Jess Dillard-Wright-Danisha Jenkins*
Εισαγωγικό Σημείωμα*: Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Philosophies τον Φεβρουάριο του 2024, αμφισβητώντας τις καθιερωμένες απόψεις για την υγειονομική περίθαλψη. Οι συγγραφείς, Jess Dillard-Wright και Danisha Jenkins, εξετάζουν τη νοσηλευτική μέσα από ένα κριτικό πρίσμα. Διερωτώνται πώς θα μπορούσε να μοιάζει η εργασία της φροντίδας εκτός των παραδοσιακών εταιρικών και κρατικών συστημάτων, αλλά μέσα από μια αναρχική, αντικρατική ματιά. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κείμενο που εξετάζει ένα παραγνωρισμένο -αλλά σημαντικό θέμα- όπως είναι η Νοσηλευτική Πράξη. Αν και το κείμενο επικεντρώνεται στις ΗΠΑ, χώρα που δραστηριοποιούνται οι συντάκτριες του δεν χάνει σε καμία περίπτωση την αξία του και σίγουρα αποτελεί τροφή για σκέψη.
Περίληψη
Η νοσηλευτική ως θεσμοθετημένο επάγγελμα και ο αναρχισμός φαινομενικά δεν θα μπορούσαν να είναι σε πιο αντίθετες πλευρές. Κι όμως, αν η νοσηλευτική επιθυμεί να έχει μέλλον στις επισφαλείς εποχές που ζούμε και πεθαίνουμε, οφείλει να υιοθετήσει τα προτάγματα που φέρνει ο αναρχισμός. Είτε ως ένα σημείωμα αγάπης για ένα προβληματικό επάγγελμα που αγαπάμε και μισούμε, είτε ως ένα όνειρο εν μέσω πυρετού για το τι θα μπορούσε να είναι, ξεκινήσαμε να σκεφτούμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει η νοσηλευτική και η φροντίδα αφού όλα καταρρεύσουν, επειδή όλα καταρρέουν. Αντλώντας από εναλλακτικές ιστορίεςκαι εναλλακτικά οράματα της ιστορίας της νοσηλευτικής, φανταζόμαστε πώς θα έμοιαζαν οι αξίες της νοσηλευτικής, υιοθετώντας αναρχικές αξίες. Εξετάζουμεπαραδείγματα κοινοτικής επιβίωσης, αλληλοβοήθειας και μαχητικής χαράς ως στρατηγικές για να επιτύχουμε αυτό που θα μπορούσε να είναι η νοσηλευτική αν οι νοσηλευτές έθεταν τέλος στις μπατσικές τους συμπεριφορές,αποτινάσσοντας το σάβανο της λευκής cis-ετερο-πατριαρχίκής θηλυκότητάς τους που εκδηλώνεται ως επαγγελματισμός και αστική ευγένεια. Καταλήγουμε με ένα κάλεσμα σε δράση και ένα σχέδιο για την ανάπτυξη πρακτικών εργαλείων, επειδή ένας άλλος τρόπος είναι εφικτός.
Εισαγωγή
Ο αναρχισμός είναι επικίνδυνα αποσταθεροποιητικός για το επάγγελμα της νοσηλευτικής. Η απόρριψη των ιεραρχιών από τον αναρχισμό απαιτεί την απόρριψη της ίδιας της νοσηλευτικής, δεδομένης της διαρκούς εμπλοκής της με τα καταπιεστικά καθεστώτα του καπιταλισμού, του μανατζερισμού και του επαγγελματισμού. Τα περιορισμένα επιστημολογικά και οντολογικά όρια της νοσηλευτικής ως πρακτικής φροντίδας δεν μπορούν να επιβιώσουν απέναντι στην επεκτακτική γενναιοδωρία του αναρχισμού. Πολλά ηγετικά στελέχη της νοσηλευτικής ανατριχιάζουνκαι μόνο στο άκουσμα της λέξης «αναρχία», χαρακτηρίζοντάς την ως επικίνδυνη και αντιεπαγγελματική, και θρηνώντας αμέσως για φανταστικές φρικαλεότητες: Χάος! «Οι άνθρωποι θα πέθαιναν», λένε τα ηγετικά στελέχη, σοκαρισμένα και υποκριτικά. Σαν να μην πεθαίνουν ήδη οι άνθρωποι, σαν να μην πέθαιναν ανέκαθεν. Αυτή η αντίδραση αποτελεί αδυναμία αναγνώρισης των φρικαλεοτήτων που παράγει η βίαιη τάξη πραγμάτων την οποία επιβάλλουν τα καπιταλιστικά συστήματα υγειονομικής περίθαλψης. Αλλά δεν είναι ανάγκη τα πράγματα να είναι έτσι.
Είμαστε νοσηλευτές που η καρδιά μας ράγισε από τη νοσηλευτική μέσα σε αυτό το σύστημα υγείας. Τα δάκρυά μας έθρεψαν και καλλιέργησαν τη δέσμευση να ξεκινήσουμε να κάνουμε αυτό που προσπαθήσαμε εξαρχής: να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να επιβιώσουν και να αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο από ό,τι τον βρήκαμε. Ή τουλάχιστον, να ελαχιστοποιήσουμε τη ζημιά στην πορεία. Καθώς το Βιομηχανικό Σύμπλεγμα Υγειονομικής περίθαλψης (HIC) της ύστερης εποχής του COVID-19 ψυχορραγεί και αγκομαχά, η νοσηλευτική χρειάζεται επανάσταση. Σε αυτό το κείμενο, ξεκινήσαμε να σκεφτούμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει η νοσηλευτική και η φροντίδα αφού καταρρεύσουν τα πάντα, επειδή τα πάντα καταρρέουν. Επικαλούμαστε τη μορφή και τις ιδέες της νοσηλεύτριας και αναρχικής Έμμα Γκόλντμαν για να φανταστούμε πώς θα έμοιαζαν οι νοσηλευτικές αξίες αν αγκάλιαζαν τις αναρχικές. Εξετάζουμε παραδείγματα κοινοτικής επιβίωσης, αλληλοβοήθειας και μαχητικής χαράς ως στρατηγικές για να επιτύχουμε αυτό που θα μπορούσε να είναι η νοσηλευτική αν οι νοσηλευτές έβαζαν τέλος στις μπατσικές συμπεριφορές τους, αποτινάσσοντας το σάβανο της λευκής cis- ετεροπατριαρχικής θηλυκότητάς τους που εκδηλώνεται ως επαγγελματισμός και αστική ευγένεια. Καταλήγουμε με ένα κάλεσμα σε δράση και ένα σχέδιο για την καλλιέργεια δεξιοτήτων, επειδή όλα αυτά μπορούν να γίνουν διαφορετικά.
Έχουμε υπάρξει ποτέ νοσηλεύτ(ρι)ες;
Καθώς αναλογιζόμαστε τον απίθανο συνδυασμό νοσηλευτικής και αναρχισμού, αξίζει να ξεκινήσουμε με λίγα λόγια για τη νοσηλευτική. Σε αντίθεση με άλλα πράγματα που θεωρούνται καθολικά, η νοσηλευτική αποτελεί κομμάτι μιας εμπειρίας που οι περισσότεροι από εμάς θα βιώσουμε στη ζωή μας. Για τους περισσότερους που διαβάζουν αυτό το άρθρο, αυτή η πραγματικότητα πιθανότατα έχει ήδη συμβεί. Η νοσηλευτική είναι μια πρακτική σχεσιακής φροντίδας που βασίζεται στην τέχνη, τη φροντίδα, την επιστήμη και την κοινότητα· στοχεύει στην υποστήριξη της ευημερίας, της υγείας και της πρόληψης των ασθενειών, καθώς και τη φροντίδα κατά τη διάρκεια της νόσου. Αυτό το είδος φροντίδας εκδηλώνεται παντού και δεν περιορίζεται στους επαγγελματίες φροντιστές.Οι προσπάθειες άσκησης ιδιοκτησιακών αξιώσεων στη φροντίδα —και αποκλεισμού όσων θεωρούνται ανάξιοι να παρέχουν ή να λαμβάνουν φροντίδα— συμπεριλαμβανομένης της νοσηλευτικής φροντίδας, δημιουργούν μερικές από τις πιο κραυγαλέες και ύπουλες δομές που βλάπτουν τόσο τους νοσηλευτές όσο και τους ανθρώπους που χρειάζονται φροντίδα. Το κοινό περιβάλλει τη νοσηλευτική με εμπιστοσύνη, μια τιμή αμφίβολης προέλευσης, που ταυτόχρονα παρέχει ποιμαντική εξουσία στους νοσηλευτές, ενώ παράλληλα επιβάλλει πειθήνια μητρικά σώματα.
Στην ιστορία της νοσηλευτικής, το φάντασμα της Florence Nightingale είναι δυστυχώς η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό. Η Nightingale χρησιμεύει ως ένα είδος χρυσής αιχμής, στερεώνοντας το δημοφιλές και επαγγελματικό φαντασιακό της νοσηλευτικής σε ένα άκαμπτο βικτωριανό σχήμα, αρθρωμένο μέσα από αρετές χριστιανικής θηλυκότητας όπως η υπακοή, η θυσία, η σεμνότητα, η τάξη, η καθαριότητα. Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη ούτε η μοναδική νοσηλεύτρια. Η νοσηλευτική φροντίδα δεν αποτελεί —και δεν υπήρξε ποτέ— αποκλειστική ιδιοκτησία της επαγγελματικοποιημένης νοσηλευτικής. Πολύ πριν από την άφιξη της Nightingale στο προσκήνιο, οι νοσηλευτές φρόντιζαν ο ένας τον άλλον. Αυτό εγείρει το ερώτημα, ποιον εξυπηρετεί η συνεκδοχή της Nightingale ως της νοσηλευτικής συντομογραφίας του επιστημονικού κλάδου; Καθώς σκεφτόμαστε τη σχέση νοσηλευτικής και αναρχισμού, οφείλουμε να αναλογιστούμε τον «αρχισμό» (την εξουσιαστική δομή) που εμπεριέχει η ίδια η επαγγελματικοποίηση.
Ακολουθώντας την παρέμβαση του Martel, κατανοούμε τον «αρχισμό» ως «μια μορφή προβολής εξουσίας, την προάσπιση μιας βαθιάς, οντολογικής βάσης για την ισχύ, η οποία στην πραγματικότητα δεν βασίζεται σε τίποτα απολύτως». Για τη νοσηλευτική, αυτό εκδηλώνεται και επιβάλλεται μέσα από την εικόνα της Nightingale, μια προβολή όπου η «μυθική βία αποτελεί το μέσο με το οποίο το σύστημα αυτό συντηρείται»,με τις αιχμηρές του γωνίες να λειαίνονται από ρομαντικές αμφιέσεις φροντίδας και εμπιστοσύνης. Στη νοσηλευτική παραχωρείται μία και μοναδική ιστορία, μία εικόνα, μία οντολογία — ένας μεμονωμένος τρόπος/αναπαράσταση πάνω στον οποίο ισορροπεί το παρελθόν και το παρόν μας, εις βάρος όλων των άλλων πιθανών παρελθόντων, όλων των άλλων ιστοριών για το τι υπήρξε ή θα μπορούσε να είναι η νοσηλευτική.Αυτή η μονοδιάστατη οπτική αποκλείει τις εναλλακτικές αφηγήσεις, ενώ ταυτόχρονα καταστέλλει τη διαφωνία, αρνείται τη συνενοχή, απαιτεί υπακοή, επιβάλλει τη λευκή ετεροπατριαρχία, εδραιώνει και ενισχύει τη θέση της νοσηλευτικής μέσα στο πλαίσιο της πατερναλιστικής «νοσοκομειακής οικογένειας» και με τη σειρά της, επιστρατεύει τα δύο πρόσωπα του Ιανού που διαθέτει ο αρχισμός για να παγιώσει την εξουσία και να επιβάλει πειθαρχία.Και όσο οι νοσηλευτές μένουν προσκολλημένοι σε αυτό, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν αυτό που τόσο ξεκάθαρα εξελίσσεται μπροστά τους μέσα στις νεκροπολιτικές οικονομίες της υγειονομικής περίθαλψης, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι σημαίνει τελικά το να νοσηλεύεις, το να φροντίζεις.
Ασυμβίβαστες Πράξεις; Αναρχισμός και Επαγγελματική Νοσηλευτική
Και οι άνθρωποι στα σπίτια
όλοι πήγαν στο πανεπιστήμιο
όπου τους έβαλαν σε κουτιά
και βγήκαν όλοι ίδιοι
Μαλβένα Ρέινολντς
Στη συλλογική μας εμπειρία ως επαγγελματίες νοσηλευτές/τριες που ζούμε και εργαζόμαστε σε χώρους νοσηλευτικής ηγεσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το φάντασμα του αναρχισμού προκαλεί αντιδράσεις και αναστατώνει πολλούς (ίσως και τους περισσότερους) από τους συμπατριώτες μας. Αν και σαφώς εμείς —ένα συγγραφικό «εμείς», το οποίο θα χρησιμοποιούμε καθ' όλη τη διάρκεια αντί για ένα νοσηλευτικό «εμείς»— αναλογιζόμαστε διαφορετικά, θεωρούμε χρήσιμη την εξέταση αυτών των αντικατοπτρικών αντιδράσεων.Φαίνεται ότι, αν και η νοσηλευτική συχνά στερείται το λεξιλόγιο για να μιλήσει πραγματικά για το ζήτημα, η επαγγελματικοποιημένη νοσηλευτική αναγνωρίζει την απόρριψη των καπιταλιστικών ιεραρχιών και καταπιέσεων ως απόρριψη του ίδιου του νοσηλευτικού επαγγέλματος. Επειδή επί του παρόντος λειτουργεί πλήρως εγκλωβισμένη στις λογικές του ύστερου καπιταλισμού, σε συμφωνία με τις εγκλειστικές, οικονομικές, πολιτικές και ποιμαντικές λογικές που συγκροτούν το υγειονομικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα (HIC), η αμερικανική νοσηλευτική —η οργανωμένη νοσηλευτική— βρίσκεται θεμελιωδώς σε αντίθεση με τη δημιουργική αταξία της αναρχικής επιστημολογίας. Αυτή η ασυμβατότητα πηγάζει από τις αποικιοκρατικές ρίζες της επαγγελματικοποιημένης νοσηλευτικής· έχοντας αναδυθεί ως η διοικητική πρακτική που γνωρίζουμε σήμερα από τη Nightingale, η νοσηλευτική ως επιστημονικός κλάδος ήταν απρόθυμη να χαλαρώσει τον έλεγχο της —ή ακόμα και να εμπλακεί άμεσα— με τον λευκό cis-ετεροπατριαρχικό φαλλοκεντρισμό που δομεί την ηγεμονία της.Η θεμελίωση και η συνεχής προσήλωση της νοσηλευτικής στις αξίες της υπακοής, της θρησκευτικότητας, της λευκής υπεροχής, του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού επιτρέπει στη νοσηλευτική να αντλεί τη δύναμή της από τις υπάρχουσες κυρίαρχες δομές εξουσίας, οι οποίες έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το ήθος και την πρακτική του αναρχισμού.
Η επαγγελματικοποιημένη νοσηλευτική είναι ένας ολοκληρωμένος θεσμός. Χωρίς τη συνεχή συμμόρφωση των νοσηλευτών με τις λογικές της νεοφιλελεύθερης και φυλετικής καπιταλιστικής τάξης, η υγειονομική περίθαλψη -ένα ισχυρό εργαλείο καταπίεσης και ελέγχου- θα έπαυε να λειτουργεί. Για να μπορέσουν οι άνθρωποι να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ως «θεραπαινίδες» στο υγειονομικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, απαιτείται ένας ολοκληρωτικός μετασχηματισμός ώστε να μετατραπούν σε νοσηλευτές που λειτουργούν σύμφωνα με τους δείκτες παραγωγικότητας, ποιότητας και συμμόρφωσης της υγειονομικής περίθαλψης. Αυτή η διαδικασία ξεκινά από τη νοσηλευτική σχολή και συνεχίζεται σε όλη την καριέρα των νοσηλευτών με τους επαγγελματικούς προσανατολισμούς, την επαγγελματική ανάπτυξη, τη συμμετοχή σε οργανισμούς, την εξέλιξη της σταδιοδρομίας, κ.ο.κ. Ο «εξευτελισμός του εαυτού» που επακολουθεί διασφαλίζει ότι οι νοσηλευτές είναι πειθήνια σώματα, που τους συνηθίζουν στις καπιταλιστικές, αποικιοκρατικές και σωφρονιστικές πρακτικές. Οι νοσηλευτές είναι έτοιμοι τόσο να υποταχθούν όσο και να εξουσιάσουν. Ο έλεγχος της νοσηλευτικής ταυτότητας, αλλά και η εξουσία που ασκείται στο να ορίζεται το ποιοι είναι οι νοσηλευτές και τι κάνουν, είναι κεντρικής σημασίας στη διασταύρωση της εξουσίας, της δράσης, της διακυβέρνησης και της καταπίεσης.
Στο πλαίσιο ρομαντικοποίησης της επαγγελματικοποιημένης νοσηλευτικής με τα καπιταλιστικά μοντέλα υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιστρατεύονται δείκτες επιτήρησης για τη «μέτρηση» της αξίας, της επιτυχίας και της χρησιμότητας των νοσηλευτών και, κατ' επέκταση, της νοσηλευτικής πρακτικής. Αυτές οι μετρήσεις ωστόσο, αποτελούν φτωχούς δείκτες για τη νοσηλευτική αξία ή γενικότερα για οτιδήποτε ουσιαστικό.Δεν υπάρχει καπιταλιστικό, ιδρυματικό ή κρατικό μέτρο με το οποίο να μπορεί να μετρηθεί, να αξιολογηθεί ή να τεμαχιστεί η πολυπλοκότητα και οι πραγματικότητες της μετα - ανθρώπινης εμπειρίας της νοσηλευτικής. Νεοφιλελεύθερες διοικητικές παρεμβάσεις, όπως οι μεθοδολογίες LEAN Six Sigma στα νοσοκομεία, παράγουν γραμμικά γραφήματα και μετρήσιμους δείκτες. Οι αξιολογήσεις ασφάλειας νοσοκομείων Leapfrog και οι αξιολογήσεις GoldStar των Κέντρων Υπηρεσιών Medicare & Medicaid (CMS) μας ενημερώνουν, με στοιχειώδη εικονογράμματα, για το ποια ιδρύματα αξίζουν τα περισσότερα «αυτοκόλλητα επιβράβευσης».Αλλά τι μας λένε πραγματικά όλα αυτά για τη νοσηλευτική φροντίδα; Τεχνολογίες πανοπτικής επιτήρησης καταγράφουν βήματα και χρόνους ανταπόκρισης, υποβάλλοντας αναφορές με σταθερό ρυθμό, ενώ οι ηλεκτρονικοί φάκελοι υγείας (EHR) μετατρέπουν ολόκληρους ανθρώπους σε εξορύξιμα πεδία δεδομένων —μια αστείρευτη πηγή άχρηστων δεδομένων για τη μηχανή της γραφειοκρατίας. Όλη αυτή η περιττή και κατασκευασμένη «τεκμηρίωση» της αξίας της νοσηλευτικής εκτρέπει την προσοχή της νοσηλευτικής σε δραστηριότητες άλλες από τη φροντίδα, ενώ ταυτόχρονα δικαιολογεί τη διογκούμενη γραφειοκρατία του υγειονομικού-βιομηχανικού συμπλέγματος, καθώς το διοικητικό πλαίσιο που απαιτείται για την υποστήριξη αυτών των προσπαθειών διογκώνεται.
Όμως τα πράγματα δεν χρειάζεται να παραμείνουν έτσι. Η νοσηλευτική και η φροντίδα μπορούν να επιλέξουν διαφορετικά μονοπάτια, να προασπιστούν διαφορετικές αξίες, να θέσουν στο επίκεντρο εκείνους που έχουν πληγεί περισσότερο. Όπως σημειώνουν οι ιστορικοί Kylie Smith και Thomas Foth στο κάλεσμά τους προς τον αναρχισμό για τη νοσηλευτική, «η νοσηλευτική εμπλέκεται σε ετεροπατριαρχικά, νεοφιλελεύθερα και αποικιοκρατικά συστήματα που καταστέλλουν την απελευθερωτική της δυναμική». Και η νοσηλευτική διαθέτει πράγματι δυνατότητες για το εγχείρημα της απελευθέρωσης —αν οι νοσηλευτές το επιλέξουν. Καθώς εξερευνούμε την αντίσταση, υπογραμμίζουμε την υπαρξιακή απειλή για τη νοσηλευτική και τους ανθρώπους που φροντίζουμε, εάν δεν ενισχύσουμε, συλλογικά και μέσα από άμεσες πράξεις αντίστασης, την κατάργηση του σωφρονιστικού κράτους και δεν επενδύσουμε «στην απελευθέρωση των ανθρώπων και την ισχύ των κοινοτήτων».
Αναρχικά οράματα για τη νοσηλευτική ή γιατί οι νοσηλευτές πρέπει να είναι αναρχικοί
Η ασυμβατότητα του αναρχισμού και της επαγγελματικοποιημένης νοσηλευτικής στην παρούσα και παρελθούσα μορφή της είναι σαφής. Ωστόσο, οι ευκαιρίες για την απελευθερωτική υπόσχεση του αναρχισμού στο πλαίσιο της νοσηλευτικής είναι βαθιές. Οι σωματικές και απτές ικανότητες των νοσηλευτ(ρι)ώνnγια φροντίδα, υπόκεινται στη νεκροπολιτική του φυλετικού καπιταλισμού, η οποία υπαγορεύει ποιος πρέπει να ζήσει και ποιος να πεθάνει. Η αναρχική πρακτική είναι ευθυγραμμισμένη με την αντίσταση στην εγκλεισμό και την επιτήρηση της νοσηλευτικής, των νοσοκομείων, της υγειονομικής περίθαλψης και του καπιταλισμού. Οι νοσηλεύτ(ρι)ες είναι δυστυχισμένες, αιωρούμενες σε μια ατελείωτη και μάταιη προσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους σε ένα σύστημα βίας που δεν μπορεί και δεν εκτιμά την αναπαραγωγική εργασία, ακόμη και όταν αυτή αποτελεί το θεμελιώδες υπόβαθρο της ίδιας της υγειονομικής περίθαλψης. Αλεσμένοι, σαν σιτάρι στο μύλο του υγειονομικού συστήματος περίθαλψης, οι νοσηλευτές αναφέρουν ποσοστά άγχους, κατάθλιψης και στρες που είναι δύο έως και τέσσερις φορές υψηλότερα από τον γενικό πληθυσμό. Ακόμη και πριν από την συνεχιζόμενη πανδημία COVID-19, οι γυναίκες που εργάζονται ως νοσηλεύτριες είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν σε σχέση με τις συνομήλικές τους που δεν εργάζονταν στο νοσηλευτικό κλάδο. Οι νοσηλεύτριες αφιερώνουν υπερβολικά πολύ χρόνο διατηρώντας την καπιταλιστική τάξη του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης υψηλού εισοδήματος, ενώ ταυτόχρονα περιθωριοποιούνται και απορρίπτονται εύκολα μόλις εξαντληθούν. Αυτό σαφώς δεν γίνεται χωρίς κόστος.
Μέσω του αναρχισμού, οι νοσηλευτ(ρι)ές θα μπορούσαν να εξερευνήσουν μια εργασία απογυμνωμένη «[…] από την απονεκρωτική, θαμπή της πτυχή, από τη ζοφερότητα και τον καταναγκασμό της... για να κάνουν την εργασία ένα μέσο χαράς, δύναμης, χρώματος, πραγματικής αρμονίας, έτσι ώστε οι πιο φτωχοί ανάμεσα σε πολλούς να εργάζονται τόσο για αναψυχή όσο και για ελπίδα». Ο αναρχισμός παραπέμπει στην κοινοτική επιβίωση και την αλληλοβοήθεια, καθώς αυτές ξεδιπλώνονται μέσα στον αγώνα και την επιβίωση των μαύρων φεμινιστριών και των ιθαγενών, γεμάτες δυνατότητες για τη νοσηλευτική και τη φροντίδα. Κεντρική σε αυτή την προσπάθεια είναι η βιωμένη κατανόηση ότι το κράτος «δεν αποτελεί πλέον ορίζοντα της δυνατότητας ή το τέλος του αγώνα», επειδή το κράτος και οι κυρίαρχες δομές, συμπεριλαμβανομένης της επαγγελματικής νοσηλευτικής, είναι όργανα γενοκτονίας. Έχουμε σπείρει τους σπόρους του ριζοσπαστικού οράματος για το μέλλον και καλλιεργούμε αυτή τη ριζοσπαστική φαντασία κάθε μέρα, εμπνευσμένοι από στοχαστές, ανθρώπους της δράσης και ονειροπόλους όπως η Robin DG Kelley, η Angela Davis, ο Max Haiven, η Ruth Wilson Gilmore, η Mariame Kaba, η Zena Sharman και άλλες. Τέτοια οράματα περιλαμβάνουν κάθε είδους φροντίδα για όλους τους ανθρώπους, μια νοσηλευτική πρακτική απαλλαγμένη από τους κόσμους του θανάτου στους οποίους λειτουργούμε σήμερα, αφήνοντας πίσω «τα παλιά οράματα κατάκτησης και τα προνόμια της αυτοκρατορίας»για να επικεντρωθούμε αντ' αυτού στην κοινότητα, στη φροντίδα, στον κόσμο γύρω μας. Η κριτική εξέταση των φρικαλεοτήτων και της βίας αυτού του συστήματος όπως λειτουργεί σήμερα καταλήγει σε ένα συμπέρασμα: Αυτό είναι απαράδεκτο. Αυτό το όραμα και η πίστη στη δυνατότητα του «όχι αυτού» κάνουν κάθε στιγμή αυτής της ύπαρξης αφόρητη. Δεν θα το ανεχθούμε. Ο αναρχισμός θα ήταν ο θάνατος της νοσηλευτικής όπως την ξέρουμε και είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η νοσηλευτική, αυτό που χρειαζόμαστε όλοι. Για χάρη κάθε είδους φροντίδας για όλους τους ανθρώπους, για ένα ριζοσπαστικό όραμα ενός κόσμου στον οποίο είμαστε απελευθερωμένοι από βιοπολιτικές καταπιεστικές δυνάμεις που παραμορφώνουν την πρακτική μας και μας σκοτώνουν, καταργήστε τη νοσηλευτική!
Δημιουργώντας την Αναρχική Νοσηλεύτρια — Εργαλεία για την Επανάσταση
Στην τρέχουσα κατάστασή του, το νοσηλευτικό επάγγελμα είναι ανεπαρκώς προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της βίας. Αυτή η βία είναι ήδη εδώ, ήταν πάντα εδώ. Η επαγγελματικοποιημένη νοσηλευτική αποτελεί μέρος αυτής της βίας, ακόμη και όταν αρνείται να το αναγνωρίσει. Οι νοσηλευτές χρειάζονται δεξιότητες για να αναγνωρίζουν αυτή τη βία καθώς συμβαίνει και για να αντιστέκονται στη βία σε όλες τις μορφές της, ανεπαίσθητες και πιο απροκάλυπτες. Αν και οι νοσηλευτές δεν είναι καλά προετοιμασμένοι στο σήμερα για να πλοηγηθούν στο αναρχικό παρόν/μέλλον, η Έμμα Γκόλντμαν θεώρησε τη νοσηλευτική μια κατάλληλη επαγγελματική σταδιοδρομία για να μετατρέψει την αναρχική σκέψη και φιλοσοφία σε πράξη. Η νοσηλευτική πρόσφερε στην Γκόλντμαν μοναδικές ευκαιρίες να δει, να κατανοήσει και να βιώσει τους αγώνες των ανθρώπων. Λόγω αυτής της εγγύτητας στον αγώνα, η νοσηλευτική μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό όχημα με το οποίο μια απελευθερωτική φιλοσοφία θα μπορούσε να μεταφραστεί σε ουσιαστική, πρακτική εργασία. Οι νοσηλευτές είναι επίσης αρκετά εξοικειωμένοι με τη δυναμική πολυπλοκότητα της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης και εμπειρίας, εν μέρει επειδή οι νοσηλευτές εργάζονται μέσα στη λάσπη των τραγωδιών που αποτελούν τις συνέπειες της ύπαρξης. Εξαιτίας αυτού, πιστεύουμε ότι οι νοσηλευτές θα μπορούσαν να εκτιμήσουν την ποικιλομορφία των εργαλείων που προσφέρει ο αναρχισμός στην κάλυψη των ατομικών αναγκών μέσω συλλογικής δράσης, η οποία απαιτεί διαλογή, διαφορετικές στρατηγικές για διαφορετικούς σκοπούς και διαφορετικούς ανθρώπους, που λαμβάνουν υπόψη τις αποχρώσεις των ανθρώπων, των περιβαλλόντων, των ρόλων και των περιστάσεων. Αυτό συμβαδίζει με τους τρόπους με τους οποίους τα πιο γνώριμα εργαλεία φροντίδας αποκλίνουν, ανάλογα με μια ποικιλία μεταβλητών. Για κάποιον που γεννά ένα μωρό, η φροντίδα θα είναι σημαντικά διαφορετική από τα εργαλεία που απαιτούνται για την εφαρμογή ΚΑΡΠΑ σε ένα άτομο που έχει υποστεί καρδιακή ανακοπή - διαφορετικά εργαλεία και διαδικασίες, αλλά η φροντίδα είναι η ίδια.
Το αμερικανικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης συχνά φαίνεται ακίνητο, αμετάβλητο και έμφυτο. Τέτοιες αντιλήψεις στηρίζουν τη νομιμότητα του καπιταλισμού, διασφαλίζοντας την επιβίωση τουσυστήματος υγειονομικής περίθαλψης (HIC) μέσω της αποσιώπησης της κατασκευασμένης φύσηςτου. Και όσο το υγειονομικό σύστημα θεωρείται ακίνητο, αμετάβλητο και έμφυτο, τόσο θα παραμείνει έτσι. Ακόμα και η πιο πρόσφατη προθυμία των επαγγελματικών οργανώσεων της νοσηλευτικής να συζητήσουν τη δομική βία,είναι ευάλωτη σε αυτό το είδος αφομοίωσης: φαινομενικά προσηλωμένες στην αντιμετώπιση της δομικής ανισότητας και του ρατσισμού, αυτές οι προσπάθειες χρησιμεύουν επίσης ως βολική ευκαιρία για τους θεσμούς να αποστασιοποιηθούν από τη βία της επιβαλλόμενης Τάξης, ενώ παράλληλα απαλλάσσονται από την εξουσία να κάνουν οτιδήποτε ουσιαστικό γι' αυτήν.
Ένα αναρχικό όραμα για τη νοσηλευτική αφυπνίζει την πραγματικότητα ότι οι θεσμοί δεν μπορούν να είναι επαναστατικοί. Δεν θα μας σώσουν. Οι άνθρωποι που χτίζουν, υποστηρίζουν, διαιωνίζουν τις δομές (εμείς) πρέπει να χρησιμοποιήσουν μια αναρχική οντολογία και να δώσουν νόημα στο ποιοι επιλέγουμε να είμαστε από εδώ και πέρα. Οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες δεν πρέπει απλώς να «πράττουν» την αναρχία, αλλά και να καλλιεργήσουν μια γνώση, μια ηθική και μια πρακτική που είναι χρήσιμη σε έναν αναρχικό κόσμο. Πώς μοιάζει αυτό; Όπως διατύπωσε η Γκόλντμαν, δεν υπάρχει κανένα ατσάλινο, προκαθορισμένο αναρχικό πρόγραμμα προς εφαρμογή. Η κοινωνική κατασκευή του αναρχισμού αντιπροσωπεύει το «πνεύμα της εξέγερσης, σε οποιαδήποτε μορφή, ενάντια σε οτιδήποτε εμποδίζει την ανθρώπινη ανάπτυξη». Μόλις οι νοσηλευτές εντοπίσουν ουσιαστικά τι είναι αυτό που κάνουν και εμποδίζει την ανθρώπινη ανάπτυξη, η νοσηλευτική μπορεί να αποφασίσει πώς μοιάζει η αντίσταση όσον αφορά το πώς, πότε, πού και ποιος ασκεί τη νοσηλευτική, καθώς και να αναπτύξει παράλληλα τα εργαλεία που χρειάζονται οι νοσηλευτές στην πορεία, σε κοινότητα με τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από νοσηλευτική φροντίδα.
Πριν καθοριστεί μια πορεία, οι νοσηλευτές πρέπει να ξεκινήσουν μια ισχυρή εκπαίδευση που περιλαμβάνει την αποκάλυψη και την αποσαφήνιση της συμμετοχής της νοσηλευτικής και την υποστήριξη των κυβερνητικών καταπιεστικών δομών, του παρελθόντος και του παρόντος. Όπως αναφέρει η Lucy Parsons, «οι αναρχικοί γνωρίζουν ότι μια μακρά περίοδος εκπαίδευσης πρέπει να προηγείται οποιασδήποτε μεγάλης θεμελιώδους αλλαγής στην κοινωνία [...]. Αποστρέφουμε το βλέμμα μας από την κυβέρνηση για να βρούμε λύτρωση, διότι γνωρίζουμε ότι [...] από αυτήν την άσκηση βίας μέσω των κυβερνήσεων πηγάζει σχεδόν όλη η μιζέρια, η φτώχεια, το έγκλημα και η σύγχυση που υπάρχουν στην κοινωνία». Σε κάλεσμα για τον μαύρο αναρχισμό και την κατάργηση του κράτους, ο William Anderson αναρωτήθηκε: «Οπότε, γιατί να μην αγκαλιάσουμε το σκοτάδι στο οποίο βρισκόμαστε, το σκοτάδι που είμαστε, και να οργανωθούμε μέσα από αυτό και μαζί του; Να αξιοποιήσουμε τις συνθήκες που μας έχει επιβάλει το κράτος για να τροφοδοτήσουμε τις πιο ριζοσπαστικές μας εφόδους, αντί να ζητάμε από το κράτος να αλλάξει, τη στιγμή που θα έπρεπε να γνωρίζουμε μέχρι τώρα ότι σίγουρα δεν πρόκειται να το κάνει».Αυτή η μετατόπιση θα αποδειχθεί τεράστια πρόκληση για τη νοσηλευτική, καθώς η επαγγελματικοποιημένη ύπαρξή της είναι από και για την κυβέρνηση.
Οι νοσηλευτές στρέφονται στο κράτος για να θεραπεύσει τα προβλήματά τους με βασανιστική συχνότητα, παραιτούμενοι από την ικανότητά τους για αυτοθέσμιση και αυτοδιοίκηση, αναζητώντας πάντα την άδεια. Το Κράτος ουδέποτε τήρησε τις υποσχέσεις του για υγειονομική περίθαλψη, ασφάλεια, ισότητα και δικαιοσύνη. Και ποτέ δεν θα το κάνει. Η εσωτερίκευση αυτού του μαθήματος, ανοίγει το δρόμο για την ευθύνη της νοσηλευτικής να αναπτύξει μια πρακτική για το λαό, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου αποτελούν και οι ίδιοι/ες. Εξίσου κρίσιμη είναι η επείγουσα ενεργοποίηση, ριζοσπαστικοποίηση και πολιτικοποίηση των νοσηλευτών ώστε να κατανοήσουν τη βαρύτητα και τη δύναμη της νοσηλευτικής πρακτικής μέσα στο σύστημα που υπάρχει σήμερα, στην υπηρεσία των κόσμων που επιθυμούμε να χτίσουμε για το αύριο.
Η Νοσηλευτική Πρακτική ως Άμεση Δράση
Οι Martin και Laurin αντλούν στοιχεία από τον γνωστό αναρχικό νομικό Ντιν Σπέιντ (Dean Spade) στον ισχυρισμό τους ότι όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας κρίσης είναι οι πλέον κατάλληλοι για να βελτιώσουν τα αποτελέσματα μέσω της άμεσης δράσης, γράφοντας ότι η άμεση δράση «[…] έχει δύο προϋποθέσεις, πρέπει να είναι αυθόρμητη και να μην βασίζεται σε κανέναν ρυθμιστικό παράγοντα, και πρέπει να είναι αυτόνομη, το άτομο πρέπει να αποφασίσει ελεύθερα να δράσει και να εκτελέσει την προγραμματισμένη δράση.
Οι νοσηλευτές έχουν αμέτρητες ευκαιρίες κάθε μέρα να ασκήσουν άμεση δράση - αν επιλέξουν να τις αδράξουν. Για παράδειγμα, οι νοσηλευτές μπορούν να αρνηθούν να επαναφέρουν έναν άστεγο ξανά στο πεζοδρόμιο. Οι νοσηλευτές μπορούν να απευθυνθούν στα μέσα ενημέρωσης για να προσφέρουν την τεχνογνωσία τους, να μιλήσουν για τον εαυτό τους και να ενισχύσουν τις προτεραιότητες της νοσηλευτικής. Οι νοσηλευτές μπορούν να καταγγείλουν συνθήκες, περιβάλλοντα και πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια. Μπορούν να διασφαλίσουν ότι ο ανασφάλιστος ασθενής τους θα επιστρέψει στο σπίτι με άφθονα υλικά περιποίησης τραυμάτων. Μπορούν να αρνηθούν να προσφέρουν πληροφορίες στην αστυνομία μετανάστευσης και κράτησης. Οι νοσηλευτές μπορούν να επιλέξουν να μην συνεργαστούν με νομοθετικές εντολές που βλάπτουν τους ασθενείς. Μπορούν να πάρουν τα διαλείμματα τους για φαγητό. Μπορούν να αρνηθούν να χτυπήσουν κάρτα αποχώρησης και να αρνηθούν να εργαστούν απλήρωτοι/ες. Μπορούν να απεργήσουν.
Κόψτε τις μαλακίες των μπάτσων
Καθώς ζυμώνουμε και οργανώνουμε την αφύπνιση ενός αναρχικού νοσηλευτικού κινήματος, αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πρακτικές που πρέπει να εξαλειφθούν. Για να αγκαλιάσουν τις αναρχικές δυνατότητες, οι νοσηλευτ(ρι)ές θα πρέπει να τερματίσουν την ερωτική τους σχέση με αυτό που ο εκπαιδευτικός Jeffery Moro αποκαλεί «μπατσικές μαλακίες». Μιλώντας για το πλαίσιο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο Moro ορίζει ως μπατσικές μαλακίες «οποιαδήποτε παιδαγωγική τεχνική ή τεχνολογία που προϋποθέτει μια ανταγωνιστική σχέση μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών». Οι εκπαιδευτές νοσηλευτών Philip Darbyshire και David Thompson πήραν τον όρο του Moro και τον εφάρμοσαν στη νοσηλευτική εκπαίδευση, αναρωτώμενοι γιατί «ορισμένοι εκπαιδευτικοί, σχολεία και υπηρεσίες υγείας φαίνεται να πιστεύουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να προετοιμάσουν τους μαθητές και τους νέους νοσηλευτές για αυτό το μανδύα ευθύνης είναι να αρνηθούν να έχουν οποιαδήποτε εμπιστοσύνη απέναντί τους». Βυθισμένοι σε μια τέτοια εκπαιδευτική παράδοση, δεν είναι περίεργο που μετά την αποφοίτησή τους από τη σχολή νοσηλευτικής, οι νοσηλευτές παίρνουν μαζί τους τις μπατσικές μαλακίες και στο περιβάλλον φροντίδας.
Συνηθισμένες να κάνουν αυτές τις μπατσικές μαλακίες μέσω της δυσπιστίας και του ελέγχου, οι νοσηλευτές μερικές φορές προβάλλουν εξουσιολατρεία και περιφρόνηση προς τα άτομα που τους έχουν εμπιστευτεί για τη φροντίδα τους. Η ίδια η έννοια της «συμμόρφωσης», η κοινή ορολογία για να περιγράψει τον βαθμό στον οποίο κάποιος συνεργάζεται με τις εντολές υγειονομικής περίθαλψης, βασίζεται σε αστυνομικές αηδίες, σαν το μοναδικό σύνολο ιδεών που αξίζει να σκεφτεί κανείς ή γύρω από το οποίο αξίζει να προβληματιστεί να είναι εκείνες που πηγάζουν από το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.
Ενώ αυτό μπορεί να αποτελεί ένα πιο διακριτικό παράδειγμα των μπατσικών συμπεριφορών, άλλες είναι πιο ξεκάθαρες. Οι νοσηλευτές τίθενται σε υπηρεσία για διάφορες αρχές επιβολής του νόμου υπό την αιγίδα της υποχρεωτικής αναφοράς. Η υποχρεωτική αναφορά αφορά φαινομενικά την προστασία ευάλωτων ατόμων, αλλά συχνά εξαναγκάζει άτομα και οικογένειες μέσα στις σωφρονιστικές δομές των οργανισμών παιδικής πρόνοιας. Η υποχρεωτική αναφορά βάσει του περιγεννητικού ελέγχου ναρκωτικών μπορεί να οδηγήσει σε φυλάκιση και κίνδυνο για τα γονεϊκά δικαιώματα. Η υποχρεωτική αναφορά έχει λάβει νέες και τρομακτικές προεκτάσεις καθώς ορισμένες πολιτείες θεσπίζουν νομοθεσία που απαιτεί αναφορά σε περιπτώσεις επιπλοκών αμβλώσεων και φροντίδας περιπτώσεων φυλομετάβασης για ορισμένους. Στις ΗΠΑ, αυτές οι πράξεις αναφοράς ασκούν δυσανάλογη βλάβη στις μη λευκές οικογένειες. Οι μπατσικές αυτές μαλακίες πρέπει να σταματήσουν. Στη θέση τους, η νοσηλευτική θα μπορούσε αντιθέτως να κινηθεί προς την κοινοτική επιβίωση και την αλληλοβοήθεια.
Επιβίωση της Κοινότητας και Αλληλοβοήθεια
Ορισμένες αναρχικές δεσμεύσεις, όπως η αλληλοβοήθεια, ευθυγραμμίζονται άμεσα με το έργο που επιτελούν οι νοσηλεύτ(ρι)ες. Η αλληλοβοήθεια ορίζεται ως «η καθιέρωση συστημάτων φροντίδας, αλληλεγγύης και γενναιοδωρίας που προκύπτουν εκτός των υφιστάμενων δομών του Κράτους και των συμβατικών θεσμών, τα οποία είναι σε θέση να απαλύνουν τους περιορισμούς και να προάγουν την ευημερία».Η αλληλοβοήθεια είναι κάτι με το οποίο οι νοσηλευτές ασχολούνται καθημερινά φροντίζοντας τους ασθενείς μέσω της υποστήριξης και της συνεργασίας των μελών της ομάδας. Υποστηρίζουμε, ωστόσο, ότι ένας βασικός τομέας φαντασίας και δέσμευσης πρέπει να αφιερωθεί στο να εξασκούν οι νοσηλευτές την αλληλοβοήθεια πέρα από και παρά τις υφιστάμενες δομές και τους συμβατικούς θεσμούς. Η απόκτηση πρόσβασης σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι απαιτεί μια μακρά σειρά τόσο τραγωδιών όσο και θριάμβων. Οι νοσηλευτές οφείλουν να βγουν έξω από το νοσοκομείο και να τολμήσουν να βγουν στους δρόμους για να κατανοήσουν και να εξερευνήσουν πώς μοιάζει η αλληλοβοήθεια και η κοινοτική επιβίωση και πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν αν και όταν περισσότεροι νοσηλευτές γκρεμίσουν τα θεσμικά τείχη.
Έχουμε παραδείγματα αναρχισμού στην πρακτική της φροντίδας από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε έμπνευση: εκείνες τις ιστορίες που έχουν επιβιώσει από τις προσπάθειες θεσμικής λήθης και φίμωσης, όπως η γενναία εφαρμογή της αντιρατσιστικής φιλοσοφίας και πρακτικής από τη μαύρη νοσοκόμα και ακτιβίστρια Marie Branch, ακόμη και σε υπονομευτικά περιβάλλοντα όπως η Αμερικανική Ένωση Νοσηλευτών. Η ίδρυσή της Δωρεάν Κλινικής του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων του ΛοςΆντζελες το 1969 απέδειξε την ακλόνητη πεποίθηση της ότι η νοσηλευτική θα μπορούσε να απελευθερωθεί από μια πρακτική που υπαγορεύεται από τα μοντέλα πληρωμής και τις ελιτίστικες δομές. Ακολουθώντας την Saidiya Hartman, αναγνωρίζουμε ότι η νοσηλέυτρια Harriet Tubman και «ο Υπόγειος Σιδηρόδρομός» αντιπροσωπεύουν μια «αναρχική» κληρονομιά των απόκληρων, την κληρονομιά των σκλάβων και των φυγάδων, των εργατών και των ανυπάκουων υπηρετών […] την ιστορία που φτάνει μαζί μας - ως εκείνους που υπάρχουν εκτός του έθνους, ως οι απάτριδες, ως οι νεκροί, ως περιουσία, ως αντικείμενα και εργαλεία, ως αισθανόμενη σάρκα», δείχνοντας μια κρίσιμη κληρονομιά άρνησης και αντίστασης και επιβίωσης που σχετίζεται με τη φροντίδα, με μαθήματα για τη νοσηλευτική, αρκεί η νοσηλευτική να επιλέξει να τα δει. Υπάρχουν κι άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι, οι οποίοι εφάρμοσαν αναρχικές πρακτικές φροντίδας ως φυγάδες από το θεσμό, για να φέρουν την πρακτική της φροντίδας στον λαό, για τον λαό, και για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να επιβιώσει άλλη μια μέρα.
Μαχητική Χαρά
“Ένας από τους πιο ζωτικούς τρόπους με τους οποίους στηρίζουμε τους εαυτούς μας είναι η οικοδόμηση κοινοτήτων αντίστασης, χώρων όπου γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι”.
bell hοoks
Η χαρά δεν είναι η πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για τη νοσηλευτική, ούτε είναι επανάσταση. Ωστόσο η νοσηλευτική μπορεί να είναι χαρούμενη. Σίγουρα, η παρακολούθηση τοκετών και η σύνδεση με ανθρώπους για τους οποίους φροντίζουμε και η καθοδήγηση των φοιτητών καθώς μαθαίνουν και αναπτύσσονται, συνοδεύεται από σχέση, χαρά, κοινότητα –από θετικά συναισθήματα. Ακόμα και η παρουσία σε θανάτους μπορεί να είναι ηχηρή και πλούσια σε σύνδεση και υποστήριξη, ακόμα κι αν η «χαρά» μπορεί να μην είναι το σωστό συναίσθημα για να εκφράσει κανείς αυτό που συμβαίνει. Ωστόσο, υπάρχει ελάχιστος χώρος για τη χαρά στη νοσηλευτική υπό τα καπιταλιστικά καθεστώτα. κάθε επίδεσμος, δισκίο ακεταμινοφαίνης, κάθε κομμάτι γάζας, κάθε λεπτό στο ρολόι, κάθε βήμα στο νοσοκομείο μετρώνται με δείκτες απόδοσης. Κάθε δολάριο απομυζάται μέχρι τελευταίας σταγόνας. Κάθε μέρα στο νοσοκομείο ελέγχεται με μικροσκόπιο. Όμως οι λυπημένοι άνθρωποι διαχειρίζονται εύκολα, γίνονται πιο εύκολα πειθήνιοι.
Κάνοντας λόγο για μια μαχητική χαρά, ο Bergman και οι συνεργάτες του εξήγησαν ότι «η κυριαρχία της αυτοκρατορίας γίνεται ολοένα και πιο θυμική: κατακλύζει τα συναισθήματα μας, τις σχέσεις και τις επιθυμίες μας, προπαγανδίζοντας αισθήματα ντροπής, ανικανότητας, φόβου και εξάρτησης. Κάνει τις καπιταλιστικές σχέσεις να φαίνονται αναπόφευκτες και (για ορισμένους) ακόμη και επιθυμητές». Αυτή η συναισθηματική επιρροή απαιτεί συμμόρφωση, η οποία αποδίδεται εύκολα ως προϊόν της ποιότητας της αμετάβλητης φύσης των θεσμών στον καπιταλισμό, στην αυτοκρατορία.
Αντί να υποκύψουμε στην αλλοτρίωση και την αποξένωση της νοσηλευτικής μέσα στον καπιταλισμό, θα μπορούσαμε αντίθετα να αναγνωρίσουμε ότι «η χαρά είναι μια διαδικασία αποϋποκειμενοποίησης, μια αποσταθεροποίηση, μια εντατικοποίηση της ίδιας της ζωής». Ζωντανεύοντας στα ρήγματα και τις ρωγμές των συστημάτων όπως αυτά υπάρχουν σήμερα, η χαρά είναι εκτεταμένη, δημιουργική και εμψυχωτική.Ριζωμένη στη συν-συγκρότηση του αισθάνεσθαι και του σκέπτεσθαι (καθώς και του πράττειν), η χαρά κατοικεί στο δυνατό, στην κοινότητα, στον αγώνα, στην αντίσταση, στη φροντίδα και στη νοσηλευτική. Ο αναρχισμός μας προσφέρει όλα αυτά, όχι ως έναν τρόπο αποφυγής του πόνου, της σύγκρουσης ή της σκληρής δουλειάς, αλλά μάλλον «για να αγκαλιάσουμε την συντροφικότητα και τη χαρά που πηγάζουν από το να βρισκόμαστε μαζί ως ριζοσπαστικά ίσοι, όχι ως πρωτοπορίες και προλεταριάτο στο δρόμο προς την υπερβατική κενή υπόσχεση της ουτοπίας ή του «ανύπαρκτου τόπου», αλλά ως η γειωμένη εμμονή του εδώ και τώρα της πραγματικής δημιουργίας ενός νέου κόσμου «στο κέλυφος του παλιού». Αναγνωρίζοντας το προσωπικό ρίσκο που σχετίζεται με τις ιδέες που προωθούμε στο παρόν, δεν μπορούμε παρά να ανανεωνόμαστε στις δικές μας πρακτικές ελπίδας από τις δυνατότητες αυτού που θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε μαζί.
Οι νοσηλευτές και οι άνθρωποι που χρειάζονται τη φροντίδα τους πρέπει να βρουν χώρους και κοινότητες για να γιορτάσουν, να γελάσουν, να κλάψουν, να αγαπήσουν και να προσκαλέσουν ο ένας τον άλλον, να βρίσκουν τη χαρά. Πρέπει να βρούμε ο ένας τον άλλον ώστε να καλλιεργήσουμε την κοινότητα, έτσι ώστε όταν κάποιος χρειάζεται ξεκούραση, κάποιος άλλος να μπορεί να αναλάβει την ευθύνη. Η συλλογική και μαχητική εξάσκηση της ελπίδας, της χαράς και ενός ριζοσπαστικού οράματος για το τι θα μπορούσε να είναι η νοσηλευτική αν επιλέγαμε να τη φτιάξουμε, είναι στην πραγματικότητα μια από τις σπουδαιότερες πράξεις αντίστασης. Πρέπει να βρούμε άλλους/ες που αρνούνται να αποδεχτούν ότι το επάγγελμα και η εργασία που πλήγωσαν εμάς και τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε τόσο σοβαρά, είναι το μόνο πράγμα που θα είναι ποτέ η νοσηλευτική. Υπάρχει κίνδυνος να ακονίζουμε τους/τις νοσηλευτές/τριες ως εργαλεία αντίστασης· αυτό θέτει σε κίνδυνο την υγειονομική περίθαλψη όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, και θέτει σε κίνδυνο την κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας. Θα χρειαστούμε —χρειαζόμαστε ήδη από σήμερα— να καλλιεργήσουμε κοινότητες φροντίδας, επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι και γίνονται διαρκώς δυσκολότεροι.
Συμπεράσματα
Τίποτα από όσα προτείνουμε εδώ δεν είναι καινούργιο. Η ίδια η ύπαρξη των μαύρων, αυτόχθονων, queer και φτωχών κοινοτήτων αποτελεί αναρχία στην πράξη από την αυγή των συνόρων αυτής της χώρας και πολύ πριν από αυτήν. Οι πραγματικότητες που βλέπουμε να ξεδιπλώνονται μπροστά μας είναι σαφείς: τα κράτη καταρρέουν, συμπεριλαμβανομένων και των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα νοσοκομεία καταρρέουν και το επάγγελμα της νοσηλευτικής όπως το γνωρίζουμε στο σήμερα αποτυγχάνει. Οι νοσηλευτές/τριες είναι ανεπαρκώς προετοιμασμένοι/ες να αναμετρηθούν με τις πραγματικότητες του πώς μπορούμε να περιμένουμε ότι η βία (ιδίως η θεσμική και η κρατικά επικυρωμένη βία) θα κλιμακωθεί. Αυτή η βία είναι ήδη εδώ και βρισκόταν πάντα εδώ.
Η βία είναι πιθανό να κλιμακωθεί καθώς ο αυταρχισμός συνεχίζει να αυξάνεται, καθώς η ανθρωπογενής κλιματική καταστροφή συνεχίζεται αμείωτη, καθώς οι άνθρωποι τρέπονται σε φυγή από εχθρικές κλιματικές καταστροφές καθώς οι πόροι γίνονται όλο και πιο σπάνιοι, καθώς ασθένειες και λοιμοί αναδύονται από τις αυξανόμενες επαφές μεταξύ ανθρώπων και άγριας ζωής, και καθώς οι αποικισμένοι λαοί εξεγείρονται.Το σύνολο δεξιοτήτων που πρέπει να αναπτύξουν οι νοσηλευτές/τριες περιλαμβάνει την αναγνώριση της βίας τη στιγμή που συμβαίνει και την αντίσταση στη βία καθώς αυτή γίνεται πιο φανερή. Οι νοσηλευτές/τριες διαθέτουν τεράστιες δυνατότητες να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να επιβιώσει, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε την κρίση που βρίσκεται μπροστά μας και —το κυριότερο— να πιστέψουμε στη συλλογική μας ικανότητα να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Η στιγμή που θα πάψουμε να πιστεύουμε στην ικανότητά μας να ανατρέψουμε την πραγματικότητα είναι η στιγμή που κάτι τέτοιο παύει να είναι εφικτό.
La beauté est dans la rue (ΣτΜ: Σύνθημα του Μάη του ’68). Έξω από το νοσοκομείο, στους δρόμους.
* Μετάφραση: Μ.Τ., Αργύρης Αργυριάδης
