Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

19 Ιανουαρίου 2026

Σημείωση Μεταφραστή*: Αν η γενοκτονία στην Παλαιστίνη ανέδειξε δομικές αντιφάσεις ως προς την υποστήριξη του Παλαιστινιακού Ζητήματος από τα ριζοσπαστικά κινήματα της Δύσης, η εξέγερση στο Ιράν έδειξε τον εγκλωβισμό και την ένδεια κατανόησης και άρθρωσης ενός λόγου που να κατανοεί το τι συμβαίνει εκεί. Να υπενθυμίσουμε ότι κανένας λαός δεν αποτελεί κληροδότημα ούτε περιουσία κανενός, και ΔΕΝ ανήκει σε κανέναν ηγεμόνα. Ως εκ τούτου, κάθε ηγεμονία πολιτική ή θρησκευτική δεν μπορεί παρά να είναι αυτοδίκαια παράνομη. Από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και μετέπειτα οι λαοί αγωνίζονται για την επίτευξη του αυτεξούσιού τους. Από πράγματα να γίνουν πολίτες. Ήρθε και η ώρα του Ιράν να περάσει στον Διαφωτισμό του. Φυσικά, όπως σε κάθε εξέγερση υπάρχει ένα μείγμα διαφορετικών πολιτικών απόψεων και σίγουρα μέσα σε αυτό υπάρχουν προοδευτικές όσο και οπισθοδρομικές συνιστώσες. Είναι ευθύνη των εξεγερμένων Περσών εφόσον το επιθυμούν να προχωρήσουν μπροστά σε μια κοσμική κοινωνία να απομονώνουν και να απομακρύνουν από αυτούς όλες τις φωνές που τους ζητούν να επιστρέψουν προς τα πίσω, ή να τους ενσωματώσουν σε μια άλλη δυτική κυριαρχία με δημοκρατικό πρόσωπο. Οι αναρχικοί οφείλουν να πάψουν να ακούν συνωμοσιολογικές α-νοησίες περί υποκινητών της CIA ή της Μοσάντ στην τωρινή εξέγερση, όπως και να σταματήσουν να αποδέχονται το βολικό «αντιιπεριαλιστικό» αφήγημα περί πολιτικού Ισλάμ. Ούτε θεός – Ούτε αφέντης.

Τις τελευταίες ημέρες, καθώς η εξέγερση στο Ιράν συνεχίζει να επεκτείνεται και να ριζοσπαστικοποιείται, έχουν κυκλοφορήσει εικόνες και βίντεο με διαδηλωτές να βάζουν φωτιά σε τζαμιά, ιδρύματα που ήταν για καιρό ενσωματωμένα στο μηχανισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Σχεδόν αμέσως, μια γνώριμη χορωδία εμφανίστηκε από τους δυτικούς φιλελεύθερους χώρους και από τμήματα της δυτικής Αριστεράς. Σχολιαστές που δεν έχουν ζήσει ποτέ υπό κληρικαλιστικό φασισμό, που δεν έχουν ποτέ αστυνομευθεί από ηθικές περιπολίες και που ποτέ δεν έχουν νομοθετήσει το σώμα τους με θρησκευτικό διάταγμα, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν αυτές τις πράξεις ισλαμοφοβικές.

Αυτή η αντίδραση δεν προκύπτει στο κενό. Αντανακλά ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο οποίο η Δύση αρνείται να αναγνωρίσει τους μη δυτικούς ανθρώπους ως πολιτικά υποκείμενα ικανά να ορίσουν τον δικό τους αγώνα. Αντί να ρωτούν ποιες υλικές συνθήκες παράγουν τέτοιες πράξεις και αντί να ακούν όσους ζουν υπό το καθεστώς, οι δυτικοί παρατηρητές καταφεύγουν στα δικά τους πλαίσια, ανησυχίες και φυλετικά σενάρια. Με αυτόν τον τρόπο, επικεντρώνονται για άλλη μια φορά στον εαυτό τους, στην ενοχή τους, στο λόγο τους και στην άνεσή τους, ενώ απογυμνώνουν τους Ιρανούς από την ιστορική τους δράση.

Αυτή η καταδίκη δεν είναι καινούργια. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Τζίνα το 2022, όταν οι Ιρανές έκαψαν τις μαντίλες τους στους δρόμους, ήρθαν στην επιφάνεια οι ίδιες κατηγορίες. Οι γυναίκες που αρνούνταν την υποχρεωτική μαντίλα, η οποία είναι ένας από τους πιο οικείους μηχανισμούς κρατικής βίας, αναδιατυπώθηκαν ως πολιτισμικά αναίσθητες, ως εσωτερικευμένες του δυτικού ρατσισμού και ως εμπλεκόμενες στην ισλαμοφοβία. Και στις δύο περιπτώσεις, επικράτησε η ίδια λογική. Η ιρανική αντίσταση ήταν αποδεκτή μόνο εφόσον δεν παραβίαζε τα δυτικά ηθικά πλαίσια. Όταν η εξέγερση μετατοπίστηκε από την αφαίρεση σε θεσμό και όταν μετατοπίστηκε από το συμβολισμό στην κατάργησή της, κηρύχθηκε...

Περισσότερα …