον τρόπο που το κάνουμε εμείς· όποιος δεν επιθυμεί, όπως εμείς, την πλήρη κατάργηση της πολιτικής, πρέπει απαραίτητα να συμμετέχει στην πολιτική ενός πατριωτικού και αστικού Κράτους. Με άλλα λόγια, απαρνείται, με αυτό ακριβώς το γεγονός, στο όνομα του μεγάλου ή μικρού εθνικού του Κράτους, την ανθρώπινη αλληλεγγύη όλων των λαών, καθώς και την οικονομική και κοινωνική χειραφέτηση των μαζών.
*Μετάφραση Αργύρης Αργυριάδης.
