Λεπτομέρειες

ngnm

Σύγχρονη σκέψη

26 Απριλίου 2026

Bruce Haigh*

Η προεπιλεγμένη θέση της Αυστραλίας στον πολιτικό φάσμα είναι δεξιά του κέντρου. Είναι φυσικά συντηρητική. Άλλωστε, οι αυταρχικές δομές της αποικιακής εξουσίας επιβλήθηκαν πάνω της. Αυτό αμφισβητήθηκε κατά διαστήματα, κυρίως στο Eureka και με τις απεργίες των τσαγκάρηδων τη δεκαετία του 1880 και 1890, οδηγώντας στη δημιουργία του συνδικαλιστικού κινήματος.

Αλλά αν αφεθεί στον εαυτό της, η πολιτική εκκρεμότητα της Αυστραλίας ταλαντεύεται προς τα δεξιά. Μη έχοντας εμπιστοσύνη στην κοινή λογική των συμπατριωτών τους, η Δεξιά όταν βρίσκεται στην εξουσία έχει χειραγωγήσει το εκλογικό σώμα μέσω του φόβου για τον κομμουνισμό, την τρομοκρατία, την ύφεση και τους ξένους εποίκους.

Η Δεξιά της αυστραλιανής πολιτικής δεν διακρίνεται για έρευνα ή στοχασμό. Φοβάται για το μέλλον και πολεμά την αλλαγή. Στερεώνεται σε ένα φανταστικό και ιδεατό παρελθόν. Είναι μελοδραματική και γλυκανάλατη στις συναισθηματικές της αντιδράσεις και οργισμένη όταν οι αμυντικές της δικαιολογίες αμφισβητούνται.

Μόλις βγαίνουμε από μια παρατεταμένη περίοδο «μνήμης» σχετικά με τη συμμετοχή της Αυστραλίας, τους θανάτους και τις απώλειες στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (Α’ ΠΠ).

Αυτό όμως ήταν κάτι παραπάνω από μνήμη. Ήταν μια εξύμνηση του πολέμου, και συγκεκριμένα του Α’ ΠΠ. Αλλά είναι χειρότερο — η Δεξιά έχει θέσει τον πόλεμο στο επίκεντρο της αφήγησής της για την ανάπτυξη της Αυστραλίας ως έθνους. Είναι μια λευκή ιστορία. Αγνοεί την αφήγηση των Αβορίγινων που χρονολογείται πριν από 60.000 χρόνια και αγνοεί την ιστορία της εργασίας, του συνδικαλιστικού κινήματος και του περιβάλλοντος στη διαμόρφωση των ζωών και των προσπαθειών.

Αγνοεί τους πολέμους καταπίεσης και καταστολής που διεξήχθησαν κατά του ιθαγενικού πληθυσμού από την εποχή της λευκής εγκατάστασης. Σφαγές, φόνοι, βιασμοί και δουλεία· το Αυστραλιανό Πολεμικό Μνημείο (AWM) έχει δηλώσει ότι δεν θα συμμετάσχει στην καταγραφή και παρουσίαση των λεγόμενων «Πολέμων Συνόρων». Στην πλειοψηφία τους, αρνούνται ακόμα και την ύπαρξή τους.

Οι νέοι άνδρες έσπευσαν να στρατευτούν το 1914. Παγιδευμένοι σε συνθήκες χαμηλών ή ανύπαρκτων μισθών, περιορισμένων ευκαιριών και περιορισμένων οριζόντων, αντιλαμβανόμενοι την αυταρχική διακυβέρνηση με βρετανικό πρότυπο, άρπαξαν ό,τι νόμιζαν ότι ήταν μια ευκαιρία διαφυγής και περιπέτειας υπό τη δικαιολογημένη μάσκα της πατριωτικής πίστης, της Αυτοκρατορίας και του Στέμματος. Οι 20.000 νέοι της Πρώτης Μεραρχίας ήταν μια άγρια και ανεξάρτητη ομάδα, η Δεύτερη Μεραρχία λίγο πιο συγκρατημένη αλλά όχι πολύ.

Η Τέταρτη και η Πέμπτη ακόμη περισσότερο και η τελευταία μεραρχία που σχηματίστηκε, η Τρίτη υπό τον Διοικητή John Monash, ήταν θετικά σοβαρή.

Η απόβαση στην Καλλίπολη ήταν ακατάστατη. Οι στρατιώτες ήταν άπειροι και η ηγεσία σταθερή αλλά όχι ευέλικτη. Υπήρχε πολύς χαμός στην παραλία, αλλά οι νεαροί όλων των βαθμίδων έτρεξαν προς τα ύψη. Μόνο λίγοι Τούρκοι κατάφεραν να τους σταματήσουν επειδή κρατούσαν τα ύψη, που στις στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι ο κανόνας νούμερο ένα.
Ενισχύσεις από τους Τούρκους υπό τον Mustafa Kemal Atatürk έφτασαν και αυτό ήταν το τέλος της ιστορίας. Ήταν αδιέξοδο και ακολούθησαν πολλές απώλειες. Ίσως οι Αυστραλοί νέοι να ήξεραν ότι εισέβαλαν στην Τουρκία, ίσως και όχι. Αλλά όλοι οι Τούρκοι στρατιώτες που τους αντιμετώπιζαν γνώριζαν.

Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση τους στο North Head



Ο επίσημος αυστραλιανός πολεμικός ανταποκριτής, Charles Bean,...

Περισσότερα …