
Από το πρωί της Δευτέρας 2/11 και για μια εβδομάδα περίπου, στην Κάτω Τούμπα, στην οδό Καππαδοκίας 64, δόθηκε ένας σκληρός συλλογικός αγώνας με κύριο στοιχείο του την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη. Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, εργαζόμενοι, φοιτήτριες, συνταξιούχοι, φίλαθλοι αθλητικών ομάδων, μετά από καλέσματα σωματείων, πολιτικών οργανώσεων και συλλογικών φορέων της πόλης, συγκεντρώθηκαν ξανά και ξανά, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έξω από την οικία ηλικιωμένου ζευγαριού με σοβαρά θέματα υγείας, που κινδύνευε να πεταχτεί στον δρόμο από την μια στιγμή στην άλλη, αφού οι τράπεζες και τα κοράκια των funds έβγαλαν στο σφυρί το σπίτι τους κοψοχρονιά.
Ο κύριος Λαοκράτης και η κυρία Γεωργία είχαν μπει εγγυητές σε δάνειο του γιου τους για άλλο σπίτι, το οποίο ο τελευταίος δεν κατάφερε να ξεπληρώσει. Η τράπεζα επέλεξε με δόλο να βγάλει πρώτα στο σφυρί το σπίτι στην Καππαδοκίας σε εξευτελιστική τιμή, ώστε να έχει διπλό όφελος. Ο νέος ιδιοκτήτης, ένα μεσιτικό γραφείο, θέλησε να αδειάσει το σπίτι γρήγορα από τους μέχρι πρότινος ιδιοκτήτες του ώστε να το εκμεταλλευτεί, παρά τα αιτήματα για αναβολή της έξωσης μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ακύρωσης του πλειστηριασμού. Μάλιστα, επιχείρησε να αλλάξει τις κλειδαριές στα μουλωχτά, παρουσία δικαστικού επιμελητή. Εν τέλει, ήταν η συνεχής μαζική κινητοποίηση έξω από το σπίτι και η κοινωνική αλληλεγγύη που πίεσαν ώστε, τουλάχιστον, η έξωση να αναβληθεί και το ζευγάρι να παραμείνει στο σπίτι μέχρι τις 8 του Γενάρη.
Η υπόθεση αυτή είναι μόνο ένα από τα εκατοντάδες παρόμοια καθημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι της τάξης μας πετιούνται στον δρόμο, αφού οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έχουν πάρει φωτιά. Άνθρωποι που πείστηκαν -μέσα και από τις υποσχέσεις των τραπεζών- να πάρουν στεγαστικό δάνειο σε μια άλλη περίοδο, αρκετές φορές ακόμη και πριν από το ξέσπασμα της κρίσης και από την μια μέρα στην άλλη έχασαν τις δουλειές τους ή τους πετσοκόφτηκαν οι μισθοί και άρα αδυνατούν να ξεχρεώσουν. Ακόμη και μια καθυστερημένη δόση είναι αρκετή για τις τράπεζες και τα funds ώστε να βάλουν χέρι στα σπίτια των φτωχών ανθρώπων.
Ταυτόχρονα, για όσους και όσες ζουν στο ενοίκιο, τα πράγματα είναι εξίσου άσχημα. Οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευθεί και το κόστος στέγασης καλύπτει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων ενός νοικοκυριού. Το ζήτημα ξεκινάει από τους μικρούς και μεσαίους ιδιοκτήτες σπιτιών που, σε συνεργασία με τα μεσιτικά γραφεία, προσπαθούν να αποκομίσουν όσο μεγαλύτερο κέρδος γίνεται από τους ενοικιαστές, ενώ χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι να μείνουν και επεκτείνεται στα μεγάλα funds, κυρίως από χώρες του εξωτερικού -με τα ισραηλινά να κατέχουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας- αγοράζουν ολόκληρα κτίρια και τα μετατρέπουν σε AirBnB και άλλα σχήματα βραχυχρόνιας μίσθωσης, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τις τιμές και αυξάνοντας την έλλειψη των διαθέσιμων κατοικιών. Σε αυτό συμβάλει και η λεγόμενη golden visa, δηλαδή η παροχή άδειας παραμονής στην χώρα σε όσους πραγματοποιήσουν μεγάλες επενδύσεις σε ακίνητα. Εξαιτίας όλων των παραπάνω, αλλάζει ο χαρακτήρας ολόκληρων γειτονιών, οι οποίες χάνουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους και μεταμορφώνονται σε τουριστικά και επενδυτικά hubs, ενώ η στέγη πλέον παύει να αποτελεί δικαίωμα...

Αρκετοί αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχει ενότητα εντός του αναρχικού χώρου. Κατά την άποψη μου, οι αναλύσεις ατομικού έναντι κοινωνικού, φορμαλισμού έναντι αφορμαλισμού, ιδεολογίας ή άρνησής της, είναι αναλύσεις που μέσα στην μερικότητά τους δεν αντικατοπτρίζουν συνολικά το φαινόμενο. Η άποψη μου αυτή προέρχεται από την διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ενότητα και εντός των κοινωνικών, οργανωμένων, ιδεολογικών τάσεων που τους εμποδίζει, όπως έχουμε ιστορικά δει στην πραγματική συνεργασία και την ομοσπονδιοποίηση. Σε αυτό το κείμενο προσπαθώ να εμβαθύνω την ανάλυση για το «τις πταίει» και δεν υπάρχει «ισχύς εν τη ενώσει» βασικός άξονας εφαρμογής του αναρχικού φεντεραλισμού.
Η ιστορία του...

«Αν σήμερα κατηγορούνται για βία οι μαθητές λυκείου και οι φοιτητές, αυτό δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού. Η πραγματική βία, η μόνη βία, βρίσκεται ακόμα και πάντα από την πλευρά των κυβερνήσεων, των καπιταλιστικών πολιτικών και του Κράτους που θέλει να εξοικονομήσει χρήματα εις βάρος των ζωών μας και του μέλλοντος της νεολαίας μας.
Εξεγείρονται για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευσης. Εξεγείρονται για όλους μας. Εξεγείρονται για τους γονείς τους. Εξεγείρονται για όσους εργάζονται και γίνονται αντικείμενα εκμεταλλεύονται. Εξεγείρονται ενάντια στην πραγματική και μοναδική βία που υπάρχει: αυτή των αρχών που ανακοινώνουν ένα νέο πρόγραμμα λιτότητας ύψους...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

