Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

06 Μαρτίου 2026

Thomas Giovanni*

«Θα πραγματοποιήσουμε όλες τις δυνατές μεταρρυθμίσεις με το πνεύμα με το οποίο ένας στρατός προχωρά συνεχώς προς τα εμπρός, καταλαμβάνοντας το έδαφος που κατέχει ο εχθρός στην πορεία του.» – Errico Malatesta [1]

Ως αναρχικοί κομμουνιστές είμαστε ενάντια στον ρεφορμισμό. Ωστόσο, είμαστε υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Πιστεύουμε ότι, θεμελιωδώς, ολόκληρο το σύστημα του καπιταλισμού, το κράτος και όλα τα συστήματα ιεραρχίας, κυριαρχίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από άμεση δημοκρατία, ισότιμες κοινωνικές σχέσεις και μια αταξική οικονομία που θα βασίζεται στη συμβολή σύμφωνα με τις δυνατότητες και στη διανομή σύμφωνα με τις ανάγκες. Ωστόσο, μια τέτοια κοινωνική επανάσταση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την εξουσία των ίδιων των λαϊκών τάξεων, από τα κάτω προς τα πάνω.

Προχωρώντας προς μια τέτοια κοινωνική επανάσταση και προς μια ελεύθερη και ίση κοινωνία, πρέπει να χτίσουμε την εξουσία μας ως προετοιμασία για αυτόν τον θεμελιώδη μετασχηματισμό του κόσμου, βασιζόμενοι στους αγώνες που δίνουμε στην πορεία. Τελικά, τα αιτήματά μας θα γίνουν υπερβολικά απειλητικά για τις ελίτ τάξεις ώστε να μπορούν να τα ανεχθούν· και η αντίστασή τους στην επιδίωξή μας για ελευθερία θα γίνει υπερβολική για να τη δεχτούμε άλλο.

Ενάντια στο ρεφορμισμό

Είμαστε ενάντια στο ρεφορμισμό. Ο ρεφορμισμός είναι η πεποίθηση ότι το σύστημα όπως υπάρχει σήμερα μπορεί να παραμείνει, αρκεί απλώς να βελτιωθεί λίγο. Για τους ρεφορμιστές, η μεταρρύθμιση είναι ο τελικός στόχος. Δεν είναι ενάντια στο σύστημα· είναι ενάντια σε αυτό που θεωρούν «υπερβολές» του συστήματος.

Εμείς δεν βλέπουμε τη ζημιά που προκαλεί το σύστημα ως υπερβολές, αλλά ως εκφράσεις της θεμελιώδους φύσης του. Βλέπουμε τους ρεφορμιστές να προσπαθούν να κρατήσουν το καπάκι σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει, ή να αφήνουν πού και πού λίγο ατμό να φύγει· όμως δεν αντιμετωπίζουν το βασικό πρόβλημα.

Για παράδειγμα, τα προβλήματα στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν επειδή κάποιοι καπιταλιστές είναι άπληστοι ή άδικοι – αν και πράγματι είναι· αλλά επειδή ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα. Ο παγκόσμιος πλούτος έχει ιστορικά δημιουργηθεί από την εργασία, τους πόρους και τη γη ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Ενώ η ανθρώπινη τεχνολογία, η καινοτομία και η σκληρή δουλειά έπαιξαν ρόλο, το ίδιο έκαναν και η δουλεία, η εκμετάλλευση, η μονοπώληση και η κλοπή.

Ανεξάρτητα από τον βαθμό στον οποίο η καταπίεση ή η ανθρώπινη δημιουργικότητα συνέβαλαν στη δημιουργία του πλούτου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε πρόοδος είναι βαθιά ριζωμένη στις κοινωνικές σχέσεις, στις συνθήκες και στις ιστορικές διαδικασίες. Ο Κροπότκιν το περιγράφει αυτό από μια οπτική στο έργο «Η Κατάκτηση του Ψωμιού». [2]

Αν αυτό ισχύει, γιατί επιτρέπεται σε ορισμένους να κατέχουν και να ελέγχουν τη γη, τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής; Δεν θα έπρεπε αυτά να είναι κοινή ιδιοκτησία όλων, ως κληρονομιά όλων όσων έχουν συμβάλει στην ανθρώπινη ιστορία και στις πολύπλοκες κοινωνικές διαδικασίες που μας έφεραν στον πλούτο που υπάρχει σήμερα και τον διατηρούν; Πώς μπορούμε λοιπόν να δικαιολογήσουμε τη διατήρηση ενός συστήματος όπου κάποιοι ωφελούνται περισσότερο από άλλους από τον ιστορικά αναπτυγμένο και κοινωνικά παραγόμενο πλούτο; Και πώς μπορούμε να ζητάμε...

Περισσότερα …