Η ανθρωπότητα αγωνίζεται εδώ και πολύ καιρό ενάντια στην καταπίεση, αλλά η δουλειά δεν φαίνεται ποτέ να τελειώνει.
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία. Με έναν τεράστιο αγώνα, οι αποικιοκρατούμενοι λαοί ανάγκασαν το ρατσιστικό βρετανικό κράτος να φύγει. Παρ' όλα αυτά, η εκμετάλλευση συνεχίζεται στην υποήπειρο. Οι κυβερνήσεις του Πακιστάν και της Ινδίας απειλούν η μία την άλλη με πυρηνικές δολιοφθορές, ενώ οι πληθυσμοί τους εργάζονται πολλές ώρες σε κακές συνθήκες, συχνά για το κέρδος των βρετανικών εταιρειών.
Οι φεμινίστριες τον 20ού αιώνα έκαναν τεράστια βήματα για τις γυναίκες. Παρ' όλα αυτά, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την απειλή της ενδοοικογενειακής βίας, αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες και εξακολουθούν να εκτελούν το μεγαλύτερο μέρος των οικιακών εργασιών. Ενώ η είσοδος στο εργατικό δυναμικό ήταν απελευθερωτική για ορισμένες γυναίκες τον 20ό αιώνα, στον 21ο αιώνα έχει φτάσει να σημαίνει ότι και οι δύο σύντροφοι-μέρη ενός ζευγαριού πρέπει να εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα. Είναι πιο δύσκολο από ποτέ να επιβιώσει κανείς με ένα μόνο εισόδημα. Ενώ οι γυναίκες έχουν περισσότερα νομικά μέσα για να εγκαταλείψουν τους βίαιους συντρόφους, η οικονομική εξάρτηση συχνά το καθιστά αδύνατο στην πράξη.
Όλοι όσοι αγωνίζονται για το κλίμα έχουν αποτρέψει κάποια ποσότητα εκπομπών CO₂, δεσμεύοντας τους εαυτούς τους στις υποδομές λιμανιών και ορυχείων. Αλλά πάντα μόνο για λίγες ώρες, μετά από τις οποίες η λειτουργία ξαναρχίζει αμέσως και ο ακτιβιστής του κλίματος μένει να κοιτάζει μπροστά σε μια μακρά δικαστική διαδικασία ή ποινή φυλάκισης.
Αν μπορούσαμε να οικοδομήσουμε ένα κίνημα που να ενώνει όλα αυτά τα ζητήματα, θα είχαμε μια πραγματική ευκαιρία να τα λύσουμε μόνιμα. Θα μπορούσαμε να επιφέρουμε μια πραγματική, βαθιά αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας μας.
Ευτυχώς, υπάρχει ένα κοινό νήμα.
Όλους αυτούς τους αγώνες τους ζει και τους δίνει η εργατική τάξη. Οι Ινδοί και οι Πακιστανοί εργάτες είναι εργάτες. Οι γυναίκες είναι εργαζόμενες. Όλοι μας επηρεαζόμαστε άμεσα από την κλιματική αλλαγή. Η εργατική τάξη είναι τόσο ποικιλόμορφη όσο και η ίδια η ανθρωπότητα - αυτό είναι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματά μας.
Με την οργάνωση στην εργασία, φέρνουμε κοντά ολόκληρη την εργατική τάξη. Αυτή η μορφή οργάνωσης χτίζει μια γέφυρα που φέρνει όλη την εργατική τάξη στην πλευρά του αγώνα. Δεν υπάρχει δρόμος από τα άτομα που κλειδώνονται στις μπουλντόζες μέχρι ένα εκατομμύριο άνθρωποι που εισβάλλουν σε ένα ανθρακωρυχείο. Υπάρχει όμως μια διαδρομή που ξεκινάει από την κατάκτηση της απαγόρευσης των απλήρωτων υπερωριών στη δουλειά και καταλήγει στο να απεργήσει ολόκληρη η χώρα για να σταματήσουν οι εκπομπές CO₂.
Οι μικρές νίκες στο χώρο εργασίας αυξάνουν την όρεξη των συναδέλφων μας για μαζική δράση. Όταν κερδίζουμε κάτι στη δουλειά, μαθαίνουμε από πρώτο χέρι ότι η συλλογική δράση λειτουργεί. Οι άνθρωποι που ήταν επιφυλακτικοί την πρώτη φορά γίνονται πιο πρόθυμοι να συμμετάσχουν στην συνέχεια. Κατόπιν βάζουμε τους στόχους μας ψηλότερα και κερδίζουμε περισσότερο, και ξανά, και ξανά. Κάθε βήμα είναι εφικτό, κάθε νίκη προσθέτει στη χιονόμπαλα μέχρι να γίνει χιονοστιβάδα.
Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μας είναι άνθρωποι που δεν θα σκεφτόντουσαν ποτέ τον ακτιβισμό. Ωστόσο, η συλλογική δράση διδάσκει την αλληλεγγύη. Ένας εργαζόμενος που συμμετέχει στον συνδικαλιστικό αγώνα για να βελτιώσει τη δική του ζωή θα μάθει αυτές τις αξίες για να αγωνιστεί και για τους συναδέλφους του. Όταν αυτοί οι συνάδελφοι είναι τρανς, μετανάστες ή αλλιώς περιθωριοποιημένοι, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταπολεμήσουμε την τρανσφοβία, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις. Η συνδικαλιστική δράση διδάσκει την αλληλεγγύη με το σύνολο της εργατικής τάξης, πράγμα που σημαίνει την καταπολέμηση της καταπίεσης όλων των μορφών.
Αυτό είναι που κάνει την οργάνωση στους χώρους εργασίας τόσο ισχυρή: αν η οργάνωσή μας δεν αφήσει ποτέ τους κοινωνικούς μας κύκλους ή τις μικροομάδες μας, δεν θα χτίσουμε ποτέ ένα κίνημα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Οργανωμένοι στο χώρο εργασίας, έχουμε τη δυνατότητα να φέρουμε κοντά ολόκληρη την εργατική τάξη. Βλέπουμε ανθρώπους στη δουλειά που δεν θα βλέπαμε ποτέ σε μια συνάντηση ακτιβισμού για το κλίμα ή σε μια συγκέντρωση για τα δικαιώματα των τρανς. Η απεργιακή γραμμή μπορεί να φέρει αυτούς τους ανθρώπους στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Η οργάνωση στο χώρο εργασίας μπορεί να οικοδομήσει την αλληλεγγύη που εκτείνεται μεταξύ όλων μας, αγγίζοντας κάθε κοινότητα και υποκουλτούρα.
Τα ζητήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη -ρατσισμός, μείωση μισθών, queerphobia, σεξισμός, φτώχεια, κλιματική αλλαγή- δεν είναι ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Όλα τους είναι ενσωματωμένα στη δομή του καπιταλισμού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εργαζόμενοι στην Ινδία και το Πακιστάν συνεχίζουν να υφίστανται εκμετάλλευση από βρετανικές εταιρείες, για τον οποίο η πραγματική ισότητα των φύλων μοιάζει για πάντα απρόσιτη και για τον οποίο οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να μην κάνουν τίποτα απέναντι στην κλιματική αλλαγή. Υπάρχει χρήμα που μπορεί να κερδηθεί.
Αν επιμείνουμε σε ξεχωριστά κινήματα, καταπολεμώντας αυτή και εκείνη την καταπίεση, το βασικό πρόβλημα θα παραμείνει. Ο καπιταλισμός εξαρτάται από τις περιθωριοποιήσεις μας. Πρέπει να ασχοληθούμε με τον καπιταλισμό καθώς και με τον ρατσισμό, τον σεξισμό και όλα τα υπόλοιπα συνολικά.
Δεν μπορούμε να απαντάμε στις τεχνικές του «διαίρει και βασίλευε» με χωριστά και ξεχωριστά κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα που να καταπολεμά όλες τις αδικίες, παντού. Όσο κι αν προσπαθούν να μας χωρίσουν, όπου κι αν αγωνιζόμαστε. Για να νικήσει, αυτό το κίνημα πρέπει να είναι από και για όλους μας - την εργατική τάξη.
*Δηµοσιεύτηκε στο «Picket Line», εκφραστικό όργανο της Anarchist Communist Federation
in Australia. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης. Σχετικός σύνδεσµος: https://ancomfed.org/2025/07/why-the-working-class/
