Στις 19 Νοεμβρίου 2000, η αναρχική και αναρχοσυνδικαλίστρια Sebastiana Vitales Gastón πέθανε στην Ιβηρική Χερσόνησο, αν και «ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι πέθανε στη Βενεζουέλα.
Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1902 στο Ansó της Huesca στην Αραγονία. Σε ηλικία 18 ετών, στις 9 Νοεμβρίου 1920, μετανάστευσε από το λιμάνι της Χάβρης, στην Άνω Νορμανδία της Γαλλίας, με το ατμόπλοιο “La Touraine”, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε στη Νέα Υόρκη, αλλά στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Σαν Φρανσίσκο Σε αυτή την πόλη γνώρισε, σε μια εκδήλωση της Ισπανικής Ένωσης Νατουραλιστών (Hispanic Naturista Association” τον αναρχικό Francisco Ballón Pequeño, με τον οποίο παντρεύτηκε.
Και οι δύο έζησαν στην ελευθεριακή αποικία «Francesc Ferrer i Guardia» στο Stelton του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1933 επέστρεψαν στην Ιβηρική Χερσόνησο και, μετά από ένα διάστημα στο Ansó, εγκαταστάθηκαν στην A Coruña της Γαλικίας. Αναγνωρισμένη ελευθεριακή αγωνίστρια, Sebastiana Vitales Gastón έγινε μέλος της Εθνικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CNT) συμμετείχε στην αναρχική ομάδα «Γυναικεία Πρωτοπορία» της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) και ήταν ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης «Ελεύθερες Γυναίκες» στην Α Κορούνια. Συνέβαλε επίσης στην Εργατική Αλληλεγγύη της A Coruña.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων της Δημοκρεατίας έδωσε πολυάριθμες ομιλίες σε διάφορες πόλεις: S. Andres της Cabovilaño-Laracha, Vilagarcía, Viveiro, Elviña-Coruña, Sada, Irixoa, Betanzos, Saint Peter of Nos, The Crown... κ.λπ. Στο τέλος του 1935 συμμετείχε στην προπαγανδιστική περιοδεία της Frederica Montseny Mañé στη Γαλικία.
Συνελήφθη από τους φρανκιστές και φυλακίστηκε με την κατηγορία ότι βοήθησε διωκόμενους, μεταξύ των οποίων οι Juan Diaz Lobelos και Justo Galán Barbero, ο σύζυγός της Francisco Ballón Pequeño, λόγω του συνδικαλιστικού του παρελθόντος και επειδή υπερασπίστηκε τη νομιμότητα της δημοκρατίας στους δρόμους της Corunesa. Κρατήθηκε από το στρατό με την κατηγορία ότι συμμετείχε στην επανάσταση και καταδικάστηκε σε θάνατο από πολεμικό συμβούλιο. Εκτελέστηκε στην Πούντα Ερμίνα στις 14 Αυγούστου. Οι δύο κόρες του ζευγαριού έμειναν χωρίς προστασία. Μόλις απελευθερώθηκε, έζησε κρυμμένη πάντα υπό υποψία.
Όπως όλοι οι καταδιωκόμενοι αγωνιστές, για αρκετά χρόνια υπέστη εχθρότητα και υπέφερε σοβαρά, αλλά κατάφερε να επιβιώσει μέσα στη μιζέρια, εργαζόμενη σε επίπονες εργασίες για να μπορέσει να συντηρήσει τις κόρες του, επιβιώνοντας με λευκό ψωμί στη Sada και πουλώντας φρούτα στα ορυχεία βολφραμίου, στο Coristanco, κάτι για το οποίο έπρεπε να περπατάει 14 χιλιόμετρα.
Το 1954, μετανάστευσε με τις κόρες της στη Βενεζουέλα, όπου διατηρούσε επαφή με τον δάσκαλο γαλικιανής καταγωγής Angel Rama, με τον αναρχικό κύκλο του Tomás Germinal Gracia Ibars "Víctor Garcia" και με την εκδοτική ομάδα του αναρχικού περιοδικού “Ruta”.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, επισκέφθηκε το Ansó. Το 1995, ο εγγονός της Frank την έφερε πολύ γριά πίσω στην Ιβηρική Χερσόνησο.
