
Η ανθρωπότητα αγωνίζεται εδώ και πολύ καιρό ενάντια στην καταπίεση, αλλά η δουλειά δεν φαίνεται ποτέ να τελειώνει.
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία. Με έναν τεράστιο αγώνα, οι αποικιοκρατούμενοι λαοί ανάγκασαν το ρατσιστικό βρετανικό κράτος να φύγει. Παρ' όλα αυτά, η εκμετάλλευση συνεχίζεται στην υποήπειρο. Οι κυβερνήσεις του Πακιστάν και της Ινδίας απειλούν η μία την άλλη με πυρηνικές δολιοφθορές, ενώ οι πληθυσμοί τους εργάζονται πολλές ώρες σε κακές συνθήκες, συχνά για το κέρδος των βρετανικών εταιρειών.
Οι φεμινίστριες τον 20ού αιώνα έκαναν τεράστια βήματα για τις γυναίκες. Παρ' όλα αυτά, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την απειλή της ενδοοικογενειακής βίας, αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες και εξακολουθούν να εκτελούν το μεγαλύτερο μέρος των οικιακών εργασιών. Ενώ η είσοδος στο εργατικό δυναμικό ήταν απελευθερωτική για ορισμένες γυναίκες τον 20ό αιώνα, στον 21ο αιώνα έχει φτάσει να σημαίνει ότι και οι δύο σύντροφοι-μέρη ενός ζευγαριού πρέπει να εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα. Είναι πιο δύσκολο από ποτέ να επιβιώσει κανείς με ένα μόνο εισόδημα. Ενώ οι γυναίκες έχουν περισσότερα νομικά μέσα για να εγκαταλείψουν τους βίαιους συντρόφους, η οικονομική εξάρτηση συχνά το καθιστά αδύνατο στην πράξη.
Όλοι όσοι αγωνίζονται για το κλίμα έχουν αποτρέψει κάποια ποσότητα εκπομπών CO₂, δεσμεύοντας τους εαυτούς τους στις υποδομές λιμανιών και ορυχείων. Αλλά πάντα μόνο για λίγες ώρες, μετά από τις οποίες η λειτουργία ξαναρχίζει αμέσως και ο ακτιβιστής του κλίματος μένει να κοιτάζει μπροστά σε μια μακρά δικαστική διαδικασία ή ποινή φυλάκισης.
Αν μπορούσαμε να οικοδομήσουμε ένα κίνημα που να ενώνει όλα αυτά τα ζητήματα, θα είχαμε μια πραγματική ευκαιρία να τα λύσουμε μόνιμα. Θα μπορούσαμε να επιφέρουμε μια πραγματική, βαθιά αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας.
Ευτυχώς, υπάρχει ένα κοινό νήμα.
Όλους αυτούς τους αγώνες τους ζει και τους δίνει η εργατική τάξη. Οι Ινδοί και οι Πακιστανοί εργάτες είναι εργάτες. Οι γυναίκες είναι εργαζόμενες. Όλοι μας επηρεαζόμαστε άμεσα από την κλιματική αλλαγή. Η εργατική τάξη είναι τόσο ποικιλόμορφη όσο και η ίδια η ανθρωπότητα - αυτό είναι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματά μας.
Με την οργάνωση στην εργασία, φέρνουμε κοντά ολόκληρη την εργατική τάξη. Αυτή η μορφή οργάνωσης χτίζει μια γέφυρα που φέρνει όλη την εργατική τάξη στην πλευρά του αγώνα. Δεν υπάρχει δρόμος από τα άτομα που κλειδώνονται στις μπουλντόζες μέχρι ένα εκατομμύριο άνθρωποι που εισβάλλουν σε ένα ανθρακωρυχείο. Υπάρχει όμως μια διαδρομή που ξεκινάει από την κατάκτηση της απαγόρευσης των απλήρωτων υπερωριών στη δουλειά και καταλήγει στο να απεργήσει ολόκληρη η χώρα για να σταματήσουν οι εκπομπές CO₂.
Οι μικρές νίκες στο χώρο εργασίας αυξάνουν την όρεξη των συναδέλφων μας για μαζική δράση. Όταν κερδίζουμε κάτι στη δουλειά, μαθαίνουμε από πρώτο χέρι ότι η συλλογική δράση λειτουργεί. Οι άνθρωποι που ήταν επιφυλακτικοί την πρώτη φορά γίνονται πιο πρόθυμοι να συμμετάσχουν στην συνέχεια. Κατόπιν βάζουμε τους στόχους μας ψηλότερα και κερδίζουμε περισσότερο, και ξανά, και ξανά. Κάθε βήμα είναι εφικτό, κάθε νίκη προσθέτει στη χιονόμπαλα μέχρι να γίνει χιονοστιβάδα.
Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μας είναι άνθρωποι που δεν θα σκεφτόντουσαν ποτέ τον ακτιβισμό....

Για πάνω από μια δεκαετία, οι κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων και των Εργατικών έχουν σκόπιμα υποχρηματοδοτήσει τα δημόσια σχολεία. Οι κυβερνήσεις εδραίωσαν την ανισότητα και καταδίκασαν μια γενιά παιδιών της εργατικής τάξης σε υποβαθμισμένη εκπαίδευση.
Τα δημόσια σχολεία βρίσκονται σε κρίση. Εκατοντάδες θέσεις εκπαιδευτικών είναι κενές. Εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν το επάγγελμα λόγω ψυχοκοινωνικών κινδύνων, χαμηλών αμοιβών και εξουθένωσης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Καθώς οι κυβερνήσεις έχουν υποχρηματοδοτήσει τα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί έχουν αφεθεί να καλύψουν το κενό, πληρώνοντας για την υλικοτεχνική υποδομή της τάξης και καλύπτοντας τις ελλείψεις προσωπικού με απλήρωτες υπερωρίες.
Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό των σχολείων πρέπει...

Πού βρίσκονται τα πράγματα
Η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα εισέρχεται στο τελικό της στάδιο. Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει πάνω από 50.000 ανθρώπους. Δεκάδες χιλιάδες άλλοι είναι τραυματισμένοι ή αγνοούνται στα ερείπια. Η Λωρίδα έχει ισοπεδωθεί. Τώρα, οι επιζώντες αντιμετωπίζουν έναν αποκλεισμό με μόνο μια σταγόνα τροφίμων και φαρμάκων να γίνεται δεκτή.
Αυτός ήταν ο στόχος από την αρχή. Ποτέ δεν υπήρξε πόλεμος στη Γάζα - μόνο μια προσπάθεια να επιβληθεί μια μόνιμη λύση στο «ζήτημα της Γάζας». Μια άλλη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός εξετάζεται. Αν αυτή ισχύσει, θα είναι επειδή οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι έχουν πλέον κάνει τη...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

