Όταν ξεκίνησα να οργανώνω το κατάστημα λιανικής όπου δούλευα το 2023, η κατάσταση ήταν χάος.
Αναφορά μετά από αναφορά για τραυματισμούς από χειρωνακτική διακίνηση φορτίων. Δύο άθλια καρότσια για τη μεταφορά βαριών εμπορευμάτων, εκ των οποίων το ένα ήταν χαλασμένο. Μια φρικτή επίθεση από αρουραίους. Και μόνο δύο από εμάς ήμασταν μέλη του σωματείου. Όλοι στον χώρο είχαμε νιώσει τον πόνο στην πλάτη ή στους ώμους από τη μεταφορά 20 κιλών, και σίγουρα είχαμε βαρεθεί να εισπνέουμε ούρα αρουραίων. Αυτές ήταν συνθήκες που η διοίκηση γνώριζε και άφηνε να συνεχίζονται.
Όμως, στις αρχές του 2024, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Αρχίσαμε να καλούμε περισσότερους συναδέλφους σε συνελεύσεις του σωματείου για να συζητήσουμε τα προβλήματά τους. Ο κόσμος είχε αγανακτήσει με τα αφεντικά. Ήταν θυμωμένοι και έτοιμοι να κάνουν κάτι. Η συμμετοχή στο σωματείο εκτοξεύτηκε στο 83%, και αποφασίσαμε ότι το πρώτο βήμα θα ήταν η εκλογή Εκπροσώπων Υγείας και Ασφάλειας (Health and Safety Representatives - HSRs).
Η αντίδραση των αφεντικών
Η συνάντηση διαπραγμάτευσης με τη διοίκηση ήταν εχθρική. Έφεραν τον Γενικό Διευθυντή της εταιρείας από τρεις Πολιτείες μακριά και η επικεφαλής του HR μας κορόιδευε μέσω Zoom. Δεν είχα δει ποτέ κανέναν από αυτούς τους «μεγάλους» πριν από εκείνη τη συνάντηση, παρ’ ότι εργαζόμουν εκεί σχεδόν μια δεκαετία. Ήταν ξεκάθαρα ανήσυχοι μπροστά στη συνδικαλιστική οργάνωση και ήθελαν να την καταστείλουν γρήγορα.
Μας κατηγόρησαν ότι «εξαναγκάζουμε» συναδέλφους να γραφτούν στο σωματείο. Κι όμως, οι συνάδελφοί μου παρέμειναν σταθεροί, ακόμη και οι λιγότερο συγκρουσιακοί. Όλοι είχαν βιώσει αυτά ενάντια στα οποία παλεύαμε. Και τώρα μπορούσαμε να δώσουμε πρόσωπα στα ονόματα. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που αγνοούσαν τα email μας για τις επικίνδυνες και αηδιαστικές συνθήκες.
Παρακολουθήσαμε τη διοίκηση να λέει ψέματα κατάμουτρα, όταν επέμεναν ότι ανταποκρίνονται έγκαιρα στις αναφορές περιστατικών και στα αιτήματα για συντήρηση. Όμως ξέραμε ότι εμείς ήμασταν αυτοί που καθαρίζαμε τα περιττώματα των αρουραίων και καταστρέφαμε τον οργανισμό μας καθημερινά για τον κατώτατο μισθό. Εν τω μεταξύ, η διοίκηση καθόταν εκεί, με τα γυαλιστερά μαύρα παπούτσια της, ισχυριζόμενη ότι οι διαδικασίες της ήταν επαρκείς.
Η αλλαγή
Απτόητοι, παλέψαμε και τελικά κερδίσαμε δύο HSRs στο υποκατάστημά μας. Με αυτή τη νέα δύναμη στη διάθεσή μας, απαιτήσαμε κατάλληλο εξοπλισμό και καταπολέμηση των παρασίτων. Γίναμε το πρώτο υποκατάστημα στη χώρα που απέκτησε αυτορυθμιζόμενα καρότσια — δύο από αυτά. Τα ευπαθή προϊόντα μεταφέρθηκαν για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τους αρουραίους. Μέσα σε λίγους μήνες, είχαμε εξαλείψει πλήρως την επίθεση τους, και από τότε που αποκτήσαμε τα καρότσια, είχαμε μόνο έναν τραυματισμό από χειρωνακτική διακίνηση.
Η συνδικαλιστική οργάνωση δεν εξαφανίστηκε μόλις πετύχαμε κάποιες παραχωρήσεις. Το 2025, μια ιδιαίτερα απαράδεκτη διαφήμιση για την ενδοοικογενειακή βία άρχισε να προβάλλεται στα υποκαταστήματα, επηρεάζοντας εργαζόμενους και πελάτες. Αλλά πλέον ήμασταν οργανωμένοι. Η ομάδα μας είχε αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να τη σταματήσει μέσα σε λίγες ώρες από την έναρξή της. Δεν ήμασταν πλέον υποτακτικοί, εφησυχασμένοι εργαζόμενοι στο λιανεμπόριο. Ήμασταν μαχητικοί συνδικαλιστές.
Το συμπέρασμα
Οργανωνόμαστε στο λιανεμπόριο γιατί όπου τα αφεντικά μπορούν να μειώσουν το κόστος για να αυξήσουν τα κέρδη τους, θα το κάνουν, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θέτουν τους εργαζόμενους σε κίνδυνο.
Αλλά, το πιο σημαντικό, οργανωνόμαστε γιατί αυτές οι μικρές νίκες αλλάζουν τόσο εμάς όσο και τους συναδέλφους μας. Όταν οι απλοί εργαζόμενοι αγωνίζονται για να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους, βλέπουμε από πρώτο χέρι ότι τα πράγματα δεν χρειάζεται να μείνουν όπως είναι. Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Δημιουργούμε αγωνιστές μέσα από τον συλλογικό αγώνα ενάντια στην καταπίεση που βιώνουμε στη δουλειά. Είναι αυτός ο αγώνας που επιτρέπει στους απλούς ανθρώπους να νιώσουν αλληλεγγύη και να κατανοήσουν το πώς το καπιταλιστικό σύστημα εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη. Οι συνάδελφοί μου που αντιστάθηκαν μαζί μου δεν εμπιστεύονται πλέον το HR ή τη διοίκηση· έχουν τώρα την αυτοπεποίθηση να διορθώνουν τα πράγματα οι ίδιοι μέσω συλλογικής δράσης.
Κάποια μέλη της ομάδας μου παρακολούθησαν το Anarchist Political School, ή συνέχισαν να συμμετέχουν σε συνδικάτα στον επόμενο κλάδο τους. Ο συλλογικός αγώνας είναι ο καλύτερος τρόπος να φέρουμε τους συναδέλφους μας στον αγώνα για επανάσταση.
Έτσι, αν νομίζεις ότι η συνδικαλιστική οργάνωση σε έναν κλάδο με υψηλή κινητικότητα και επισφαλείς συνθήκες είναι πολύ δύσκολη, ξανασκέψου το. Ξεκινήσαμε με μόλις δύο μέλη στο σωματείο, συμπεριλαμβανομένου και εμού, σε έναν απρόθυμο και κατακερματισμένο χώρο εργασίας, και καταλήξαμε με μεγάλες νίκες και τους περισσότερους συναδέλφους στο σωματείο.
Μόνοι μας είμαστε ανίσχυροι, αλλά ενωμένοι, η επαναστατική αλλαγή είναι δυνατή. Οπότε, οργανωθείτε!
*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο “Picket Line” εκφραστικό όργανο της Anarchist Communist Federation (ACF) στην Αυστραλία. Σχετικός σύνδεσμος: https://ancomfed.org/2026/04/why-do-anarchists-focus-on-workplace-organising/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
