Λεπτομέρειες

ngnm

Σύγχρονη σκέψη

14 Ιουνίου 2025

Voltairine de Cleyre*

Είναι μακριά, πολύ μακριά στη νότια χώρα, και είμαι πάλι πίσω, επιτέλους, στη χώρα του ανέμου και του χιονιού, όπου ζει η ζωή. Αλλά αυτό ήταν τις μέρες που ήμουν ένα άθλιο πλάσμα, που σερνόταν και συρρικνωνόταν όταν φυσούσε ο άνεμος, και φοβόταν το χιόνι. Έτσι με έστειλαν εκεί κάτω, στον κόσμο του ήλιου, όπου ο άνεμος και το χιόνι φοβούνται. Και ο ήλιος ήταν ευγενικός μαζί μου, και ο απαλός αέρας που δεν κινείται απλώθηκε γύρω μου σαν πτυχές πούπουλου, και η φτωχή έρπουσα ζωή μέσα μου έκλεισε το μάτι στο φως και κοίταξε τον πλατύ χαϊδευτικό αέρα -κοίταξε μακριά προς το βορρά, στη χώρα του ανέμου και της βροχής, όπου ήταν η καρδιά μου- η καρδιά μου που θα ήταν στο σπίτι της.

Ναι, εκεί, στον τρυφερό νότο, η καρδιά μου ήταν πικρή και σκυμμένη, για την αγάπη του τραγουδιστή ανέμου και του παγετού που η άκρη του ήταν ο θάνατος - πικρή και σκυμμένη για τη δύναμη να αντέξω αυτό που έφυγε, και τη δύναμη να αγαπήσω αυτή τη διαμονή. Μέρα με τη μέρα ανέβαινα τους λόφους με το πρόσωπό μου προς το βορρά και τον τόπο. Και εκεί, σε εκείνα τα νότια υψώματα, όπου ο αέρας ήταν ρητίνη και βάλσαμο, ακούστηκε στα αυτιά μου ο ήχος που όλος ο άνεμος του βορρά δεν μπορεί να τραγουδήσει ποτέ ξανά, ο ήχος που θα ακούσω μέχρι να σταθώ στην πόρτα της τελευταίας σιωπής.

Κλινκ - κλανκ - κλικ - Από τους γεωργιανούς λόφους ακούγεται και το χιόνι και η καταιγίδα δεν μπορούν να τον πνίξουν - η μακρινή, τρομερή μουσική της Συμμορίας των Αλυσίδων.

Το συνάντησα εκεί στο δρόμο, πρόσωπο με πρόσωπο, με όλο το φως του ήλιου πάνω του. Ξέρετε τι είναι; Ξέρετε ότι κάθε μέρα οι άνθρωποι τρέχουν σε μεγάλη πομπή, πάνω στο δρόμο που φτιάχνουν για την ασφαλή και εύκολη μετακίνηση των άλλων, δεμένοι με μια αλυσίδα; Και ότι άλλοι άνδρες, με όπλα στους ώμους τους, ιππεύουν δίπλα τους - με διαταγές να σκοτώσουν αν σπάσουν οι ζωντανοί κρίκοι; Εκεί απλωνόταν μπροστά μου, ένα φίδι από ανθρώπινα σώματα, δεμένα στο σίδερο και τυλιγμένα στις ανελέητες πτυχές της δικαιολογημένης σκληρότητας.

Σας έχει τύχει ποτέ, μέσα από μια νυσταγμένη, τεμπέλικη πεποίθηση ότι όλες οι γνώσεις, όλες οι τέχνες, όλα τα όνειρα, είναι μόνο υπομονετικά αθροίσματα πολλών κόπων πολλών εκατομμυρίων νεκρών και ζωντανών, να σας έρθει ξαφνικά μια αλλόκοτη συνείδηση ότι οι γνώσεις, οι τέχνες και τα όνειρα είναι πράγματα πιο αληθινά από ό,τι υπήρξε ποτέ οποιοδήποτε ζωντανό ον, τα οποία αποκαλύπτονται ξαφνικά, χωρίς να τα ζητήσετε και χωρίς να τα περιμένετε, στις πιο σκοτεινές γωνιές της ψυχικής ζωής, αναβοσβήνουν με πρισματική λάμψη για να θαμπώσουν και να σοκάρουν όλη την ασφάλεια της σκέψης σας, ανατρέποντας την με αόριστα ερωτήματα για το τι είναι πραγματικότητα, που δεν μπορείτε να σωπάσετε; Όταν ακούτε ότι ένα αμόρφωτο παιδί είναι ικανό, δεν ξέρει πώς, να κάνει τα έργα των μάγων των μαθηματικών, δεν σας φάνηκε ποτέ ότι ξαφνικά όλα τα βιβλία παρασύρθηκαν, και εκεί μπροστά σας στεκόταν ένα υπέροχο, σφηνοειδές δημιούργημα, τα...

Περισσότερα …