16 Ιουλίου 1951. Κάλιαρι. Γεννιέται ο Franco Serantini. Κανείς, εκείνη την ημέρα, δεν μπορεί να φανταστεί ότι η ζωή του θα διαρκέσει μόλις είκοσι ένα χρόνια. Για τον Franco, εκείνη η ημέρα έρχεται στις 5 Μαΐου 1972, στην Πίζα.
Δύο μέρες πριν τις εκλογές. Είναι οι πρώτες πρόωρες εκλογές της Δημοκρατίας. Οι πλατείες δεν είναι πια πλατείες, είναι φλεγόμενα οδοφράγματα. Μια σφαίρα, και όλα ανατινάζονται. Την προηγούμενη μέρα, στη Φλωρεντία, είχε ξεσπάσει η εξέγερση, με τους αστυνομικούς από την Πάδοβα να έχουν υποχωρήσει.
Στην Πίζα, οι φασίστες εγκαθιστούν το τελικό τους αρχηγείο. Η οργάνωση «Ο Αγώνας Συνεχίζεται» διοργανώνει μια αντιφασιστική διαδήλωση. Είναι παρόντες όλοι οι κύκλοι, από το Εργατικό Κόμμα μέχρι τους αναρχικούς. Στη σκηνή στέκεται ο Giuseppe Niccolai, ένας φασίστας από την Πίζα. Φωνάζει. Ο τόνος ανεβαίνει. Δεν υπάρχει χώρος για λογική. Η αστυνομία, ως συνήθως, επιτίθεται. Χαμός. Συλλήψεις.
Ο Franco Serantini συλλαμβάνεται από άντρες της 2ης και 3ης διμοιρίας της 1ης μονάδας «πρωινών» στη Ρώμη. Ένας μάρτυρας, ο Moreno Papini, λέει: «Είχαν σχηματίσει κύκλο γύρω του... τον είχαν περικυκλώσει από όλες τις πλευρές... τον είχαν ρίξει στο έδαφος με απίστευτη μανία. Είχαν σχηματίσει κύκλο γύρω του... τον χτυπούσαν με τα χέρια και τα πόδια, με τις λαβές των όπλων. Σε κάποιο σημείο, μερικοί από τους αστυνομικούς... παρενέβησαν, φωνάζοντας φράσεις όπως: «Σταματήστε, σκοτώστε τον!»... τότε μπήκε ένας δόκιμος και μαζί με έναν άλλο αστυνομικό τον σήκωσαν... και μετά τον έσυραν προς τα φορτηγά…»
Ο Franco μεταφέρεται στη φυλακή, στο Don Bosco. Ο γιατρός λέει ότι δεν έχει τίποτα σοβαρό. Μουρμουρίζει με αδύναμη φωνή τις αναρχικές του πεποιθήσεις. Στη συνέχεια τον σέρνουν προς τα φορτηγά…
Ο Φράνκο μεταφέρεται στη φυλακή, στο Ντον Μπόσκο. Ο γιατρός λέει ότι δεν έχει σοβαρά τραύματα. Μουρμουρίζει με αδύναμη φωνή τις αναρχικές του πεποιθήσεις. Τον ρίχνουν σε ένα κελί. Αρχίζει η αγωνία. Θάνατος. Σιωπή.
Στις 9:45 της 7ης Μαΐου, ο Franco πεθαίνει. Την επόμενη μέρα, η αυτοψία. Ο δικηγόρος του, Giovanni Sorbi, βγαίνει συγκλονισμένος: «Ήταν ένα τραύμα. Το σώμα ήταν ένα ενιαίο πληγωμένο σύνολο. Στήθος, ώμοι, κεφάλι, χέρια: όλα εμποτισμένα με αίμα. Ούτε ένα εκατοστό δέρματος δεν είχε μείνει άθικτο. Πέρασα τη νύχτα με εφιάλτες».
Το ιατρικό πιστοποιητικό, λακωνικό και ασαφές, κάνει λόγο για «εγκεφαλική αιμορραγία που προκλήθηκε από κάταγμα του βρεγματικού οστού και της αριστερής οφθαλμικής κόγχης». Η διοίκηση της φυλακής, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει τα πάντα, προσπαθεί να εξασφαλίσει γρήγορα την άδεια για την ταφή. Αλλά κάποιος αντιτίθεται. Κάποιος δεν ξεχνά.
Ο Franco ήταν ορφανός. Ακόμη και η θετή του μητέρα τον είχε εγκαταλείψει. Καταγόταν από τη Σαρδηνία και, σαν αδέσποτο κουτάβι, πήγαινε από το ένα καταφύγιο στο άλλο, χωρίς ρίζες, χωρίς προστασία. Κατέληξε στη φυλακή «Pietro Thouar» στην Πίζα, σε καθεστώς ημι-ελευθερίας, παρά το γεγονός ότι είχε αθωωθεί. Όταν ενηλικιώθηκε, ανακάλυψε τη γεύση της ελευθερίας. Αγκάλιασε την αναρχία. Η μόνη ιδέα που ίσως του είχε ποτέ μεταδοθεί.
Για να μην πούμε ότι κανείς δεν πλήρωσε για αυτή τη δολοφονία. «Δεν πρέπει να προχωρήσετε σε διαδικασία για προμελετημένη εκ προθέσεως ανθρωποκτονία εις βάρος του Serantini Franco, καθώς οι δράστες είναι άγνωστοι», γράφει ψυχρά ο δικαστής Nicastro. Ο Serantini δεν πέθανε μόνο εξαιτίας των ξυλοδαρμών από την αστυνομία. Πέθανε και επειδή ο γιατρός που τον εξέτασε στην είσοδο της φυλακής δεν διέταξε τη νοσηλεία του. Πέθανε επειδή ένας δικαστής συνέχιζε να τον ανακρίνει παρά την απελπιστική του κατάσταση. Πέθανε επειδή οι παρευρισκόμενοι δεν παρενέβησαν, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του συγκρατούμενού του. Μια συμμορία δολοφόνων.
9 Μαΐου 1972. Η κηδεία του Franco. Χιλιάδες άνθρωποι τον συνοδεύουν. Αγκαλιάζονται, πλάτη με πλάτη. Διότι όταν το Κράτος αποφασίζει να σε συντρίψει, ο μόνος τρόπος να παραμείνεις όρθιος είναι να γίνεις τοίχος. Πάνω από το φέρετρο δεν υπάρχει η τρίχρωμη σημαία των θεσμών που τον άφησαν να πεθάνει σε ένα κελί, στο σκοτάδι, χωρίς γιατρό, χωρίς ένα χάδι. Όχι. Υπάρχει κόκκινο και μαύρο. Η σημαία της αναρχίας. Και μετά υπάρχουν αυτοί. Τα παιδιά της φυλακής. Στέκονται εκεί, σιωπηλοί. Στα μάτια τους δεν υπάρχει πολιτική, δεν υπάρχουν εκλογές: υπάρχει μόνο το άπληστο κενό κάποιου που έχει χάσει το μόνο πράγμα που έμοιαζε με ελπίδα.
