
Η Συμμαχία MAMO (Πρώτες Εθνότητες) αγωνίζεται ενάντια στο Νομοσχέδιο 97, μια αποικιοκρατική αναθεώρηση του δασικού καθεστώτος
Κείμενο της Emma Goldman Collective*
« … το κράτος, η αστική τάξη και ακόμη και η εργατική τάξη έχουν συγκροτηθεί εν μέρει μέσω της καταστροφής των Πρώτων Εθνών, της στέρησης των εδαφών τους, της εκμετάλλευσης των πόρων τους και του αποικιοκρατικού αποικισμού.
– Francis Dupuis-Déri et Benjamin Pillet, 2019. L’anarcho-indigénisme. Lux Éditeur, Μόντρεαλ. σ. 35
Τις τελευταίες εβδομάδες, η Συμμαχία MAMO (Πρώτες Εθνότητες) πραγματοποίησε αποκλεισμούς δασικών δρόμων στην Haute-Mauricie και στο βόρειο τμήμα του Lac-Saint-Jean [στην επαρχία του Κεμπέκ στον Καναδά]. Αυτές οι ενέργειες, που πραγματοποιήθηκαν για να αμφισβητήσουν το νομοσχέδιο 97 για τη μεταρρύθμιση του δασικού καθεστώτος, διέκοψαν ή διατάραξαν τις δασικές εργασίες.
Ενώνοντας τις Πρώτες Εθνότητες για την κυριαρχία και την προστασία της γης τους
Στις 11 Απριλίου 2025 πραγματοποιήθηκε συνέλευση στη La Tuque με σκοπό την ίδρυση της Συμμαχίας MAMO. Η συμμαχία αυτή, της οποίας το όνομα σημαίνει «Μαζί» στις γλώσσες Atikamekw (Nehiromowin) και Innu (Innu-aimun), έχει ως στόχο να ενώσει τις Πρώτες Εθνότητες στην άσκηση της κυριαρχίας τους. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε από τους φύλακες της γης των Nehirowisiw (Atikamekw), Nitassinan (Innuat) και Ndakina (Abénakis).
Αντίσταση στο νομοσχέδιο 97 και Κυριαρχία
Οι φύλακες της γης εκφράζουν τη διαφωνία τους με το νομοσχέδιο 97, το οποίο τροποποιεί το δασικό καθεστώς του Κεμπέκ. Πιστεύουν ότι ο νόμος αυτός θέτει σε κίνδυνο το καριμπού και τη βιωσιμότητα των δασών, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο τον παραδοσιακό τρόπο ζωής των αυτοχθόνων πληθυσμών εν μέσω της κλιματικής κρίσης.
Πολλά μπλοκαρίσματα και διαδηλώσεις για την κυριαρχία έχουν δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ των αυτοχθόνων διαδηλωτών και των (μη αυτοχθόνων) δασοκόμων και υλοτόμων, διασπείροντας επίσης μισαλλόδοξα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε απάντηση στην κατάσταση αυτή, η κυβέρνηση του Κεμπέκ έχει υποσχεθεί να διαπραγματευτεί με τις Πρώτες Εθνότητες για να επιτύχει συναίνεση και να εξετάσει τροποποιήσεις του σχετικού νόμου.
Οι παραδοσιακές αυτόχθονες ομάδες (όπως η συμμαχία MAMO), που βασίζονται στα προγονικά δικαιώματα και τις παραδόσεις, υποστηρίζουν ότι η πραγματική εξουσία επί των δασικών εκτάσεων ανήκει στις οικογένειες και στους φύλακες της γης. Θεωρούν ότι τα σημερινά συμβούλια των φυλών, που έχουν συσταθεί από το σύστημα του Ινδιάνικου Νόμου της καναδικής κυβέρνησης, δεν αντικατοπτρίζουν την παραδοσιακή κυριαρχία και θεωρούνται συνεργοί του αποικιακού συστήματος. Αυτές οι ομάδες πιστεύουν ότι τα συμβούλια των φυλών δεν μπορούν να διαπραγματεύονται εκ μέρους όλων των μελών των εθνών.
Η Συνθήκη Petapan και η διαχείριση των δασών
Αυτή η ένταση μεταξύ των συμβουλίων των φυλών και των παραδοσιακών δεν είναι καινούργια· εμφανίζεται και σε άλλες διαπραγματεύσεις, όπως η Συνθήκη Petapan. Σε διαπραγμάτευση για περισσότερα από σαράντα χρόνια, αυτό το σχέδιο συνθήκης αφορά την Ομάδα Petapan, η οποία συγκεντρώνει τις Πρώτες Φυλές των Essipit, Mashteuiatsh και Nutashkuan, καθώς και τον Καναδά και το Κεμπέκ, και έχει ως στόχο την αναγνώριση, επιβεβαίωση και προστασία των δικαιωμάτων των Innu. Ωστόσο, οι παραδοσιακοί αντιτίθενται σε αυτή τη συνθήκη, υποστηρίζοντας ότι η παραδοσιακή διακυβέρνηση των κληρονομικών αρχηγών και των φρουρών του εδάφους παραμερίζεται υπέρ των συμβουλίων των φυλών.
Συμπέρασμα
Δεν θα...

Για να αλλάξουμε τον κόσμο και τελικά να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, χρειαζόμαστε την εξουσία των εργαζομένων.
Σήμερα, η καπιταλιστική τάξη έχει σχεδόν όλη την εξουσία. Δεν έχει σημασία ποιον εκλέγουμε ή πόσο συχνά βγαίνουμε στους δρόμους. Οι κυβερνήσεις δεν έχουν κανένα λόγο να ακούνε τους εργαζόμενους και έχουν κάθε λόγο να υποκύπτουν στους εργοδότες και τους ιδιοκτήτες. Ελέγχουν την οικονομία, οπότε έχουν τον τελευταίο λόγο.
Η άρχουσα τάξη μπορεί να επιτεθεί στους μισθούς μας και να αυξήσει τα ενοίκια μας. Μπορεί να καταστρέψει τις δημόσιες υπηρεσίες, για να αποφύγει να πληρώσει περισσότερους φόρους ή να υποτιμήσει τα ομόλογά της....

Η ιδέα ότι το στεγαστικό σύστημα στην Αυστραλία είναι προβληματικό φαίνεται προφανές. Οι πολιτικοί και των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν περάσει χρόνια υποσχόμενοι λύσεις, αλλά η κατάσταση φαίνεται να χειροτερεύει.
Ίσως είναι καιρός να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τη στέγαση ως κάτι που είναι προβληματικό για όλους μας και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για ποιον λειτουργεί.
Τι θα γινόταν αν η στεγαστική κρίση δεν ήταν κρίση;
Η γλώσσα διαμορφώνει την κατανόηση. Το να αποκαλούμε αυτό «στεγαστική κρίση» υπονοεί μια προσωρινή διαταραχή, σαν η κανονική λειτουργία του καπιταλισμού να παρείχε αρκετά σπίτια αν μόνο μερικά πράγματα προσαρμόζονταν. Ίσως κάποιος απλά ξέχασε...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

