Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,
H Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών ιδρύθηκε στις αρχές του Νοεμβρίου ως καρπός ενός πολύχρονου πολιτικού αγώνα για την αναρχική οργανωτική συγκρότηση. Η ίδρυση της σηματοδοτεί για εμάς σάλπιγγα μάχης και αγώνα για να αποκτήσει σάρκα η προοπτική της ενιαίας γενικής αναρχικής οργάνωσης σε όλη την Ελλάδα. Αναγνωρίζουμε την προοπτική αυτή ως μια αναγκαία συνθήκη, ως ένα ιστορικά κρίσιμο και επιτακτικό διακύβευμα των καιρών, αν θέλουμε ο αναρχισμός να καταστεί, αυτό που από την ίδια του την ιστορική μήτρα είναι: φορέας επαναστατικής αλλαγής, κίνημα-εμπροσθοφυλακή του αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση.
Θα πρέπει να είμαστε εξαρχής ξεκάθαροι. Ο αγώνας για πανελλαδική αναρχική οργάνωση με συνεκτικό σχέδιο άμεσης και μακροπρόθεσμης στρατηγικής πάλης δεν είναι ένας αγώνας κινηματικά εσωτερικός και αυτοαναφορικός. Είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο αγώνας που καλούμαστε να δώσουμε σε κάθε κοινωνικό και ταξικό μέτωπο της εποχής μας: εκεί είναι που θα χτιστούν οι προϋποθέσεις για τα επόμενα βήματα, εκεί είναι που θα μαζικοποιήσουμε και θα οχυρώσουμε ιδεολογικοπολιτικά, οργανωτικά και με επαναστατική κατεύθυνση τις γραμμές του κινήματος μας.
Στο καμίνι της ταξικής και επαναστατικής πάλης άλλωστε, είναι που ιστορικά γεννιούνται και αναπτύσσονται οι επαναστατικές οργανώσεις και όχι στην σφαίρα των ατέρμονων συζητήσεων εσωτερικής κατανάλωσης. Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα είναι έναν αναρχικό πολιτικό φορέα με ξεκάθαρες ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις πάνω στο σύνολο των επίδικων της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, ο οποίος θα ριχτεί μέσα στους αγώνες και μέσα σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής για να δυναμώσει το πρόταγμα για την επαναστατική προοπτική, στη βάση ενός επαναστατικού σχεδίου κοινωνικής ανοικοδόμησης. Η Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών δεν συγκροτήθηκε για να παράξει μια εσωστρεφή οργανωτική λύση μέσα στα περιορισμένα όρια του σημερινού αναρχικού χώρου, αλλά για να λειτουργήσει ως μια αναρχική πολιτική οργάνωση με προοπτική μαζικοποίησης μέσα στους αγώνες, ικανή να παράξει σχέδιο, στρατηγική και πραγματική προοπτική κοινωνικής αλλαγής.
Την προηγούμενη δεκαετία είδαμε τα όρια του πολιτικού μας χώρου να αποκρυσταλλώνονται σε όλα τα επίπεδα. Απομαζικοποίηση, αφομοίωση, διαχειριστικές αυταπάτες, αλλοίωση της ιδεολογικής, ταξικής και πολιτικής του ταυτότητας, οπισθοχώρηση. Αυτές οι αδυναμίες δεν ακυρώνουν τις στιγμές αγώνα ούτε το σημαντικό αποτύπωμά του πολιτικού μας χώρου στην ζωντανή ταξική και κοινωνική πάλη, αλλά μας βοηθούν να κατανοήσουμε τους περιορισμούς και τις ανεπάρκειες που τον χαρακτήρισαν. Θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά, εξαιτίας ποιων αιτιών οξύνθηκε τόσο αρνητικά ο πολιτικός συσχετισμός την τελευταία δεκαετία, για να φτάσουμε σε ένα «σήμερα» τόσο σκοτεινό, ένα «σήμερα» χειρότερο από το χθες. Κι όμως, πόσες φορές μέσα στην ιστορία, η αναγέννηση δεν ξεπρόβαλλε μέσα από τα χειρότερα σκοτάδια;
Φαίνεται ότι στα μετόπισθεν του πολιτικού μας χώρου, σχεδόν αδιόρατα, όλα αυτά τα χρόνια, κάτι άλλαξε. Ένα μεγάλο ρεύμα συντρόφων και συντροφισσών που αγωνία για στρατηγική και οργάνωση και που θέλει ένα αναρχικό κίνημα στο ύψος των ιστορικών αναγκών και των περιστάσεων, έχει κάνει την εμφάνιση του. Κι αυτό το ρεύμα ήρθε η ώρα να αποκρυσταλλωθεί κινηματικά, γιατί είναι ρεύμα πλειοψηφικό μέσα στον πολιτικό μας χώρο, παρότι μέχρι πρόσφατα ήταν σχετικά αφανές. Είναι ρεύμα αξιακά και πολιτικά υγιές, που αν το πιστέψει, μπορεί να πλάσει την μαγιά για την διάνοιξη ιστορικών δρόμων που ούτε έχουμε διανοηθεί ότι είναι εφικτό να βαδίσουμε. Το ρεύμα αυτό είναι που πρέπει να συγκροτηθεί οργανωτικά και πολιτικά και να κοιτάξει μόνο προς τα έξω: αν κοιτάξει προς τα μέσα, τότε θα γίνει «ένα» με τις ανεπάρκειες και τις δυσλειτουργίες που εδώ και δεκαετίες έχουν καταδικάσει το κίνημα μας, να είναι μόνο ένας κοινωνικοπολιτικός χώρος διαμαρτυρίας. Χρήσιμος, ζωντανός και αγωνιστικός μεν, αλλά αδύναμος να παράξει στρατηγική επαναστατικής ανατροπής.
Η σημαντική ανταπόκριση που λαμβάνουμε τις μέρες αυτές από εκατοντάδες συντρόφων και συντροφισσών από όλη την Ελλάδα για την Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών αδιαμφισβήτητα μας οπλίζει με τεράστια ώθηση για την συνέχεια. Ταυτόχρονα όμως μας οπλίζει και με αυξημένες πολιτικές ευθύνες και αυξημένα αγωνιστικά καθήκοντα. Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέες ήττες και πισωγυρίσματα, δεν υπάρχει ο ιστορικός χρόνος για νέες οργανωτικές αποτυχίες. Ή θα συγκροτήσουμε κίνημα ή θα μας καταπιεί η ιστορική άβυσσος ενός συστήματος που βρίσκεται σε φάση σήψης και παρακμής. Ή θα ανατρέψουμε ένα ήδη χρεωκοπημένο σύστημα ή θα συντριβούμε ανελέητα στις συμπληγάδες των τεράστιων κοινωνικών καταστροφών που έπονται.
Η ΦΕΑΝ συντρόφισσες και σύντροφοι είναι οργάνωση της ταξικής και επαναστατικής πάλης που θέλει να εκφράσει τον οργανωμένο αναρχισμό μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, στα κινήματα και σε ολόκληρη την κοινωνία. Η ΦΕΑΝ συγκροτείται στην βάση ιδεολογικών αρχών και αξιών, θεμελιώνεται γύρω από πολιτικές και στρατηγικές συμφωνίες των μελών της και αξιώνει μελλοντικά να προχωρήσει στις τομές που θεωρούμε σήμερα αναγκαίες: επαναστατικό πρόγραμμα και σχέδιο, συμβολή στην οργανωτική συγκρότηση σε πολιτικό και ταξικό-κοινωνικό επίπεδο, πλατιά ερείσματα και διαμόρφωση των απαιτούμενων δομών και υποδομών που θα κοιτάξουν τον εχθρό στα μάτια σε κάθε επίπεδο.
Η οργάνωση μας συγκροτείται σε τοπικούς πυρήνες οι οποίοι έχουν αυτονομία δράσης στην γεωγραφική τους εμβέλεια, αποτελούν τα βασικά κύτταρα λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων και συνθέτουν από κοινού την δράση όλης της οργάνωσης μέσω ενός ομοσπονδιακού συντονιστικού οργάνου. Στόχος μας είναι η κάλυψη όλων των προαστίων και του κέντρου της Αθήνας με πυρήνες της οργάνωσης και εν συνεχεία κάθε περιοχής, κάθε γειτονιάς, κάθε χώρου σπουδών.
Ταυτόχρονα, στη λειτουργία μας εντάσσονται και οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ενώσεις που συντονίζουν τη δράση μας στο εργατικό κίνημα στην κατεύθυνση ενός τρίτου ταξικού συνδικαλιστικού πόλου βάσης, στον αντίποδα του εργοδοτικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ–ΑΔΕΔΥ– ΠΑΜΕ. Οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές ενώσεις αποτελούν τον σύνδεσμο της οργάνωσης με τον πραγματικό χώρο εργασίας, με τα σωματεία, τις συλλογικές διαδικασίες, τις ανάγκες και τις αντιστάσεις των εργαζομένων. Διακηρυγμένη θέση της ΦΕΑΝ, είναι η δημιουργία μιας Ταξικής Συνομοσπονδίας Εργασίας.
Επιπλέον, στόχος των κλαδικών ενώσεων είναι να αναλάβουν καθήκοντα στα κοινωνικά εγχειρήματα και για την δημιουργία νέων καθώς και στο επίπεδο της προγραμματικής επεξεργασίας μιας επαναστατικής αντιπρότασης που θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει κάθε πτυχή της οικονομίας και του κοινωνικού βίου και να αποκρυσταλλώνεται σε ένα σύγχρονο, γειώσιμο αναρχικό επαναστατικό πρόγραμμα.
Ήδη στη Φ.Ε.ΑΝ. λειτουργούν επίσης μια πλειάδα από επικοινωνιακά όργανα και θεματικές ομάδες, ενώ υπάρχει και ειδική πρόβλεψη για το σχηματισμό ομάδων συνεργαζόμενων μελών εκτός Αττικής και στο μέλλον η δημιουργία πυρήνων που θα επιτρέψουν το σχέδιο της πανελλαδικής οργάνωσης να γίνει πραγματικότητα.
Σας καλούμε να μελετήσετε και το καταστατικό της ΦΕΑΝ, στο οποίο αποτυπώνεται ευκρινέστερα η ταυτότητα, η δομή, η λειτουργία και οι τακτικοί και στρατηγικοί της στόχοι. Φυσικά, και μέσα στη συζήτηση που θα ακολουθήσει, μπορούμε να λύσουμε την οποιαδήποτε απορία.
Συλλογική μας πεποίθηση σύντροφοι και συντρόφισσες είναι ότι η ιστορική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος βρίσκεται σε μια περίοδο περαιτέρω προχωρήματος που μας φέρνει μπροστά σε κοσμογονικές εξελίξεις. Η κρίση που εκδηλώθηκε αρχικά με επίκεντρο τον χρηματοπιστωτικό τομέα το 2007 και εν συνεχεία επεκτάθηκε παγκόσμια σε όλη την σφαίρα της παραγωγής και της οικονομίας δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Το ίδιο και στην Ελλάδα, η κρίση και τα μνημόνια δεν αποτέλεσαν ποτέ παρελθόν, όπως και η δέσμευση στις δημοσιονομικές αλυσίδες και τα πρωτογενή πλεονάσματα, όπως και η βίαιη κοινωνική αναδιάρθρωση. Τα συστημικά ψεύδη για το τέλος της κρίσης και των μνημονίων τα οποία υπηρετεί το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος ήταν και είναι μια επιχείρηση αλλαγής πολιτικής ατζέντας η οποία στέφθηκε με επιτυχία και η οποία υπήρξε στην προμετωπίδα των αστικών σχεδίων για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης διαμέσου μιας συστηματικής κοινωνικής εξαπάτησης.
Ο κύκλος που άνοιξε το 2008 και το 2010 στην πραγματικότητα όμως δεν έχει κλείσει. Με τα ίδια ερωτήματα και τα ίδια διακυβεύματα ερχόμαστε αντιμέτωποι και σήμερα μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει και αποκτά όλο και πιο βάρβαρες όψεις. Το αστικό πολιτικό σύστημα αξιοποίησε στο έπακρο την ιστορική πείρα της όξυνσης της ταξικής πάλης της προηγούμενης δεκαετίας. Είναι η σειρά μας, να πράξουμε το ίδιο. Πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να πούμε αποφασιστικά ότι τίποτα δεν τελείωσε. Θα πρέπει να γυρίσουμε στους δρόμους τις δεκάδες χιλιάδων που αντιστάθηκαν και εξεγέρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Θα πρέπει και να ανανεώσουμε τις γραμμές μας.
Η παγκόσμια πολεμική ανάφλεξη, ο ενεργειακός ανταγωνισμός, η πληθωριστική πίεση του εργατικού εισοδήματος ως αποτέλεσμα της πολιτικής αντιμετώπισης της ύφεσης του 2020, η ένταση του κρατικού αυταρχισμού εντός και εκτός των συνόρων δεν είναι φαινόμενα ανεξάρτητα από την κρίση και τα αδιέξοδα του συστήματος. Θα πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα υπό μια ολιστική σκοπιά και κάτω από μια συνολική επισκόπηση της πραγματικότητας, αν θέλουμε να παράξουμε ένα σχέδιο ανατροπής και να παραθέσουμε την δική μας στρατηγική απέναντι στην αστική στρατηγική της κοινωνικής και ταξικής λεηλασίας η οποία είναι και θα γίνει ακόμη περισσότερο αδυσώπητη.
Ένας άλλος κόσμος, συντρόφισσες και σύντροφοι είναι εφικτός. Αυτό είναι το σύνθημα που πρέπει να υπηρετήσουμε, πολεμώντας σκληρά κάθε διαχειριστική και ρεφορμιστική αυταπάτη, κάθε γραμμή εγκλωβισμού στην αστική διακυβέρνηση, κάθε εναλλακτική πρόταση συνύπαρξης με ένα σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα το οποίο καλούμαστε να ανατρέψουμε.
Θα νικήσουμε.
Η Κοινωνική Επανάσταση είναι το παρόν και το μέλλον του κόσμου.
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ EΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
