
Για να υπάρξει δικαιοσύνη, χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από τη διαμαρτυρία
Πριν από δύο χρόνια, η κυβέρνηση των Εργατικών στην Αυστραλία, υπό τον Anthony Albanese, έφερε τη «Φωνή προς το Κοινοβούλιο» (Voice to Parliament) σε Δημοψήφισμα.
Σε ένα επίπεδο, το Δημοψήφισμα άξιζε να αποτύχει. Η Φωνή προς το Κοινοβούλιο ήταν μια πρόταση τροποποίησης του Συντάγματος, που θα έδινε στο Κοινοβούλιο την εξουσία να δημιουργήσει μια ανίσχυρη συμβουλευτική επιτροπή. Οι υπερασπιστές της υποστήριζαν ότι η Φωνή θα ήταν κάτι μετασχηματιστικό για τους Πρώτους Λαούς. Θα επέτρεπε στους Αβορίγινες και στους Νησιώτες του Στενού Τόρες να συμβουλεύουν την κυβέρνηση για τη νομοθεσία και την πολιτική που τους αφορά, οδηγώντας σε καλύτερα αποτελέσματα στην υγεία, την εκπαίδευση και την απασχόληση.
Αυτά τα επιχειρήματα βασίζονταν στην υπόθεση ότι οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν απέναντι στους Αβορίγινες και τους Νησιώτες του Στενού Τόρες μόνο λόγω άγνοιας και έλλειψης διαβούλευσης. Αυτό είναι καθαρή ανοησία. Τίποτα στην πρόταση δεν θα υποχρέωνε την κυβέρνηση ή το Κοινοβούλιο να «ακούσει».
Οι κυβερνήσεις δεν αγνοούν απλώς τις ανάγκες των Αβορίγινων και των Νησιωτών του Στενού Τόρες. Το Κράτος υπάρχει για να διατηρεί τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις: ένα σύστημα στο οποίο μια μειοψηφία κατέχει σχεδόν ό,τι έχει αξία, ενώ οι υπόλοιποι αναγκάζονται να πουλήσουν την εργασία τους για να επιβιώσουν. Στην Αυστραλία, οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις θεμελιώνονται πάνω στην απαλλοτρίωση και τη γενοκτονία των Αβορίγινων και των Νησιωτών του Στενού Τόρες.
Όλο το καπιταλιστικό κέρδος στην Αυστραλία παράγεται σε γη κλεμμένη από τους Πρώτους Λαούς. Κάθε ειλικρινής προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της γενοκτονίας και της απαλλοτρίωσης συγκρούεται μετωπικά με τα συμφέροντα του καπιταλισμού. Για παράδειγμα, μεταλλευτικές εταιρείες όπως η Rio Tinto καταστρέφουν ιερούς τόπους όπως το φαράγγι Juukan (Juukan Gorge) για να εξορύξουν και να πουλήσουν ορυκτά. Για να σταματήσει αυτή η καταστροφή, οι Αβορίγινες χρειάζονται έλεγχο και ιδιοκτησία της γης. Η διατήρηση μιας ισχυρής καπιταλιστικής οικονομίας στην Αυστραλία σημαίνει την υπεράσπιση της δυνατότητας της Rio Tinto να καταστρέφει ιερούς τόπους για το κέρδος. Καμία Φωνή και καμία διαδικασία διαβούλευσης δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.
Ωστόσο, όσο κενή περιεχομένου και αν ήταν η πρόταση, η αποτυχία του Δημοψηφίσματος μετατόπισε την πολιτική προς τα δεξιά.
Μετά το Δημοψήφισμα
Στις 31 Αυγούστου 2025, νεοναζί εξαπέλυσαν μια θρασύτατη επίθεση στο Camp Sovereignty στη Μελβούρνη. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό στο πλαίσιο της ψήφου «Όχι».
Τα δύο χρόνια μετά το Δημοψήφισμα, ενθαρρυμένοι ρατσιστές διακήρυτταν «Ψηφίσαμε Όχι» ως απάντηση σε κάθε σύμβολο ή έκφραση δικαιωμάτων των Πρώτων Λαών. Οι νεοναζί συνειδητοποίησαν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτόν τον ρατσισμό και να συνδεθούν με ένα ευρύτερο ακροατήριο. Μέλη του National Socialist Network παρενόχλησαν τελετή Welcome to Country σε επιμνημόσυνη εκδήλωση της ANZAC Day στη Μελβούρνη. Τα συνθήματά τους ότι «δεν χρειαζόμαστε καλωσόρισμα» υιοθετήθηκαν γρήγορα από το NRL (σ.τ.μ.: ομοσπονδία ράγκμπι) και τη Melbourne Storm (σ.τ.μ.: δημοφιλής ομάδα ράγκμπι), που ακύρωσαν την προγραμματισμένη τελετή Welcome to Country στον αγώνα εκείνης της ημέρας.
Το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κουίνσλαντ (Queensland Liberal Party) αντέδρασε γρήγορα στη δεξιά στροφή. Τον Μάιο του 2023, η κυβέρνηση του Κουίνσλαντ ψήφισε τον Νόμο Path to Treaty. Τριάντα...

Ενώ ετοιμαζόταν ετούτη η μπροσούρα για να φύγει στο τυπογραφείο, οι ΗΠΑ ξεκινούσαν τον βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Ο κόσμος όλος μοιάζει να κρατάει την ανάσα του μπροστά στην κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Και η αντιιμπεριαλιστική πάλη ενάντια στις ΗΠΑ και τον πληρωμένο επαγγελματία δολοφόνο του στην περιοχή, το Ισραήλ, είναι αναντίρρητη προτεραιότητα.
Σε τέτοιες στιγμές, έχει νόημα να σκαλίζουμε «παλιές ιστορίες»; Δεν πρέπει τώρα να ενωθούμε, όλες και όλοι, σε αυτά που μας ενώνουν, στο πλευρό της μαρτυρικής Παλαιστίνης ενάντια στους χασάπηδες του πολέμου; Μήπως η ενασχόληση με «ξεχασμένα» σχετικά θέματα, όπως το Μακεδονικό, θα...

Σημείωση Μεταφραστή*: Προεκτείνοντας τη ρήση του Ντεζάκ «την εξουσία την είδαμε. Και τα έργα της την καταδικάζουν», το ίδιο ισχύει και για την Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές. Σε αυτό το σημαντικό σχόλιο, ο Νόαμ Τσόσμκι μας υπενθυμίζει το πώς η αντιεξουσιαστική διορατικότητα του Μπακούνιν σε σχέση με την Αριστερά, δηλαδή τον εξουσιαστικό σοσιαλισμό, προέβλεψε την μετέπειτα δυστοπία που θα συνεχίζει να επιστρέφει ως τις μέρες μας ως τραγωδία αν δεν αποφασίσουμε να απεμπλακούμε από αυτήν και ως Αναρχικοί το αντιαυταρχικό κομμάτι του σοσιαλισμού να την αποτινάξουμε από πάνω μας.
Είναι τραγωδία και καταστροφή το γεγονός ότι η Αριστερά...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

