
Dan La Botz*
Κλαούντιο Λόμνιτς. Η επιστροφή του συντρόφου Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν. Νέα Υόρκη: Zone Books, 2014. 594 σελίδες. Σημειώσεις. Ευρετήριο ονομάτων. Φωτογραφίες. Σκληρό εξώφυλλο. 35,95 δολάρια.
Αν ήταν σπίτι, το βιβλίο του Claudio Lomnitz, Η επιστροφή του Συντρόφου Ρικάρντο Φλόρες Μαγόν θα ήταν ένα ερειπωμένο, αποσυντεθειμένο αρχοντικό με διάφορα πρόχειρα χτισμένα πατώματα και πτέρυγες, ένα ερειπωμένο μέρος γεμάτο αρχεία και αντικείμενα, παλιές πολιτικές αφίσες και γραφομηχανές αντίκες, ένα κτίριο που εκτείνεται στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, μια κοινόχρηστη κατοικία των οποίων οι ένοικοι είναι μια ενδιαφέρουσα και περίεργη συλλογή χαρακτήρων, μερικοί από τους οποίους είναι υπέροχοι άνθρωποι, άλλοι ευγενείς και άλλοι αρκετά δυσάρεστοι, που έρχονται και φεύγουν ανά πάσα στιγμή, μερικές φορές απαγγέλλοντας ποίηση. Και μην εκπλαγείτε αν, ενώ επισκέπτεστε το μέρος, γίνει έφοδος από πράκτορες της Furlong ή της Pinkerton, από την αστυνομία ή τους Texas Rangers, που θα μεταφέρουν μερικούς από τους ενοίκους στη φυλακή, μερικοί από τους οποίους θα λείψουν για χρόνια.
Γιατί αυτό το σπίτι –το οποίο με τα χρόνια μεταφέρθηκε από το Μεξικό στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά από τη μια πόλη στην άλλη– είναι το αρχηγείο μιας ομάδας αναρχικών και σοσιαλιστών επαναστατών και των Αμερικανών φίλων και συντρόφων τους, οι οποίοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους εκδίδοντας την εφημερίδα “Regeneración”, οργανώνοντας καταστροφικά αποτυχημένες εξεγέρσεις στο Μεξικό και εκστρατείες για να βγάλουν τους ομοθρήσκους τους από τη φυλακή. Μην εκπλαγείτε αν ο Ricardo Flores Magón, ο ηγέτης αυτής της οργάνωσης, θυμώσει μαζί σας, σας αποκαλέσει παιδεραστή και ανώμαλο, εκφυλισμένο και προδότη, και δημοσιεύσει στην εφημερίδα του ένα κάλεσμα για την εκτέλεσή σας. Μην το πάρετε προσωπικά, δεν είστε ο πρώτος. Τέλος, μην εκπλαγείτε αν ο συγγραφέας μπερδεύει αυτό το σπίτι με μια κομμουνιστική ουτοπία, γιατί το επισκέπτεται εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζει όλους και τους αδελφούς τους, και η βαθιά του εμπλοκή στην υπόθεσή τους, από τη μία πλευρά, του έχει δώσει μια αξιοσημείωτη εξοικείωση με τον τόπο και τους ανθρώπους του, αλλά από την άλλη πλευρά, μερικές φορές έχει θολώσει την κρίση του, όπως θόλωσε και τη δική τους. Και ξέρω πώς συμβαίνει αυτό, γιατί έχει συμβεί και σε μένα. [1]
Το βιβλίο αυτό είναι μια προσωπογραφία μιας ντουζίνας περίπου Μεξικανών και Αμερικανών, οι πρώτοι κυρίως αναρχικοί και οι δεύτεροι κυρίως σοσιαλιστές, οι οποίοι στις αρχές του εικοστού αιώνα ασχολούνταν με τον κοινό σκοπό της υπεράσπισης και υποστήριξης της μεξικανικής επανάστασης και των επαναστατών της στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν τον δικτάτορα Πορφίριο Ντίαζ. Ο Ricardo Flores Magón και οι άλλοι ηγέτες του Μεξικανικού Φιλελεύθερου Κόμματος – αναρχικοί και σοσιαλιστές – που φυλακίστηκαν από τον Ντίαζ το 1903, κατέφυγαν τον επόμενο χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συνεχίσουν την οργάνωσή τους και να εκδώσουν την εφημερίδα τους “Regeneración”, αρχικά για λίγο στο Σαιντ Λούις και στη συνέχεια για πολλά χρόνια στο Λος Άντζελες. Εκεί, οι Μεξικανοί και οι Αμερικανοί υποστηρικτές τους συνεργάστηκαν για να αποκαλύψουν και να δημοσιοποιήσουν τις συνθήκες στο Μεξικό του Ντίαζ, πάνω απ' όλα την ύπαρξη ενός συστήματος δουλείας λόγω χρεών που ισοδυναμούσε με σκλαβιά...

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το απόσπασμα από το «Dittatura e Rivoluzione» του 1921, ο αναρχικός Λουίτζι Φάμπρι (Luigi Fabbri) εξηγεί και αναλύει τι σημαίνει Επανάσταση για τους Αναρχικούς και γιατί αυτή η αντίληψη όχι μόνο είναι ξένη, αλλά και μισητή από τους υποστηρικτές του αριστερού εξουσιαστικού -κρατικού σοσιαλισμού. Ένα κείμενο που αναδεικνύει γιατί οι Αναρχικοί -αν και σοσιαλιστές- δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερά, τόσο στα μέσα όσο και στους σκοπούς.
Η μισαλλοδοξία πολλών σοσιαλιστών, ακόμη και επαναστατών, απέναντι στον αναρχισμό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την απόλυτη άγνοιά τους για τις ιδέες, τους στόχους και τις μεθόδους...

Στις 19 Νοεμβρίου 2000, η αναρχική και αναρχοσυνδικαλίστρια Sebastiana Vitales Gastón πέθανε στην Ιβηρική Χερσόνησο, αν και «ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι πέθανε στη Βενεζουέλα.
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1902 στο Ansó της Huesca στην Αραγονία. Σε ηλικία 18 ετών, στις 9 Νοεμβρίου 1920, μετανάστευσε από το λιμάνι της Χάβρης, στην Άνω Νορμανδία της Γαλλίας, με το ατμόπλοιο “La Touraine”, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε στη Νέα Υόρκη, αλλά στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Σαν Φρανσίσκο Σε αυτή την πόλη γνώρισε, σε μια εκδήλωση της Ισπανικής Ένωσης Νατουραλιστών (Hispanic Naturista Association” τον αναρχικό Francisco Ballón Pequeño, με τον οποίο παντρεύτηκε.
Και οι...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

