
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1871, γεννήθηκε στο Όποτσνο (Opočno) στην Τσεχία, ο ζωγράφος, εικονογράφος, σκιτσογράφος και αναρχικός Frantisek Kupka.
Το 1896 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι... και θα είναι στη γαλλική πρωτεύουσα που θα συνεργαστεί με αναρχικές ομάδες και θα δημιουργήσει φιλίες με ελευθεριακούς ακτιβιστές, ιδιαίτερα μεταξύ 1900 και 1912.
Αργότερα, θα αρχίσει να δημιουργεί αφίσες για καμπαρέ και να εικονογραφεί σατιρικά και αναρχικά έντυπα, όπως τα Cocora, Children’s Corner, Les Temps Nouveau ή The Butter Plate, όπου θα ασκήσει κριτική στο χρήμα, τον μιλιταρισμό και τις θρησκείες.
Θα σχεδιάσει επίσης το εξώφυλλο του φυλλαδίου του Κροπότκιν «Το Μισθωτό Καθεστώς» (1909), τις εικονογραφήσεις του τελευταίου τόμου του έργου του Ελιζέ Ρεκλύ «Ο Άνθρωπος και η Γη», και το 1909, θα προετοιμάσει τις εικονογραφήσεις για μια νέα έκδοση του έργου του Κροπότκιν «Η Μεγάλη Επανάσταση», οι οποίες δυστυχώς χάθηκαν.
Εκτός από το έργο του ως εικονογράφος, η καλλιτεχνική δημιουργία του Kupka κατά τα χρόνια αυτά θα εξελιχθεί εντός του συμβολιστικού ρεύματος. Από το 1906, αρχίζει να μελετά εις βάθος τη θεωρία του χρώματος, βασισμένος στις θεωρίες του Νεύτωνα και του Γκαίτε, κάτι που θα οδηγήσει στη δημιουργία έργων με έντονα χρώματα εφαρμοσμένα αυθαίρετα, αποτελώντας το πρώτο βήμα προς την οριστική του απομάκρυνση από τη φιγούρα.
Στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα, αρχίζει να γράφει αισθητικά κείμενα, όπως το Η Δημιουργία στις Πλαστικές Τέχνες, και συμμετέχει στις συναντήσεις των αδελφών Duchamp Villon...



Σημείωση μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό και διαχρονικό κείμενο του 1897, ο Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, αναπτύσσει το ζήτημα της οργάνωσης. Ένα ζήτημα που και στις μέρες μας δεν έχει βρει την οριστική απάντηση του εντός του Αναρχικού Κινήματος διεθνώς. Στην Ελλάδα αν και έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες για την οργάνωση του Αναρχικού χώρου το ζήτημα παραμένει. Όσοι υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της οργάνωσης θα πρέπει να είναι κατά την γνώμη μου οι θεματοφύλακες της ελεύθερης ένωσης, της ενδυνάμωσης των μειοψηφικών να μπορούν να διαφωνούν, να πράττουν την αποκέντρωση και να αντιστέκονται σε κάθε λογής κεντρισμό, ενισχύοντας την αυτονομία της...

Το αριστοκρατικό φράκο και η πληβειακή μπλούζα βρίσκονταν στον ίδιο σωρό από σκουπίδια.
“Τι εξευτελισμός! Τι ταπείνωση!” είπε το φράκο, κοιτάζοντας λοξά τον γείτονά του. “Είμαι δίπλα σε μια μπλούζα…!”
Μια ριπή ανέμου φύσηξε ένα από τα ταπεινά μανίκια της μπλούζας πάνω στο αλαζονικό φράκο, σαν να σκόπευε να συμφιλιώσει αυτούς που βρίσκονταν στην ίδια θέση, να εναρμονίσει μέσω μιας αδελφικής αγκαλιάς, τα δυο ρούχα που ήταν στην ίδια κατάσταση, αλλά τα οποία συνήθως βρίσκονται τόσο μακριά το ένα από το άλλο στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων.
“Φρίκη!” ούρλιαξε το φράκο, “Το άγγιγμά σου με σκοτώνει, βρώμικο κουρέλι!...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

