
Από το ευρύ φάσμα του αναρχικού Τύπου που έχει κυκλοφορήσει στην Ιβηρική Χερσόνησο με μια πληθώρα εφήμερων ή βραχύβιων εκδοτικών εγχειρημάτων, πρέπει να επισημανθεί ως δημιουργικό αντίβαρο για τη μακροβιότητα και την επιμονή της η αναρχική εφημερίδα «Tierra y Libertad» (Γη και Ελευθερία).
Τόσο πολύ που έγινε σχεδόν ακούσια, κατά τη διάρκεια της περιόδου που αναλύουμε σε αυτές τις γραμμές, το επίσημο όργανο των αναρχικών ομάδων του ισπανικού κράτους. Θα πρέπει να θυμόμαστε, για να μην κάνουμε λάθη εκτίμησης, ότι μόνο το 1927, όταν ιδρύθηκε η Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία (FAI), αυτή η εφημερίδα θα γίνει το «επίσημο» όργανο του οργανωμένου αναρχισμού της χώρας.
Αλλά νωρίτερα, και αυτή είναι η περίοδος που παρουσιάζουμε εδώ, από το 1904 έως το 1923, θα κερδίσει σταδιακά μια πολύ σημαντική υποστήριξη από τον οργανωμένο αναρχισμό, η οποία θα αντικατοπτριστεί και θα ενισχυθεί στην καλύτερη περίοδό της, από το 1910 έως το 1919.
Μια σύντομη ιστορία της έκφρασης και της κραυγής της εξέγερσης «Zemlia i Volia» (Γη και Ελευθερία) μας φέρνει πιο κοντά στον ρωσικό λαϊκισμό στον αγώνα του ενάντια στο τσαρικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα και στην ένθερμη επιθυμία του για ελευθερία και δικαιοσύνη του ρωσικού λαού.
Αργότερα, αυτή η κραυγή οργισμένης και επιθυμητής ελευθερίας διέσχισε τα σύνορα και έγινε ο τίτλος ορισμένων εφημερίδων εμπνευσμένων από τον αναρχοκομμουνισμό. Έτσι, τον Οκτώβρη του 1884, εμφανίστηκε στο Παρίσι με το όνομα «Terre et Liberté». Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1888, στην πόλη Gracia (σημερινή συνοικία της Βαρκελώνης), δημιουργήθηκε η πρώτη εφημερίδα με τίτλο «Tierra y Libertad» με σαφώς αναρχοκομμουνιστικό περιεχόμενο, της οποίας κύριοι συντάκτες ήταν οι Emilio Hugas και Martín Borras Javè.
Ακολουθώντας αυτό το χρονολογικό νήμα, με τη λεπτομέρεια που μας δίνει ο ιστορικός ειδικός στον αναρχικό Τύπο, Francisco Madrid, στο βιβλίο του «Solidarity Worker and journalism of the roots» (Αλληλεγγύη των εργαζομένων και δημοσιογραφία από τα κάτω) σχετικά με αυτή την εφημερίδα, στο πρώτο της τεύχος μας διαβεβαίωνε:
«Το κεφάλαιο, η ιδιοκτησία, η εξουσία, αυτός είναι ο κοινός εχθρός. Σε αυτόν πρέπει να κατευθύνονται όλες οι επιθέσεις μας, διδάσκοντας στον λαό όλα τα εγκλήματα, τις προδοσίες και τις απάτες που έχουν επικυρωθεί για να κυριαρχήσουν στον κόσμο και να αποδείξουν με καθαρό βλέμμα τον λόγο για τον οποίο όλοι οι απόγονοι έχουν το καθήκον να τον πολεμήσουν χωρίς ανακωχή ή έλεος, γιατί αυτός δεν το είχε ποτέ και δεν θα το έχει ποτέ από εμάς». (σελ. 73)
Αυτό το πρώτο στάδιο ήταν σύντομο χρονικά, με μόνο 23 τεύχη να έχουν εκδοθεί, αλλά χρησίμευσε ως βάση για τη διασύνδεση των αναρχικών ομάδων που άρχιζαν να σχηματίζονται σε όλη τη χώρα.
Στη συνέχεια, ήδη στον 20ό αιώνα, εμφανίστηκε στη Μαδρίτη μια άλλη εφημερίδα με τον τίτλο «Tierra y Libertad», η οποία θα συνδεόταν με το έργο της αναρχικής προπαγάνδας που ανέπτυξε η οικογένεια Urales. Κατά την περίοδο από τις 25 Ιανουαρίου 1902 έως τις 25 Αυγούστου 1904, η «Tierra y Libertad» αντικατέστησε το «Παράρτημα» της «La Revista Blanca» και μέσα σε αυτό το σύντομο διάστημα έγινε ημερήσια εφημερίδα, συγκεκριμένα από τον Αύγουστο του 1903 έως το τέλος...

Στην επίσημη ιστορία των επαναστάσεων, τα γεγονότα συχνά περιγράφονται από την οπτική γωνία των νικητών ή τη λογική του κράτους. Ακόμη και εντός των αριστερών κύκλων, οι εμπειρίες που δεν ταιριάζουν με τις αντιλήψεις της εξουσίας ή της κλασικής κομματικής οργάνωσης παραμένουν κρυφές ή περιθωριοποιημένες.
Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα αυτών των ξεχασμένων εμπειριών είναι η εμπειρία των αδελφών Magon και των συντρόφων τους στο πλαίσιο της Μεξικανικής Επανάστασης, δηλαδή του επαναστατικού αναρχικού ρεύματος που προέκυψε από το Partido Liberal Mexicano (PLM - Μεξικανικό Φιλελεύθερο Κόμμα) στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Παραπλανητικό όνομα;
Το όνομα μπορεί να ακούγεται παραπλανητικό: «Μεξικάνικο...

Ο Nicolas Trifon, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1949 στο Βουκουρέστι, ήταν ένας ελευθεριακός σοσιαλιστής συγγραφέας, εκδότης και κοινωνιογλωσσολόγος αρωμανικής (βλαχικής) καταγωγής. Μετανάστευσε στη Γαλλία το 1977 για να αποφύγει τη δίωξη για τον πολιτικό ακτιβισμό του στην τότε κομμουνιστική Ρουμανία.
Στο Παρίσι συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός: για αρκετά χρόνια παρουσίαζε εκπομπές στο Radio Libertaire, συνεργάστηκε με το γαλλόφωνο ειδησεογραφικό portal Le Courrier des Balkans και εξέδωσε το θρυλικό ελευθεριακό περιοδικό Iztok (Ανατολή) [1979-1991] – ένα περιοδικό που συνέβαλε καθοριστικά στη συλλογή και διάδοση πληροφοριών στη Γαλλία σχετικά με δράσεις, πρωτοβουλίες και ελευθεριακές ομάδες στην Ανατολική Ευρώπη, προσφέροντας...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

