Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

30 Απριλίου 2026

Τον Νοέμβριο του 1992, η Πολιτεία της Βικτώριας βρισκόταν σε σοκ. Ένας νέος πρωθυπουργός, ο Jeff Kennett, μόλις είχε εκλεγεί και εξαπέλυε μια σαρωτική επίθεση. Εκατοντάδες σχολεία έκλειναν, νοσοκομεία έβαζαν λουκέτο, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα απολύονταν και οι συλλογικές συμβάσεις που προστάτευαν τα δικαιώματα των εργαζομένων απλώς καταργούνταν.

Και τότε συνέβη κάτι απίστευτο. Προκηρύχθηκε μια 24ωρη γενική απεργία σε όλη την Πολιτεία και οι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν με πρωτοφανή οργή. Σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι εγκατέλειψαν τη δουλειά τους. Τα πάντα —από εργοστάσια και αποκομιδή απορριμμάτων μέχρι αεροδρόμια και γραφεία— παρέλυσαν. Δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους ακόμη και σε μικρά περιφερειακά κέντρα. 150.000 διαδήλωσαν στη Μελβούρνη. Με θέα το κοινοβούλιο της Πολιτείας, που φυλασσόταν από σειρές αστυνομικών, ένας δημοσιογράφος της «Age» άκουσε έναν απεργό να σχολιάζει: «Θα μπορούσαμε να το πάρουμε μέσα σε δέκα λεπτά, αν το θέλαμε».

Κυβερνήσεις και εργοδότες σε ολόκληρη τη χώρα έμειναν άναυδοι. Η μάχη είχε ξεκινήσει και φαινόταν πως οι εργαζόμενοι είχαν πραγματικές πιθανότητες να νικήσουν.

Και μετά τελείωσε. Οι ηγέτες του Victorian Trades Hall και των μεγάλων συνδικάτων, τρομαγμένοι από το φάσμα ενός ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου που είχαν εξαπολύσει, ανέστειλαν τις απεργίες και πρότειναν στην κυβέρνηση μια «χριστουγεννιάτικη ανακωχή». Οι κυλιόμενες στάσεις εργασίας σε διάφορους κλάδους σταδιακά σταμάτησαν. Όταν οργανώθηκε μια ακόμη γενική απεργία σε επίπεδο Πολιτείας, σχεδόν πέντε μήνες αργότερα, η δυναμική είχε χαθεί και σχεδόν όλες οι πολιτικές του Kennett εφαρμόστηκαν.

Τι είχε συμβεί; Γιατί η ηγεσία των συνδικάτων της Βικτώριας, φαινομενικά στο απόγειο της δύναμής της, σταμάτησε τον αγώνα και άφησε τους εργαζόμενους στο έλεος των εξελίξεων; Και πιο συγκεκριμένα, γιατί οι συνδικαλιστικοί ηγέτες φαίνεται να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά;

Κατανοώντας τα συνδικάτα

Για να φτάσουμε στην ουσία, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι συνδικαλιστές ηγέτες αποτελούν ένα ιδιαίτερο κοινωνικό στρώμα. Στην Αυστραλία, οι γραμματείς των συνδικάτων κερδίζουν περίπου 250.000 έως 500.000 δολάρια τον χρόνο, κάτι που τους κατατάσσει στους υψηλότερα αμειβόμενους στη χώρα. Διοικούν οργανισμούς με ετήσια έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων και εκατοντάδες υπαλλήλους. Διαθέτουν σημαντική πολιτική επιρροή, διαπραγματεύονται με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Αυστραλίας και πολλοί συνεχίζουν σε προσοδοφόρες καριέρες στην πολιτική ή στον εταιρικό κόσμο.

Με άλλα λόγια, οι αμειβόμενοι συνδικαλιστές ηγέτες έχουν κάθε λόγο να διατηρήσουν το συνδικάτο ως θεσμό και τη θέση τους μέσα σε αυτό.

Αυτό απαιτεί μια δύσκολη ισορροπία. Για να έχουν έσοδα και να αναγκάζουν εργοδότες και κυβερνήσεις να διαπραγματεύονται μαζί τους, τα συνδικάτα χρειάζονται μέλη. Έτσι, οι συνδικαλιστικοί αξιωματούχοι πρέπει να ηγούνται εκστρατειών για καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας, να εγγράφουν μέλη, να αναδεικνύουν ακτιβιστές και εκπροσώπους στους χώρους δουλειάς και να φέρνουν αποτελέσματα για τους εργαζόμενους. Διαφορετικά, δεν έχουν μέλη, δεν έχουν έσοδα και δεν έχουν τρόπο να επιβάλουν στους εργοδότες να διαπραγματευτούν.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι συνδικαλιστικοί αξιωματούχοι χρειάζονται επίσης τους εργοδότες να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους. Διαφορετικά, δεν έχουν αγώνα να ηγηθούν ούτε πιθανά μέλη να εγγράψουν. Χρειάζονται κερδοφόρες και επιτυχημένες επιχειρήσεις και χρειάζονται τον καπιταλισμό. Όταν συνδικαλιστές ηγέτες όπως η Sharon Burrows λένε πράγματα όπως «η ιδέα ότι τα συνδικάτα θα ήθελαν...

Περισσότερα …