Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

19 Αυγούστου 2026

Εισαγωγικό Σημείωμα*: Πρόκειται για μια διάλεξη που επρόκειτο να δώσει η Έμμα Γκόλντμαν ενώπιον του Κοινωνικού Συνεδρίου του Έντελσταντ, στις 17 Μαρτίου 1908, στην Αίθουσα Εργατών στο Σικάγο, αλλά εμποδίστηκε από την αστυνομία. Σε αυτό το κείμενο η Γκόλντμαν υπερασπίζεται -τι άλλο;- από το ομορφότερο Ιδανικό της ανθρωπότητας που δεν είναι άλλο από τον Αναρχισμό.

Για το κοινό, ο αναρχισμός αντιπροσωπεύει την καταστροφή. Για τους πιο φωτισμένους αντιπροσωπεύει ένα ιδανικό, ένα όμορφο αλλά εντελώς ανέφικτο ιδανικό. Ο αναρχισμός αντιπροσωπεύει την καταστροφή των θεσμών που κρατούσαν και κρατούν το ανθρώπινο μυαλό σε δουλεία και που στερούν από την ανθρωπότητα το δικαίωμα χρήσης των αναγκαίων αγαθών της ζωής. Από την οπτική γωνία των σεντς και των δολαρίων, ο αναρχισμός είναι πραγματικά ανέφικτος, και όσοι έχουν ως στόχο στη ζωή τους τον πλούτο και την εξουσία θα κάνουν καλά να μείνουν μακριά από το αναρχικό κίνημα. Αλλά μετρημένος με βάση την πραγματική αξία, δηλαδή τον ανθρώπινο χαρακτήρα, την ακεραιότητα και την πραγματική χρησιμότητα για την κοινωνία, ο αναρχισμός είναι η πιο πρακτική από όλες τις θεωρίες, μια πρόταση που θα προσπαθήσω να αποδείξω.

Ο αναρχισμός είναι μια θεωρία της ανθρώπινης ανάπτυξης που δίνει εξίσου μεγάλη έμφαση με τον σοσιαλισμό στην οικονομική ή υλιστική πτυχή των κοινωνικών σχέσεων· αλλά ενώ παραδεχόμαστε ότι η αιτία του άμεσου κακού είναι οικονομική, πιστεύουμε ότι η λύση του κοινωνικού ζητήματος που αντιμετωπίζουμε σήμερα πρέπει να προκύψει από την ισότιμη εξέταση ολόκληρης της εμπειρίας μας.

Για να κατανοήσει την κοινωνία στο σύνολό της, ο κοινωνικός φοιτητής πρέπει να αναλύσει τα ξεχωριστά άτομα της κοινωνίας - δηλαδή, το άτομο και τα κίνητρα που ωθούν κάθε άτομο και κάθε συλλογική πράξη. Ποια είναι αυτά τα κίνητρα;

Πρώτον, το ατομικό ένστικτο, που αντιπροσωπεύει την αυτοέκφραση· δεύτερον, το κοινωνικό ένστικτο, που εμπνέει τη συλλογική και κοινωνική ζωή. Αυτά τα ένστικτα στην λανθάνουσα κατάστασή τους δεν είναι ποτέ ανταγωνιστικά μεταξύ τους.

Αντίθετα, εξαρτώνται το ένα από το άλλο για την πλήρη και φυσιολογική τους ανάπτυξη. Δυστυχώς, η οργάνωση της κοινωνίας είναι τέτοια που αυτά τα ένστικτα έρχονται σε συνεχή ανταγωνισμό.

Πράγματι, η ιστορία της εμπειρίας μας στη σκέψη και τη δράση είναι η καταγραφή αυτής της διαμάχης μέσα σε κάθε άτομο και η αντανάκλασή της μέσα σε κάθε κοινωνία.

Για να διευκρινίσω καλύτερα το επιχείρημά μου, επιτρέψτε μου να σας δώσω δύο περιπτώσεις, που αντιπροσωπεύουν την ακραία ανάπτυξη του ατομικού και κοινωνικού ενστίκτου. Πάρτε για παράδειγμα τον Ράσελ Σέιτζ (Russell Sage), έναν άνθρωπο του οποίου τα ατομικά ένστικτα δεν γνώριζαν όρια· έναν άνθρωπο που, για να χρησιμοποιήσουμε μια κοινή παροιμία, δεν παρατηρούσε καν τη συνηθισμένη ειλικρίνεια που υπάρχει μεταξύ των κλεφτών.

Εννοώ ότι οι μέθοδοί του για την επίτευξη του στόχου του, της συσσώρευσης πλούτου, ήταν τόσο σκοτεινές, τόσο αδίστακτες, που ακόμη και οι ίδιοι οι συνάδελφοί του δεν τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Πράγματι, είναι ασφαλές να πούμε ότι το ένστικτο που ώθησε τις πράξεις του Ράσελ Σέιτζ ήταν τόσο αντικοινωνικό που κάθε του βήμα είχε ως αποτέλεσμα τη συντριβή της ανθρώπινης ζωής και την πρόκληση ανείπωτης δυστυχίας και φτώχειας σε εκείνους που η σιδερένια...

Περισσότερα …