
Ο καπιταλισμός είναι ένα παγκόσμιο σύστημα – δεν υπάρχει σε κλειστή, εθνική κλίμακα, αλλά ως οικονομία ολόκληρου του κόσμου.
Οι αλυσίδες παραγωγής είναι παγκοσμιοποιημένες σε τέτοιο βαθμό που ένα προϊόν τόσο απλό όσο ένα κατεψυγμένο γεύμα μπορεί να διασχίσει πολλά σύνορα πριν πωληθεί. Φασόλια από την Αίγυπτο, μπαχαρικά από την Τουρκία και κρέας από την Αυστραλία μαγειρεύονται σε εργοστάσια στην Αγγλία, συσκευάζονται σε πλαστικό από την Κίνα και πωλούνται σε ένα σούπερ μάρκετ στην Ιρλανδία.
Σε κάθε μία από αυτές τις χώρες, οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους για το κέρδος. Σε αυτή τη διαδικασία, ο καπιταλισμός δημιουργεί κρίσεις που δεν μπορούν να επιλυθούν σε καμία χώρα. Γίνονται πόλεμοι για τον έλεγχο των πόρων και των αγορών, τα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τιμωρούν κάθε κυβέρνηση που ενεργεί ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου και η κλιματική αλλαγή συνεχίζει να απειλεί την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η επιτυχία οποιασδήποτε επανάστασης εξαρτάται αποκλειστικά από τον διεθνισμό. Δεν μπορούμε να περιμένουμε: ο διεθνισμός πρέπει να οικοδομηθεί τώρα. Όχι μόνο για ηθικούς λόγους, αλλά και επειδή το κοινό μας μέλλον εξαρτάται από αυτό.
Εργάτες του κόσμου...?
Η παρακμή του διεθνισμού στο εργατικό κίνημα έχει καταστροφικές συνέπειες. Σχεδόν σε όλες τις διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν υπάρχει καμία συμμετοχή από τα μέλη τους. Τα περισσότερα μέλη των συνδικάτων δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους. Αυτοί οι οργανισμοί είναι ενσωματωμένοι στον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (International Labour Organisation) του ΟΗΕ, έναν οργανισμό ταξικής συνεργασίας που εφαρμόζει μια «τριμερή» πολιτική, στην οποία τα συνδικάτα συνεργάζονται με τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις.
Σπάνια γίνεται προσπάθεια οργάνωσης πέρα από τα σύνορα. Σήμερα, οι περισσότερες «διεθνείς εκστρατείες» συνίστανται σε συμβολικές «ενέργειες αλληλεγγύης» που έχουν ελάχιστα απτά αποτελέσματα. Η πραγματική διεθνής αλληλεγγύη θα περιελάμβανε ενέργειες όπως η ανάληψη δράσης από τους εργαζόμενους σε ένα τμήμα της παγκόσμιας αλυσίδας παραγωγής για την υποστήριξη των εργαζομένων σε ένα άλλο τμήμα, ή η κοινή πάλη των εργαζομένων σε διαφορετικές χώρες. Τον Σεπτέμβριο, όταν οι Ευρωπαίοι λιμενεργάτες συναντήθηκαν στην Ιταλία για να συζητήσουν ένα συντονισμένο μπλοκάρισμα των ισραηλινών πολεμικών μεταφορών, εφάρμοσαν αυτό το είδος διεθνισμού.
Ο εθνικισμός βλάπτει και τους εργαζόμενους εντός των συνόρων της Αυστραλίας. Επειδή οι κοινωνικές παροχές συνδέονται με το καθεστώς της βίζας ή της ιθαγένειας, οι μετανάστες εργαζόμενοι αποτελούν ένα υπερ-εκμεταλλεύσιμο τμήμα της εργατικής τάξης. Αντί να οργανώνονται μαζί με αυτούς τους εργαζόμενους, πάρα πολλά συνδικάτα παίζουν το παιχνίδι της διαίρεσης που προωθείται από την άρχουσα τάξη. Το Αυστραλιανό Συνδικάτο Εργαζομένων (Australian Workers’ Union - AWU) για παράδειγμα, έχει επανειλημμένα ασκήσει πιέσεις στις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν αντιμεταναστευτικές πολιτικές, ισχυριζόμενο ότι αυτό θα «προστατεύσει» τις θέσεις εργασίας και τους μισθούς των μελών του. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ανοησία και αποδυναμώνει τη δύναμη του εργατικού δυναμικού. Αντίθετα, το Συνδικάτο Λιμενεργατών Αυστραλίας (Maritime Union of Australia - MUA) έχει καταβάλει αποφασιστικές προσπάθειες για να οργανώσει τους μετανάστες εργαζόμενους και, σε ένα πρόσφατο παράδειγμα, ανάγκασε έναν εργοδότη να εγγυηθεί τη χορήγηση βίζας μόνιμης διαμονής στο εργατικό δυναμικό του, το οποίο αποτελείται κυρίως από μετανάστες. Ως αποτέλεσμα, το συνδικάτο τους είναι...
Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό κείμενο του 1862, ο Μπακούνιν αναπτύσσει που τάσσεται ιδεολογικά. Έχει απορρίψει την εξουσία και πλέον στέκεται υπέρμαχος του Αντιαυταρχικού Σοσιαλισμού με στόχο την άνευ όρων Ελευθερία όπως εκείνος δηλώνει. Το κείμενό του παραμένει διαχρονικά επίκαιρο υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας για την Ελευθερία περνάει εκτός των κομμάτων, των πεφωτισμένων πρωτοποριών και του Κράτους. Αντιτίθεται δε στην πλασματική ελευθερία που προτείνει ο Ρουσώ και οι συν αυτών αστοί δικαιωματιστές.
Είμαι ένας παθιασμένος αναζητητής της αλήθειας (και εξίσου πικραμένος εχθρός των κακοποιητικών μυθοπλασιών) τις οποίες το κόμμα της τάξης, αυτός ο επίσημος, προνομιούχος και...

Στις 4 Νοεμβρίου 1897 γεννήθηκε στη Μαδρίτη ο Cipriano Mera Sanz, συνδικαλιστής ηγέτης και αναρχικός αγωνιστής κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Κοινωνικής Επανάστασης, καθώς και αρχηγός του IV Σώματος Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.
Επαγγελματίας χτίστης, από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την οικοδομική συντεχνία και εντάχθηκε στην CNT. Το 1933 έγινε μέλος της Επαναστατικής Επιτροπής της Σαραγόσα μαζί με τους Buenaventura Durruti, Antonio Ejarque και Joaquín Ascaso, μεταξύ άλλων. Λόγω της έντονης ελευθεριακής του δραστηριότητας, φυλακίστηκε επανειλημμένα.
Συμμετείχε ενεργά στην απεργία των οικοδόμων του 1936, όπου συνελήφθη εκ νέου, αν και αφέθηκε ελεύθερος μετά το ξέσπασμα...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

