
Η παρούσα χρονική περίοδος διακρίνεται από την πιο οξεία νεοφιλελεύθερη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών, μια επίθεση του Κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, με κύριο συνένοχο το Κράτος, που λειτουργεί πάντα υπέρ των αφεντικών.
Ακρίβεια, υψηλά ενοίκια, πάγωμα των μισθών και φυσικά ο μπαμπούλας της ανεργίας ως αποτρεπτικός παράγοντας για όσους δυσανασχετούν. Τα αφεντικά έχουν ξεσαλώσει σε κάθε κλάδο, όπως και στον δικό μας, και απαντάνε στις διεκδικήσεις των εργαζομένων με μαζικές απολύσεις, ακόμα και συνδικαλιστικών εκπροσώπων, κάτι εντελώς αυθαίρετο, όπως πχ. στην Teleperformance ή καταργώντας κάθε έννοια τσίπας, όπως στην περίπτωση της απόλυσής της νέας μητέρας στον ΟΤΕ στην Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά τη λήξη της άδειας μητρότητας.
Στο κομμάτι της στέγασης, τα διάφορα fund, στο βωμό του κέρδους, πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω στα σπίτια της εργατικής τάξης και των λαϊκών οικογενειών, πάντα με την ανοχή του Κράτους, που δεν επιθυμεί να προστατέψει ούτε καν την πρώτη κατοικία, ούτε καν για τα πιο ευπαθή κοινωνικά στρώματα. Οι εξώσεις - ή οι απόπειρες τους- ακόμη και σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπως πρόσφατα στον Εύοσμο, τείνουν να γίνουν καθημερινότητα σε αυτή την μανιώδη προσπάθεια του Κεφαλαίου να στραγγίξει και την τελευταία ρανίδα αίματος της τάξης μας.
Ταυτόχρονα, οι σταδιακές ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, έρχονται να προστεθούν στο μαζικό ξεπούλημα των δημοσίων υποδομών που πραγματοποιήθηκε την εποχή των μνημονίων από όλες τις κυβερνήσεις. Σήμερα, οι υποδομές της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, βρίσκονται όλες στο χειρότερο δυνατό επίπεδο, ενώ στο κομμάτι της ενέργειας, τα μονοπώλια και το περίφημο "χρηματιστήριο" που δημιουργήθηκε, έχουν εκτινάξει τις τιμές στα ύψη και έχουν καταργήσει κάθε έννοια λογικής, πέραν της καπιταλιστικής φυσικά. Οι πολιτικές του κεφαλαίου πολλές φορές επιχειρείται να προωθηθούν και με ύπουλους τρόπους, όπως οι δήθεν "αγαθοεργίες" από ντεμέκ φιλανθρωπικά "ιδρύματα", όπως στην περίπτωση των Ωνάσειων Σχολείων που απειλούν να εξοβελίσουν δεκάδες μαθητές από τα σχολεία της γειτονιάς τους με υποτιθέμενο σκοπό την αναβάθμιση, ενώ στον ορίζοντα φαίνεται ξεκάθαρα η συστημική επιθυμία για περαιτέρω ανάθεση της διαχείρισης της παιδείας υπό την εποπτεία του Κεφαλαίου. Άλλωστε οι νεοφιλελεύθερες λογικές έχουν ήδη εισαχθεί πολύ βαθιά στο δημόσιο σχολείο, όπως η διαδικασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, που συνάντησε αντίσταση από αγωνιστές δασκάλους και καθηγητές, αλλά έφερε και αρκετές διώξεις και ποινές.
Όλη η παραπάνω υποβάθμιση του δημοσίου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου και η άρνηση των κυβερνήσεων να επενδύσουν στην πρόληψη και την πρόνοια δεν είναι ολωσδιόλου ξεκομμένες από την δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουμε: Κάθε χρόνο οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση της χώρας (ενώ στην θέση των δέντρων ξεπηδούν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα οι ανεμογεννήτριες της "πράσινης ανάπτυξης"), οι πλημμύρες στην Θεσσαλία έφεραν θανατηφόρες επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων της περιοχής, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν ξεχαστεί στην μοίρα τους, ενώ, τέλος, το ίδιο το έγκλημα των Τεμπών είναι παράγωγο αυτής της πολιτικής που προτεραιοποιεί το κέρδος έναντι της ασφάλειας και της ζωής των πολιτών.
Καινούριες αποκαλύψεις βγαίνουν στην επιφάνεια κάθε μέρα, με ρυθμό που το κάνει δύσκολο ακόμη και να παρακολουθήσει κάποιος την κατάσταση. Η Κυβέρνηση εξαρχής προσπάθησε να αποκρύψει την ύπαρξη παράνομων εύφλεκτων υλικών, για να προστατεύσει...

Δεν είμαστε κάτι λιγότερο από τους εργάτες στην Κομμούνα του Παρισιού: αντιστάθηκαν για 70 ημέρες και εμείς συνεχίζουμε για ενάμιση χρόνο.
Omar Aziz, 2012
Της Leila Al Shami*
Στις 18 Μαρτίου 2021, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο γιόρτασαν την επέτειο των 150 χρόνων από την Κομμούνα του Παρισιού. Εκείνη τη χρονολογία, απλοί άντρες και γυναίκες διεκδίκησαν την εξουσία για τους εαυτούς τους, ανέλαβαν τον ελεγχο της πόλης τους και διαχειρίστηκαν τις υποθέσεις τους ανεξάρτητα από το κράτος για πάνω από δύο μήνες, προτού συντριβούν σε μια αιματηρή εβδομάδα από τη γαλλική κυβέρνηση στις Βερσαλλίες. Το πείραμα των Κομμουνάρων της...

Αν η επανάσταση αποτύχει, η ζωή μου όπως κι ολόκληρης της γενιάς μου θα είναι πια κενή νοήματος αφού όλα όσα έχουμε ονειρευτεί κι έχουμε πιστέψει θα είναι απλά χίμαιρες”=
Omar Aziz
Πρόλογος: Ο χρόνος της εξουσίας και ο χρόνος της επανάστασης
Η επανάσταση είναι ένα εξαιρετικό γεγονός που αλλάζει την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών. Είναι μια ρήξη στον χρόνο και τον χώρο ταυτόχρονα, στην οποία οι άνθρωποι ζουν μεταξύ δύο χρόνων, του χρόνου της εξουσίας και του χρόνου της επανάστασης. Η επανάσταση φέρνει την κοινωνία σε μια νέα εποχή όπου συναντά την απελευθέρωση του χρόνου της.
Η επανάσταση...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

