
Στα πόσα “εργατικά ατυχήματα” πιστοποιείται το εργοδοτικό έγκλημα;
Το μεσημέρι της Δευτέρας 26/7 σημειώθηκε νέα έκρηξη σε εργοστάσιο, αυτή την φορά στα Εξαμίλια Κορινθίας. Ένας 67χρονος εργάτης έχασε την ζωή του, ενώ ακόμη ένας τραυματίστηκε και άλλοι 4 αντιμετωπίζουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Δεν ξεχνάμε πως, λίγες μόλις ημέρες πριν, την Πέμπτη 9/7, είχε σημειωθεί παρόμοιο περιστατικό στον Ασπρόπυργο Αττικής, με ακόμη έναν άνθρωπο της τάξης μας, 54ων ετών, να υποκύπτει στα τραύματά του από την σφοδρή έκρηξη 3 ημέρες μετά, ενώ άλλοι 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν.
Επιπλέον, σύμφωνα με καταγγελία της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή, ακόμη ένας μετανάστης εργάτης έχασε την ζωή του στις 28/7, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα είχε πέσει από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στον Βοτανικό. Το Συνδικάτο Οικοδομών Αθήνας ανέφερε “σωρεία παραβάσεων και ελλείψεων, σε όλο τον χώρο του εργοταξίου”. Γνωρίζουμε πως οι μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες, όπως αυτοί που δουλεύουν στο Ελληνικό, στο Little Athens Project της ΤΕΡΝΑ και στα άλλα μεγάλα εργοτάξια, βρίσκονται συχνά σε καθεστώς μαύρης εργασίας και στυγνής εκμετάλλευσης, χωρίς χαρτιά, ενώ τα αφεντικά πολύ συχνά κρύβουν τα εργατικά “ατυχήματα” που τους συμβαίνουν ακριβώς για τους παραπάνω λόγους.
Είναι πραγματικά πολύ οδυνηρό, αλλά και ταυτόχρονα ενδεικτικό της έντασης της επίθεσης που βιώνει η τάξη μας την παρούσα χρονική περίοδο, το γεγονός πως, καθημερινά πλέον, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με τις θανατηφόρες επιλογές του Κεφαλαίου, το οποίο ιεραρχεί τις πενταροδεκάρες που θα γλυτώσει από τα απαραίτητα μέσα προστασίας, σταθερά και διαχρονικά πάνω από τις ζωές των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, ερχόμαστε επίσης αντιμέτωποι/ες με τις αντεργατικές πολιτικές και την αδιαφορία του Κράτους, που παρέχει άνευ όρων στήριξη στο Κεφάλαιο.
Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από την εργοδοτική δολοφονία των 5 γυναικών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου και τότε κληθήκαμε να αναδείξουμε, κόντρα στην προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ, το αυταπόδεικτο: Πως δεν μιλάμε για “ατυχήματα”, αλλά για δολοφονίες.
Ακόμη μικρότερο διάστημα πέρασε από τον θάνατο του εργαζόμενου που έπεσε από σκαλωσιά σε εργοτάξιο στο Ελληνικό. Πόσα εργατικά “ατυχήματα” – θανατηφόρα ή μη – συνέβησαν από τότε λόγω της εγκληματικής αμέλειας της εργοδοσίας και της ατιμωρησίας των αρχών; Μάλλον θα χάσουμε το μέτρημα… Και, αλήθεια, στα πόσα “ατυχήματα” πιστοποιείται πλέον ο δόλος; Πόσες εκατοντάδες εργαζομένων πρέπει να χαθούν στον βωμό του κέρδους των αφεντικών, προτού γίνει κοινώς αντιληπτό πως οι ζωές μας δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για αυτούς;
Το παραπάνω γεγονός αποδείχθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο περιστατικό στον Ασπρόπυργο: Ενώ είχε συμβεί η φοβερή έκρηξη, ενώ η φωτιά έκαιγε και οι τοξικοί καπνοί έπνιγαν την περιοχή, οι εργοδότες παρακείμενων εργασιακών χώρων έδωσαν εντολή στους/στις εργαζομένους/ες να παραμείνουν στις δουλειές τους! Έπρεπε να υπάρξει κινητοποίηση από συνδικαλιστές εργαζόμενους, σωματεία, αλλά και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας και Δυτικής Αττικής, ώστε να εκκενωθούν εντέλει τα εργοστάσια.
Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, τα εργατικά “ατυχήματα”, δηλαδή τα εγκλήματα των εργοδοτών, έχουν πολλές και διάφορες αιτίες, όμως όλες τους είναι συνδεδεμένες με την λογική της ιεράρχησης του κέρδους των αφεντικών πάνω από την ζωή και την υγεία των εργαζομένων: Είτε μιλάμε για εκούσιες ελλείψεις σε μέτρα ασφαλείας στους εργασιακούς χώρους και...

Προλογικό Σημείωμα*: Σε αυτό το κείμενο του 1953, ο Γερμανός αναρχοσυνδικαλιστής Rudolf Rocker, με αφορμή την έννοια του «μικροαστός», παράλληλα υπερασπίζεται τον Προυντόν και το έργο του που έχει διαστρεβλωθεί και απαξιωθεί από τους Μαρξιστές. Σήμερα εκτός από την λέξη μικροαστός εκτοξεύονται κα άλλα κοσμητικά επίθετα, όταν επέρχεται η ένδεια του επιχειρήματος κατά την διαφωνία. Πρόκειται για ένα άγνωστο κείμενο που μεταφράζεται για πρώτη φορά στα Ελληνικά.
Προυντόν. Έχω διαβάσει όχι μόνο όλα τα έργα του, αλλά και τους 14 τόμους αλληλογραφίας του με μεγάλο όφελος. Έχω ακόμα μια πλήρη συλλογή όλων των ημερήσιων εφημερίδων του, από τις οποίες...

Η ανάγκη για την ανασυγκρότηση του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού αγώνα στον 21ο αιώνα καθιστά το ερώτημα της στρατηγικής και της δομής πιο επιτακτικό από ποτέ. Η ιστορική εμπειρία του προηγούμενου αιώνα κληροδότησε στο επαναστατικό κίνημα ένα βαθύ, διπλό αδιέξοδο, οι συνέπειες του οποίου ταλανίζουν ακόμα και σήμερα τις ριζοσπαστικές δυνάμεις. Από τη μία πλευρά, ο κρατικός σοσιαλισμός του λενινιστικού τύπου εγκλωβίστηκε στη λατρεία του κόμματος, καταλήγοντας στον ολοκληρωτισμό, την ανάδυση μιας νέας γραφειοκρατικής τάξης και την τελική αντεπανάσταση.
Από την άλλη πλευρά, ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου αναρχικού και ελευθεριακού χώρου διολίσθησε σε έναν άκρατο ατομικισμό, στην άρνηση κάθε...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

