Λεπτομέρειες

ngnm

Πολιτισμός - Τέχνη

21 Νοεμβρίου 2025

Τα έργα τέχνης με αναρχικά θέματα και αναρχικές μορφές δεν είναι το ίδιο με την τέχνη που περιέχει αναρχικά συνθήματα. Η τελευταία περιλαμβάνει ορισμένα ποιήματα των Kenneth Rexroth, Jackson Mac Low ή ακόμα και της Jenny Holzer, οι οποίοι παραθέτουν φράσεις που μπορούν να κατανοηθούν ή να ερμηνευθούν ως αναρχικές, αλλά δεν διαφέρουν τυπικά από τους τίτλους των εφημερίδων, οι οποίοι δεν είναι τέχνη - απλώς τίτλοι εφημερίδων. Ένα άλλο καλλιτεχνικό αριστούργημα που γράφτηκε από αναρχική είναι το Living My Life (1930) της Emma Goldman, το οποίο τελικά δεν μεταφέρει αναρχικά θέματα, αλλά την ιστορία της ατομικής επιτυχίας παρά τις σοβαρές αντιξοότητες. Ας εξετάσουμε, αντίθετα, την τέχνη που είναι σαφώς αναρχική στην πλοκή, αναρχική στην εικόνα και αναρχική στη μορφή.
Ένα παράδειγμα του πρώτου που είναι γνωστό σε όλους μας είναι το πολύτομο μυθιστόρημα του Χένρι Μίλερ (Henry Miller), το οποίο απεικονίζει την αυτο-απελευθέρωση από την κοινωνία και την ανακάλυψη ενός ενστικτώδους εαυτού που δεν μπορεί να κοινωνικοποιηθεί από εξωτερικές δυνάμεις, είτε αυτές είναι θεσμοί, γραφειοκρατίες, εργοδότες ή γάμος. Μιλώ από προσωπική εμπειρία, έχοντας διαβάσει τον Μίλερ στο κολέγιο και έχοντας ακόμη και ολοκληρώσει μια διατριβή με άριστα για το έργο του το 1962, ακριβώς όταν τα καλύτερα βιβλία του άρχισαν να διατίθενται ευρέως. Το βιβλίο του σίγουρα επηρέασε τη συνεχή αντίστασή μου σε όλους αυτούς τους κοινωνικοποιητικούς ανταγωνιστές.

Ένα λιγότερο γνωστό παράδειγμα αναρχικής πλοκής εμφανίζεται στην εξαιρετική βιντεοκασέτα του Κλέιτον Πάτερσον (Clayton Patterson) για τις ταραχές στο Tomkins Square το 1988. Χρησιμοποιώντας μια εξαιρετική φορητή βιντεοκάμερα, που κρατούσε στο ισχίο του, και το φυσικό φωτισμό μιας ζεστής καλοκαιρινής νύχτας στη Νέα Υόρκη, ο Πάτερσον απεικονίζει την προσπάθεια της αστυνομίας να διαλύσει μια λαϊκή διαμαρτυρία ενάντια στο κλείσιμο ενός πάρκου στο Lower East Side, που είχε γίνει το τελευταίο καταφύγιο των αστέγων. Καθώς όλο και περισσότεροι αστυνομικοί φτάνουν, η κάμερα του Πάτερσον τους απεικονίζει να κοιτάζουν με αγωνία ο ένας τον άλλον, αποκαλύπτοντας οπτικά την αλήθεια που οι αξιωματούχοι αργότερα απέκρυψαν από το κοινό - ότι οι αστυνομικοί δεν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν. Μετά από πολλές προκλητικές φωνές και μερικές βίαιες ανταλλαγές, που απεικονίζονται με λεπτομέρεια, φτάνει ένας ψηλός άνδρας με πολιτικά ρούχα, εξετάζει τη σκηνή και με ένα νεύμα του κεφαλιού του δίνει εντολή στους αστυνομικούς να υποχωρήσουν στα λεωφορεία που τους μεταφέρουν σπίτι. Η ταινία τελειώνει με τους ανθρώπους να καταλαμβάνουν ξανά το πάρκο καθώς ανατέλλει ο ήλιος.

Ένα άλλο άγνωστο παράδειγμα αναρχικής πλοκής είναι το θεατρικό έργο του Λι Μπαξάνταλ (Lee Baxandall) “Potsy” (1963), το οποίο αφηγείται την προσπάθεια του τοπικού μονοπωλίου ηλεκτρικής ενέργειας να ηλεκτροδοτήσει ένα εξωτερικό αποχωρητήριο παρά τις αντιρρήσεις του ιδιοκτήτη του. Σε συνεννόηση με το κράτος, το οποίο χωρίς αμφιβολία έχει εγκρίνει την ηλεκτροδότηση όλων των τεχνητών κατασκευών, η Consolidated, Incorporated εκφοβίζει έναν απρόθυμο πελάτη. Σε απάντηση, ο πρωταγωνιστής του Baxandall, Potsy, βάζει το σώμα του στο δοχείο, για να το πούμε έτσι:

Δώστε προσοχή, εργάτες. Loka! Piszok Baika loka! Brudy! Mykja mykja! Skita. Cacones cacones. Alhorre zulla szenny! Saasta bagla gaika, vaika. Lort, plehna.Lort lort lort lort lort lort! Kunya suka zurullo!...

Περισσότερα …