
Αυτή την στιγμή εκτυλίσσεται μια μεγάλης έντασης πολεμική αντιπαράθεση με επίκεντρο την Μέση Ανατολή, με ανταλλαγές βαλλιστικών πυραύλων, αεροπορικούς βομβαρδισμούς και ανοιχτές απειλές γενικευμένης σύρραξης με την άμεση ή έμμεση εμπλοκή όλο και περισσότερων κρατών στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που μαίνεται.
Τα γρανάζια του πολέμου κινεί η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία μακελλάρηδων, σε σύγκρουση με το θεοκρατικό κράτος του Ιράν, έπειτα από την στρατιωτική επέμβαση της πρώτης στα ιρανικά εδάφη, που είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. Ο θάνατος του Χαμενεΐ σηματοδοτεί την κλιμάκωση ενός πολέμου που έρχεται ως συνέχεια της σύγκρουσης Ισραήλ-Ιράν ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ωμή διαμεσολάβηση στις κοινωνικοπολιτικές διεργασίες στην χώρα η οποία βρέθηκε στην δίνη μιας πλατιάς κοινωνικής εξέγερσης που επιχειρήθηκε να καταπνιγεί ένοπλα από το ιρανικό κράτος. Στόχος των ΗΠΑ είναι να ορίσουν εκείνες την αλλαγή του θεοκρατικού καθεστώτος, αξιώνοντας η αλλαγή αυτή να υπηρετήσει τα συμφέροντα τους στην περιοχή, τα οποία αναπόφευκτα περνούν μέσα από το κράτος του Ισραήλ και την ηγεμονική του στερέωση στην Μέση Ανατολή.
Οι εικόνες κατεστραμμένων συνοικιών, σχολείων και νοσοκομείων στο Ιράν από τις «βόμβες του δυτικού εκδημοκρατισμού», αποτελούν δομικό στοιχείο της ίδιας της φύσης αυτού του πολέμου που διεξάγεται στις πλάτες των λαών για τα συμφέροντα και την κερδοφορία των αρχουσών τάξεων των επίδοξων επικυρίαρχων. Οι δολοφονημένες ιρανές μαθήτριες αποκαλύπτουν την πραγματική όψη αυτού του πολέμου. Ενός πολέμου που δεν γίνεται για την «δημοκρατία» και δεν έχει πλέον καν την ανάγκη να προτάξει τέτοιου είδους προσχήματα για να αντλήσει νομιμοποίηση. Είναι πιο φανερό από ποτέ στον καθένα και την καθεμία, ότι αυτός ο πόλεμος είναι πόλεμος για τις ενεργειακές πηγές, τα περάσματα, τα κέρδη και τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής.
Μέσα σε αυτή την ιστορικά εύθραυστη και οριακή συγκυρία, το ελληνικό κράτος επέλεξε την στρατηγική της άμεσης εμπλοκής. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στέλνοντας φρεγάτες και f16 στην Κύπρο τοποθετεί την Ελλάδα στο στόχαστρο αντιποίνων θέτοντας σε κίνδυνο την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία της χώρας που δεν έχει τίποτα να χωρίσει με τους λαούς της Μέσης Ανατολής, που απ’ την μια βιώνουν την φτώχεια και την βία του κράτους και των αστικών τάξεων των χωρών τους και απ’ την άλλη βιώνουν την φρικαλεότητα του πολέμου. Το ελληνικό κράτος μετατρέπεται σε κρίκο μιας αλυσίδας που εκτείνεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως την Ανατολική Μεσόγειο, προσδένοντας την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την νεολαία της χώρας σε στρατηγικές επιλογές που δεν αποφασίστηκαν από την ίδια την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, αλλά από μια χούφτα κοινωνικών παράσιτων που έχουν στα χέρια τους την εξουσία και τον πλούτο που αυτή παράγει.
Δεν πρόκειται για «εθνική ασφάλεια», ούτε για κάποια ουδέτερη διπλωματική στάση ισορροπιών απ’ την πλευρά του ελληνικού κράτους. Πρόκειται για ενεργή στοίχιση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου ανταγωνισμού ισχύος. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των ημερών μας, δεν είναι παρά η προέκταση της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που από το 2008 δεν ξεπεράστηκε ποτέ, δεν είναι παρά η αναζήτηση νέων πεδίων κερδοφορίας, ενεργειακών διαδρόμων και διεύρυνσης ζωνών επιρροής. Ο πόλεμος λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσο αναδιανομής...

Γιατί τμήματα της Aριστεράς συγκρούονται για τη Βενεζουέλα, τη Συρία, την Ουκρανία και πιο πρόσφατα για το Ιράν; Ορισμένοι αριστεροί υποστηρίζουν την αντίσταση τόσο απέναντι στην κρατική καταπίεση όσο και στον ιμπεριαλισμό. Άλλοι εκφράζουν έντονη υποστήριξη προς τους κρατικούς γραφειοκράτες και το «δικαίωμά» τους να καταστέλλουν διαδηλώσεις, συγχέοντας κάθε τοπική αντίσταση με δραστηριότητα της CIA ή της Mossad. Για τους δεύτερους, το υπονοούμενο είναι ότι οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες και στη διασπορά δεν μπορούν να έχουν αξιόπιστα παράπονα — τουλάχιστον όχι παράπονα που μπορούν να επιλυθούν όσο τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα επιδιώκουν τις δικές τους ατζέντες σε...

Γιατί τμήματα της Aριστεράς συγκρούονται για τη Βενεζουέλα, τη Συρία, την Ουκρανία και πιο πρόσφατα για το Ιράν; Ορισμένοι αριστεροί υποστηρίζουν την αντίσταση τόσο απέναντι στην κρατική καταπίεση όσο και στον ιμπεριαλισμό. Άλλοι εκφράζουν έντονη υποστήριξη προς τους κρατικούς γραφειοκράτες και το «δικαίωμά» τους να καταστέλλουν διαδηλώσεις, συγχέοντας κάθε τοπική αντίσταση με δραστηριότητα της CIA ή της Mossad. Για τους δεύτερους, το υπονοούμενο είναι ότι οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες και στη διασπορά δεν μπορούν να έχουν αξιόπιστα παράπονα — τουλάχιστον όχι παράπονα που μπορούν να επιλυθούν όσο τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα επιδιώκουν τις δικές τους ατζέντες σε...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

