
Miguel Brea*
Προλογικό Σημείωμα*: Αναμφίβολα η λέξη αναρχία αποτελεί όχι μόνο κόκκινο πανί, αλλά και την πιο παρεξηγημένη πολιτική θεώρηση. Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν από την εμφάνιση του Αντιεξουσιαστικού Σοσιαλιστικού ρεύματος από την Α’ Διεθνή και μετά, αρκετοί απέκρυπταν ότι είναι αναρχικοί ή ότι υποστηρίζουν τον αναρχισμό. Σε αυτό το κείμενο ο Ισπανός αναρχικός Miguel Brea αναπτύσει με σθένος γιατί δεν πρέπει να αποκρύπτουμε την ταυτότητά μας, υπερασπιζόμαστε ότι είμαστε αναρχικοί για στρατηγικούς λόγους και όχι για λόγους που βασίζονται στην ταυτότητα καταλήγοντας ότι η αοριστία δεν αποτελεί δόκιμη τακτική ανάπτυξης. Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Regeneración Libertaria, το 2024.
Συζητώντας με μερικούς συντρόφους από το ελευθεριακό κίνημα και μοιράζοντας τις ιδέες και τις πρακτικές που καθοδηγούν τον ακτιβισμό μας, έχει προκύψει επανειλημμένα το ερώτημα εάν είναι απαραίτητο να ορίζουμε τους εαυτούς μας ως αναρχικούς, παρόλο που όλοι είμαστε και κατανοούμε τους εαυτούς μας ως τέτοιους. Είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από την υπόθεση ότι ο αναρχισμός είναι ένα πολύ ευρύ κίνημα που περιλαμβάνει διαφορετικά ρεύματα, αν και ορισμένοι λόγοι και ενδιαφερόμενες κριτικές προσπαθούν να τον απεικονίσουν ως ένα ενιαίο αδιαφοροποίητο τέρας. Αυτά τα ρεύματα εντός του αναρχικού φάσματος προέρχονται από συγκεκριμένες και διακριτές θεωρητικές υποθέσεις, αναλύσεις και στρατηγικές προτάσεις, τοποθετώντας τους αναρχικούς από καθεμία από αυτές τις «γραμμές» σε ξεχωριστές θέσεις. Παρόλο που υπάρχει ευρεία συμφωνία για τις αρχές και τις αξίες, καθώς και για τους χειραφετητικούς στόχους, οι ερμηνείες και οι δεσμεύσεις κάθε ρεύματος σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έναν ενιαίο αναρχισμό.
Το ερώτημα του κατά πόσον είναι απαραίτητο ή αντιπαραγωγικό για μια συλλογικότητα να αυτοπροσδιορίζεται ανοιχτά ως αναρχική πρέπει να αντιμετωπιστεί με βάση μια στρατηγική ανάλυση, όχι μια ανάλυση που βασίζεται στην ταυτότητα. Με άλλα λόγια, η λήψη θέσης και η ένταξη σε ένα συγκεκριμένο τρέχον κοινό είναι ένα τακτικό ζήτημα που ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες αναλύσεις και στόχους στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω: ένα πολύ μεγάλο μέρος των αναρχικών πιστεύει ότι η ελευθεριακή μαχητική δραστηριότητα θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σε μαζικούς χώρους, όσο το δυνατόν ευρύτερους, για να υποστηρίξει διαδικασίες αυτοοργάνωσης και ευαισθητοποίησης. Μέχρι στιγμής, αυτό ευθυγραμμίζεται με τον κοινωνικό και οργανωτικό αναρχισμό, ειδικά από πλατφορμιστικές ή εσπεριφιστικές οργανώσεις, οι οποίες υποστηρίζουν αυτήν την άποψη. Η διαφορά προκύπτει επειδή ορισμένοι από εμάς πιστεύουμε ότι μια τέτοια δραστηριότητα είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν διεξάγεται οργανωμένα με εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε υψηλό βαθμό στρατηγικής και ιδεολογικής συμφωνίας. Ονομάζουμε αυτόν τον τρόπο οργάνωσης διπλή μαχητικότητα και υποστηρίζουμε ότι δεν συνεπάγεται καμία ιδεολογική αντίφαση, εφόσον λειτουργεί υπέρ της οικοδόμησης κοινωνικής δύναμης, της ευαισθητοποίησης, της αυτοοργάνωσης και υπό σαφείς ηθικούς κώδικες.
Όπως μπορούμε να δούμε, καταλαβαίνουμε ότι το να καταστήσουμε σαφή τον πολιτικό μας προσανατολισμό στα περιβάλλοντα όπου συμμετέχουμε ενεργά αποτελεί επίσης μια ελευθεριακή και αντιεξουσιαστική εγγύηση. Αυτό που επιτυγχάνουμε μη κρύβοντας ότι είμαστε αναρχικοί, ότι ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο ρεύμα και οργάνωση, ότι διεξάγουμε συγκεκριμένες και δημόσιες συγκυριακές αναλύσεις και ότι προτείνουμε μια καθορισμένη (επίσης δημόσια) στρατηγική γραμμή, είναι να καταστήσουμε τους στόχους μας σαφείς σε αντίθεση με εκείνες τις...

Από το πρωί της Δευτέρας 2/11 και για μια εβδομάδα περίπου, στην Κάτω Τούμπα, στην οδό Καππαδοκίας 64, δόθηκε ένας σκληρός συλλογικός αγώνας με κύριο στοιχείο του την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη. Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, εργαζόμενοι, φοιτήτριες, συνταξιούχοι, φίλαθλοι αθλητικών ομάδων, μετά από καλέσματα σωματείων, πολιτικών οργανώσεων και συλλογικών φορέων της πόλης, συγκεντρώθηκαν ξανά και ξανά, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έξω από την οικία ηλικιωμένου ζευγαριού με σοβαρά θέματα υγείας, που κινδύνευε να πεταχτεί στον δρόμο από την μια στιγμή στην άλλη, αφού οι τράπεζες και τα κοράκια των funds έβγαλαν στο σφυρί το σπίτι τους...

Αρκετοί αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχει ενότητα εντός του αναρχικού χώρου. Κατά την άποψη μου, οι αναλύσεις ατομικού έναντι κοινωνικού, φορμαλισμού έναντι αφορμαλισμού, ιδεολογίας ή άρνησής της, είναι αναλύσεις που μέσα στην μερικότητά τους δεν αντικατοπτρίζουν συνολικά το φαινόμενο. Η άποψη μου αυτή προέρχεται από την διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ενότητα και εντός των κοινωνικών, οργανωμένων, ιδεολογικών τάσεων που τους εμποδίζει, όπως έχουμε ιστορικά δει στην πραγματική συνεργασία και την ομοσπονδιοποίηση. Σε αυτό το κείμενο προσπαθώ να εμβαθύνω την ανάλυση για το «τις πταίει» και δεν υπάρχει «ισχύς εν τη ενώσει» βασικός άξονας εφαρμογής του αναρχικού φεντεραλισμού.
Η ιστορία του...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

