Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

09 Αυγούστου 2026

Προλογικό Σημείωμα*: Ο αναρχικός Hans Otto Adolf Gross (Όττο Χανς Άντολφ Γκρος, 1877-1920) ήταν Αυστριακός ψυχαναλυτής και από τους πρώτους μαθητές του Φρόιντ. Υπέρμαχος μιας πρώιμης μορφής αντιψυχιατρικής ανέπτυξε μια αναρχική μορφή ψυχολογίας του βάθους η οποία ήρθε σε ρήξη με την Φροϋδική ορθοδοξία. Οι θέσεις του για την σεξουαλικότητα ήταν πραγματικά ανατρεπτικές σε σχέση με τον πουριτανισμό της εποχής. Στην συνέχεια ο Γκρος εξοστρακίστηκε από το ευρύτερο ψυχαναλυτικό κίνημα και δεν συμπεριλήφθηκε στην ψυχαναλυτική ιστορία. Αν και ήταν επηρεασμένος από τον ατομικισμό, αξίζει είτε συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί του να ρίξουμε μια ματιά σε αυτή την ιδιαίτερη αναρχική προσωπικότητα εντός του ψυχαναλυτικού ρεύματος.

Η ψυχολογία του ασυνείδητου είναι η φιλοσοφία της επανάστασης: δηλαδή, αυτό είναι που έχει οριστεί να γίνει επειδή ζυμώνει την εξέγερση μέσα στην ψυχή και απελευθερώνει την ατομικότητα από τα δεσμά του δικού της ασυνείδητου. Έχει οριστεί να μας κάνει εσωτερικά ικανούς για ελευθερία, έχει οριστεί επειδή είναι το προπαρασκευαστικό έργο για την επανάσταση.

Η ασύγκριτη επανεκτίμηση όλων των αξιών, με την οποία θα γεμίσει το άμεσο μέλλον, ξεκινά σε αυτόν τον παρόντα χρόνο με τη σκέψη του Νίτσε για τα βάθη της ψυχής και με την ανακάλυψη της λεγόμενης ψυχαναλυτικής τεχνικής από τον Φρόιντ. Αυτή η τελευταία είναι η πρακτική μέθοδος που για πρώτη φορά καθιστά δυνατή την απελευθέρωση του ασυνείδητου για την εμπειρική γνώση: δηλαδή, για εμάς έχει πλέον καταστεί δυνατό να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Με αυτό γεννιέται μια νέα ηθική, η οποία θα βασίζεται στην ηθική επιταγή της αναζήτησης πραγματικής γνώσης για τον εαυτό και τους συνανθρώπους μας.

Αυτό που είναι τόσο συντριπτικό σε αυτή τη νέα υποχρέωση να κατανοήσουμε την αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα δεν γνωρίζαμε τίποτα για το ερώτημα που έχει ασύγκριτα μεγαλύτερη σημασία από όλα τα άλλα - το ερώτημα για το τι είναι εγγενές, ουσιώδες στην ίδια μας την ύπαρξη, την εσωτερική μας ζωή, τον εαυτό μας και αυτή των συνανθρώπων μας. Ποτέ δεν ήμασταν σε θέση να ρωτήσουμε για αυτά τα πράγματα. Αυτό που μαθαίνουμε να γνωρίζουμε είναι ότι, όπως είμαστε σήμερα, ο καθένας μας κατέχει και αναγνωρίζει ως δικό του μόνο ένα κλάσμα του συνόλου που περικλείεται από την ψυχική του προσωπικότητα.

Σε κάθε ψυχή χωρίς εξαίρεση, η ενότητα του λειτουργικού όλου, η ενότητα των συνειδήσεων, είναι σχισμένη στα δύο, ένα ασυνείδητο έχει διασπαστεί και διατηρεί την ύπαρξή του κρατώντας τον εαυτό του μακριά από την καθοδήγηση και τον έλεγχο της συνείδησης, μακριά από κάθε είδους αυτοπαρατήρηση, ειδικά αυτή που στρέφεται προς το ίδιο.

Πρέπει να υποθέσω ότι η γνώση της φροϋδικής μεθόδου και των σημαντικών αποτελεσμάτων της είναι ήδη ευρέως διαδεδομένη. Από την εποχή του Φρόιντ, κατανοούμε ότι όλα όσα είναι ακατάλληλα και ανεπαρκή στην ψυχική μας ζωή είναι αποτελέσματα εσωτερικών εμπειριών των οποίων το συναισθηματικό περιεχόμενο προκαλούσε έντονη σύγκρουση μέσα μας. Την εποχή αυτών των εμπειριών -ειδικά στην πρώιμη παιδική ηλικία- η σύγκρουση φαινόταν άλυτη και αποκλείονταν από τη συνέχεια της εσωτερικής ζωής όπως είναι γνωστή στο συνειδητό εγώ. Έκτοτε, συνεχίζουν να μας παρακινούν από το ασυνείδητο με έναν ανεξέλεγκτα καταστροφικό και...

Περισσότερα …