Στις 11 Ιανουαρίου 1883 γεννήθηκε στο Παρίσι η αναρχική ποιήτρια και δημοσιογράφος, καθώς και προπαγανδίστρια της ελευθεριακής εκπαίδευσης, Alice Jeanne Canova (Αλίς Ζαν Κανοβά). Ήταν κόρη του Baptiste Louis Canova, λατόμου, και της Marie Reignier. Μεταξύ 1896 και 1898 ξεκίνησε το εγχείρημα του ελευθεριακού και ορθολογικού παιδαγωγικού περιοδικού για παιδιά “L'Enfance Nouvelle”, στο οποίο είχε προβλεφθεί η συνεργασία σημαντικών αναρχικών διανοουμένων (Zo de Axa, Manuel Devaldés, Louis Lumet, Charles Malato, Louise Michel κ.ά.).
Το 1897 δημοσίευσε χρονικά στο παρισινό λογοτεχνικό και θεατρικό περιοδικό “Mascarille” και την ίδια χρονιά συμμετείχε σε έρευνα για τον ατομικισμό που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση λόγου και τέχνης “Matines” όπου εξέφρασε τις απόψεις της επί του θέματος.
Το 1898 αποτέλεσε μέλος της συντακτικής ομάδας της παρισινής αναρχικής εβδομαδιαίας εφημερίδας “Le Droit de Vivre”, των Ernest Girault και Constant Martin. Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με την εβδομαδιαία επαναστατική αναρχική εφημερίδα “La Misère” καθώς και με τη “Le Libertaire”.
Στις 2 Οκτωβρίου 1898 συμμετείχε, μαζί με άλλους συντρόφους (Maximilienne Biais, Brunet, Buteaud, Albert Diris, Louis Grandidier, Mary Huchet, Leboucher, Paul Mink, Paul Paillette, Francis Prost, Louis Reville, Rolande, Tortelier, Villeval, κ.ά.), σε διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Λερουά, στην οδό Σαιν-Μωρ 214 στο Παρίσι.
Εκείνη την περίοδο διέμενε στην οδό Sainte-Eugénie αριθ. 22 στο Παρίσι. Το 1899 συνεργάστηκε με την παρισινή εβδομαδιαία εφημερίδα κοινωνιολογίας, επιστημών και τεχνών “L'Homme Libre”, των Ernest Girault και Francis Prost, η οποία βρέθηκε σε αντιπαράθεση με την εφημερίδα “Le Journal du Peuple” του Σεμπαστιέν Φωρ, συμμάχου των Ρεπουμπλικάνων που υπερασπίζονταν τον Αλφρέντ Ντρέυφους.
Στις 26 Μαρτίου συμμετείχε, μαζί με άλλους συντρόφους (Maximilienne Biais, Bertrand, Briand, Brunet, Henri Dhorr, Faure-Sadrin, Mary Huchet, Émile Janvion, Jaurès, Astier de Valseyre κ.ά.), σε ιδιωτική διάσκεψη για διάφορα θέματα (μεταξύ αυτών και τα δικαιώματα των γυναικών), στην αίθουσα Delapierre, στην οδό Charenton 168 στο Παρίσι.
Στις 22 Ιουλίου 1899 ήταν μία από τις ομιλήτριες, μαζί με τη Maximilienne Biais, τον Phélipeaux, τον Renaud και τη Louise Réville, σε διάσκεψη για την αναρχική παιδαγωγική, οργανωμένη από την Ομάδα Προπαγάνδας της Ελευθεριακής Εκπαίδευσης (GPEL), που πραγματοποιήθηκε στην οδό de la Ouest, 37, σε ελευθεριακή βιβλιοθήκη του Παρισιού.
Στις 29 Ιουλίου 1899 μίλησε, μαζί με τον Manuel Devaldès, στην εκδήλωση με θέμα “L'Éducation cléricale et l'éducation libertaire”, οργανωμένη από την GPEL και προς όφελος της ‘La Jeunesse Nouvelle”, που έλαβε χώρα στην αίθουσα Marchet, στη λεωφόρο Saint-Germain 49 στο Παρίσι.
Στις 30 Οκτωβρίου 1898 συμμετείχε, μαζί με άλλους ομιλητές και τραγουδιστές, σε διάσκεψη για το κοινωνικό ζήτημα και την ελευθερία του έρωτα, στην αίθουσα Delapierre στο Παρίσι, που οργανώθηκε από τη Βιβλιοθήκη των Ελευθεριακών Εργατών της 12ης Περιφέρειας.
Το 1900 ήταν μέλος της ομάδας “Les Iconoclastes”, με εμψυχωτή τον Émile Janvion, η οποία συναντιόταν στο Café des Artistes στην οδό Lepic στο Παρίσι. Στις 12 Φεβρουαρίου 1900, με πρωτοβουλία του Paule Mink, έδωσε τη διάλεξη “Le sentimentalisme populaire” για την Αντικληρικαλική Ένωση της 5ης Περιφέρειας του Παρισιού.
Το 1900 συνεργάστηκε με ποιήματα στην εφημερίδα “L’Éclaireur de l’Ain” της Ουαγιονάξ (Ροδανικές Άλπεις). Στα τέλη του 1900 δημοσίευσε το φυλλάδιο “En regardant la vie”, το οποίο συγκεντρώνει άρθρα και ποιήματά της πάνω σε διάφορα θέματα (εκπαίδευση, πατρίδα, θρησκεία, επανάσταση, απεργία κ.ά.), με πρόλογο του Manuel Devaldès.
Το 1901 συνεργάστηκε με την εφημερίδα “Le Flambeau” του Georges Butaud στη Βιέννη, όργανο των εχθρών της εξουσίας. Στις 22 Αυγούστου 1901 η αναρχοφεμινίστρια προπαγανδίστρια Léonie Fournival (Rolande) δήλωσε ότι επιθυμούσε να πάρει την Alice Canova για έναν μήνα σε απομόνωση στο δάσος, προκειμένου να θεραπευτεί από ορισμένες νευρικές παθήσεις.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1901 έδωσε τη διάλεξη “Nature et progrès"¨, οργανωμένη από την ομάδα "Les Naturiens”. Το 1901 έδωσε επίσης διαλέξεις για τον Κύκλο Κοινωνικών Μελετών (CES), ο οποίος συνεδρίαζε σε καφέ της οδού Durantin αριθ. 15 στη Μονμάρτρη, όπου συναντιόταν και η ομάδα “Les Naturiens” και η οποία εξέδιδε την αναρχική εφημερίδα “Bulletin de la Harmonie”.
Μεταξύ 1901 και 1902 συνεργάστηκε στο λογοτεχνικό και πολιτιστικό περιοδικό “La Critique”. Το 1902 βρίσκουμε κείμενά της στο παιδικό ελευθεριακό περιοδικό “Jean-Pierre”. Μεταξύ 1904 και 1905 συνεργάστηκε με ποιήματα και διηγήματα στην εβδομαδιαία εφημερίδα “La Tribune Internationale” του Ferdinand Rollin. Το 1905 έγραψε για το παρισινό λογοτεχνικό και κοινωνιολογικό περιοδικό “La Pensée” καθώς και για τη “Le Libertaire”.
Τον Φεβρουάριο του 1905 υπέγραψε, μαζί με άλλους Γάλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες, μανιφέστο διαμαρτυρίας κατά της σύλληψης του Μαξίμ Γκόρκι, με πρωτοβουλία της L’Humanité.
Συνεργάστηκε με την εφημερίδα “Génération Consciente” του Eugène Humbert (1908–1914). Στις αρχές Αυγούστου 1927 εντάχθηκε στην Επιτροπή Σάκκο-Βαντσέτι και υπέγραψε αρκετά μανιφέστα υποστήριξής της.
Τον Απρίλιο του 1932, σε λαϊκή ψηφοφορία σχετικά με το πού έπρεπε να τοποθετηθεί το άγαλμα του (τότε) πρόσφατα αποβιώσαντος πολιτικού Aristide Briand, απάντησε ότι θα έπρεπε να ανεγερθεί κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι.
Η Alice Canova πέθανε στις 27 Μαΐου 1934 στο σπίτι της, στην οδό del Ouestστη 14η Περιφέρεια του Παρισιού (Γαλλία).
*Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
