Είναι Νοέμβριος του 2020 και ένα μέλος του προσωπικού των Περιφερειακών Βιβλιοθηκών του Geelong κερδίζει ένα βραβείο που του απονέμει το συνδικάτο του. Το βραβείο είναι σε αναγνώριση των προσπαθειών του μέλους του προσωπικού, ως εκλεγμένου αντιπροσώπου του συνδικάτου, να ηγηθεί μιας εκστρατείας κατά της άδικης μεταχείρισης των περιστασιακών υπαλλήλων της Βιβλιοθήκης νωρίτερα μέσα στο έτος. Λίγο μετά την απονομή του βραβείου, το συνδικάτο δημοσιεύει σχετικά στη σελίδα του στο Facebook.
Όλη αυτή η ιστορία φαίνεται αρκετά αθώα. Όχι, όμως, για τη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης. Ο διευθύνων σύμβουλος (CEO) της Βιβλιοθήκης, που περιεργάζεται τη σελίδα του συνδικάτου στο Facebook σχεδόν τα μεσάνυχτα, βλέπει την ανάρτηση και την αποστέλλει αμέσως με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στον επικεφαλής του Τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού της Βιβλιοθήκης. Αυτός με τη σειρά του την στέλνει αμέσως στον δικηγόρο της Βιβλιοθήκης, και η αλυσίδα ηλεκτρονικών μηνυμάτων γρήγορα εξελίσσεται σε πυρετώδη παράνοια, με προτάσεις να διερευνηθεί η διαδικασία υποβολής αίτησης για το βραβείο, ότι το βραβείο είναι πλαστό, επειδή τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται δεν συνέβησαν ποτέ, και ότι το συνδικάτο πιθανότατα ενορχηστρώνει μια τεράστια συνωμοσία για να στοχοποιήσει και να καταστρέψει σκόπιμα τις Περιφερειακές Βιβλιοθήκες του Geelong. «Είναι εξοργιστικό», καταλήγει ο δικηγόρος της Βιβλιοθήκης.
Όλη αυτή η ανταλλαγή φαίνεται πολύ παράξενη για να είναι αληθινή. Αλλά είναι αληθινή - την έχω διαβάσει ολόκληρη. Αυτά τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, και εκατοντάδες άλλα παρόμοια, ήρθαν στο φως ως μέρος μιας μεγάλης δημοσιοποίησης εγγράφων σύμφωνα με τους νόμους περί Ελευθερίας της Πληροφορίας (Freedom of Information laws) που περιγράφουν λεπτομερώς τον τρόπο με τον οποίο η διεύθυνση των Περιφερειακών Βιβλιοθηκών του Geelong αντιμετώπισε τη συνδικαλιστική δραστηριότητα του προσωπικού τους, το οποίο πραγματοποιούσε ενεργό οργάνωση στη δουλειά. Οι εσωτερικές συζητήσεις μεταξύ των κορυφαίων διευθυντών των Βιβλιοθηκών σχετικά με αυτά τα γεγονότα παρέχουν μια συναρπαστική εικόνα του παράξενου και παρανοϊκού κόσμου των ανθρώπων που κυβερνούν τις ζωές μας καθημερινά στον εργασιακό χώρο. Και δείχνουν ότι, μακριά από το να είναι παντοδύναμοι και ανίκητοι, οι εργοδότες μας είναι συχνά εξαιρετικά ευάλωτοι και πανικοβάλλονται ακόμη και στο παραμικρό σημάδι αντιπαράθεσης.
Για τη διοίκηση των Περιφερειακών Βιβλιοθηκών του Geelong (Geelong Regional Libraries), τα προβλήματα αρχίζουν τον Μάρτιο του 2020. Μέχρι τότε, τα μέλη του συνδικάτου έχουν οργανωθεί σοβαρά για πάνω από ένα χρόνο, και όταν η διεύθυνση απολύει όλο το έκτακτο προσωπικό χωρίς μισθό λόγω της πανδημίας, οι εργαζόμενοι δίνουν τον πρώτο τους σοβαρό αγώνα. Αμέσως πραγματοποιούνται τεράστιες και οργισμένες συνελεύσεις του σωματείου, και αφού μια ανοιχτή επιστολή του προσωπικού που ζητά την επαναπρόσληψη του έκτακτου προσωπικού με πλήρεις μισθούς απορρίπτεται, οι εργαζόμενοι ψηφίζουν το σωματείο να δημοσιοποιήσει τις επαίσχυντες ενέργειες της Βιβλιοθήκης.
Η διεύθυνση τρομοκρατείται ακόμη και από τη ρητορική αντιπαράθεση με την εξουσία της, και η διοίκηση πέφτει σε περιδίνηση. Δεκάδες μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου πηγαινοέρχονται μεταξύ των ανώτερων διευθυντών της Βιβλιοθήκης, των ανώτερων υπαλλήλων του Δήμου και των τοπικών δημοτικών συμβούλων. Μια δημόσια σελίδα GoFundMe για τους έκτακτους υπαλλήλους της Βιβλιοθήκης προκαλεί ένα έκτακτο email του διευθύνοντος συμβούλου προς όλο το συμβούλιο της Βιβλιοθήκης, ενώ μια σύντομη επιστολή στον συντάκτη της τοπικής εφημερίδας για την υποστήριξη του έκτακτου προσωπικού οδηγεί σε ένα πανικόβλητο email 700 λέξεων προς το συμβούλιο της Βιβλιοθήκης. Μια ανακοίνωση του συνδικάτου για τα μέσα ενημέρωσης έχει ως αποτέλεσμα έναν ακόμη καταιγισμό επειγόντων μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Το τοπικό Δημοτικό Συμβούλιο, που αδημονεί να εξαφανίσει το ζήτημα, εισφέρει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να χρηματοδοτήσει βάρδιες για τους έκτακτους υπαλλήλους, και η διεύθυνση της Βιβλιοθήκης δεν ξαναπαύει τους έκτακτους υπαλλήλους κατά τη διάρκεια των επόμενων κλειδωμάτων.
Τα προβλήματα για τη διεύθυνση, ωστόσο, δεν εξαφανίζονται, καθώς προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία της πανδημίας για να παγώσει τους μισθούς του προσωπικού και να καταργήσει τις πληρωμές του Σαββατοκύριακου (weekend penalty rates), και οι εργαζόμενοι αντιστέκονται και προχωρούν σε απεργία. Δεκάδες ακόμη εσωτερικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δείχνουν πανικό και οργή για μεμονωμένες αναρτήσεις στο Facebook, την παρακολούθηση μεμονωμένων χρηστών του Twitter που δημοσιεύουν ήπιες επικρίσεις για τις ενέργειες της Βιβλιοθήκης και ώρες επί ωρών που ξοδεύονται για την προετοιμασία της κρίσης των πολλαπλών στάσεων εργασίας.
Το ύφος μεγάλου μέρους της αλληλογραφίας δείχνει πόσο πολύ η διεύθυνση είναι ταραγμένη από τους ίδιους τους εργαζομένους της. «Έπρεπε να το βγάλω αυτό από το ανήσυχο μυαλό μου», γράφει η διευθύνουσα σύμβουλος σε ένα σχεδόν μεταμεσονύχτιο email προς ένα ανώτερο μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου του Geelong, ενώ ένας δημοτικός σύμβουλος, παρατηρώντας τις νυχτερινές της συνήθειες στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, τη συμβουλεύει να «προσπαθήσει να ξεκουραστεί λίγο». Μαθαίνουμε ότι τα πρωινά των CEO χάλασαν μετά την ανάγνωση επιστολών προς τον συντάκτη για την υποστήριξη του προσωπικού στην τοπική εφημερίδα και ότι η ετήσια άδεια των CEO καταστράφηκε από αναρτήσεις του συνδικάτου στο Facebook («Τι απαίσια ανάρτηση», γκρινιάζει ένα στέλεχος. «Το ξέρω, πραγματικά απαίσια», συμμετέχει ένας άλλος διευθυντής). Διαβάζουμε μπερδεμένες θεωρίες συνωμοσίας του ανθρώπινου δυναμικού όταν ένας ακτιβιστής του συνδικάτου κερδίζει ένα βραβείο και βλέπουμε πώς, ξανά και ξανά, η πιο ήπια αμφισβήτηση της εξουσίας τους στέλνει τους διευθυντές σε κατάσταση σύγχυσης, πανικού και αυτολύπησης. Για να μην αναφέρουμε την εξάντληση. «Ας το συζητήσουμε αυτό στο τηλέφωνο», γράφει ένας διευθυντής σε έναν άλλον για την επικείμενη απεργία του προσωπικού. «Το μυαλό μου πονάει».
Μέχρι τις αρχές του 2022, οι εργαζόμενοι είχαν κερδίσει σημαντικές μισθολογικές αυξήσεις και είχαν αποκρούσει όλες τις επιθέσεις στις συνθήκες εργασίας τους, και κάθε μέλος του εκτελεστικού οργάνου της Βιβλιοθήκης είτε είχε εγκαταλείψει τον οργανισμό είτε είχε εκδιωχθεί. Κάθε μέρα στη δουλειά, μπορεί να νιώθουμε ότι είμαστε ανίσχυροι και εντελώς στο έλεος των αφεντικών μας. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι εμείς κάνουμε όλη τη δουλειά, εμείς βγάζουμε όλα τα κέρδη, είμαστε πολύ περισσότεροι από αυτούς, και όταν είμαστε οργανωμένοι και ενωμένοι, η δύναμή τους αρχίζει να φαίνεται εξαιρετικά ισχνή. Και όταν διαβάζετε τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των αφεντικών, συνειδητοποιείτε ότι το γνωρίζουν κι αυτοί.
*Δηµοσιεύτηκε στο «Picket Line», εκφραστικό όργανο της Anarchist Communist Federation
in Australia. Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης. Σχετικός σύνδεσµος: https://ancomfed.org/2025/07/my-brain-is-hurting/
