
Τα πρόσφατα γεγονότα, που αφορούν δικαστικές αποφάσεις και αλλαγές στις δομές των κρατικών δυνάμεων καταστολής, δημιουργούν μια νέα αντιδημοκρατική προώθηση των πιο συγκεντρωτικών οικονομικών και φιλοϊμπεριαλιστικών τομέων για να συγκεντρώσουν περισσότερη εξουσία, που σημαίνει μόνο περισσότερα βάσανα και εκμετάλλευση για τους από κάτω.
Η αυξανόμενη πολιτική λειτουργία του πλαισίου της δικαστικής εξουσίας, που τις τελευταίες μέρες ξεκίνησε, είναι ένα νέο παράδειγμα της επέκτασης του αυταρχισμού που πλαισιώνεται και από διαμάχες μεταξύ των παρατάξεων της παραδοσιακής πολιτικής σκηνής, αντιπαραθέσεις μεταξύ πόλων της εξουσίας που, αν και παρουσιάζονται ως ανταγωνιστικοί και με αποχρώσεις ενός κοινωνικού μοντέλου, συμφωνούν να στηρίξουν τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας.
Η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που άφησε μια σταθερή καταδίκη για τον CFK (σ.τ.μ. πρόκειται για την πρώην πρόεδρο της Αργεντινής Cristina Elisabet Fernández de Kirchner), δεν είναι δεδομένη και δεν αιωρείται στο κενό. Αυτό που αποκαλύπτει είναι ένα κουβάρι διαφορών όπου η δικαστική εξουσία αναλαμβάνει μια ολοένα και πιο εμφανή πολιτική λειτουργία. Και αυτό όχι μόνο με παρεμβάσεις που επιλύουν τις διαφορές στους άνωθεν, αλλά και με τον ρόλο της ως πειθαρχικού παράγοντα στο παραδοσιακό πολιτικό τόξο, αλλά και σε άλλες εξουσίες του Κράτους.
Υπό αυτήν την έννοια, αν και η όποια δράση ανταποκρίνεται δομικά στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, η σχέση με την εξουσία δεν είναι ούτε γραμμική ούτε απλή. Εκ των υστέρων, ο ίδιος δικαστικός μηχανισμός που εγγυάται την ατιμωρησία στους καταπιεστές, τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς, ήταν επίσης συντελεστής σε πολλές από τις οπισθοδρομήσεις που αντιμετώπισε η εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης του Javier Milei.
Ακόμη και εκείνα τα DNU (σ.τ.μ. Decree of Necessity and Urgency, ειδικά άρθρα που ενισχύουν την εξουσία του προέδρου της Αργεντινής) και τα άρθρα των κουτσουρεμένων Βάσεων Νόμου που στρέφονται κατά των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων ηττήθηκαν από ένα σύνολο παραγόντων, όπως οι συνεχείς εκφράσεις λαϊκής αντίστασης και οι παρεμβάσεις μεμονωμένων τομέων του δικαστικού σώματος. Αλλά οι τελευταίοι δεν πρέπει να συγχέονται με την υπεράσπιση των συμφερόντων των από κάτω, αλλά με εσωτερικές διαμάχες εξουσίας, όπου ορισμένοι τομείς της δικαστικής εξουσίας αποφασίζουν να θέσουν όρια.
Μπροστά σε αυτή την ολοένα και πιο οξυμένη πραγματικότητα για τους από κάτω, οι συνδικαλιστικές και λαϊκές οργανώσεις δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν με κανένα κόμμα, ούτε να περιμένουν τίποτα από ένα εκλογικό σύστημα που έχει εξαντληθεί και έχει δώσει αμέτρητα σημάδια ότι δεν μπορεί -ούτε θέλει- να επιλύσει τις διεκδικήσεις εκείνων που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Για το λόγο αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να ενισχύσουμε την αντίσταση και την ενότητα των από κάτω, περοωθώντας την ατζέντα του αγώνα μας, η οποία δεν είναι συμβατή με καμία υποψηφιότητα, συμπεριλαμβανομένης αυτής της Cristina ως επαρχιακής βουλευτή bonaerense.
Πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να ανατρέψουμε την ανησυχητική πραγματικότητα που συνεχώς βιώνουν οι εργαζόμενοι που βλέπουμε ότι θέτουν σε κίνδυνο τα ιστορικά επιτεύγματα της τάξης.
Όλη αυτή η κατάσταση κινείται από μια κυβέρνηση που κάνει χρήση των αντεργατικών και αντιλαϊκών διαταγμάτων, θωρακισμένη με συστηματική και βάναυση καταστολή σε όλες τις διαδηλώσεις και τις αγωνιστικές δράσεις, όπως οι Τετάρτες των συνταξιούχων και άλλων κλάδων, που σκοπό έχουν την πειθάρχηση...

Daniel al-Rashid*
Η ριζοσπαστική ιστορία είναι γεμάτη με άγνωστους ανθρώπους, ανώνυμες φιγούρες που ωστόσο -με τον δικό τους ταπεινό τρόπο- συνέβαλαν στην ανάπτυξη του σοσιαλισμού και του εργατικού κινήματος γενικότερα. Ορισμένοι ήταν πολύ σημαντικοί, άλλοι λιγότερο. Ένα παράδειγμα ανθρώπου που εμπίπτει στην τελευταία κατηγορία είναι ο William Edwell Harcourt. Σχεδόν τίποτα δεν έχει γραφτεί γι' αυτόν μέχρι σήμερα- το παρόν άρθρο είναι, απ' όσο γνωρίζω, το πρώτο που ασχολείται άμεσα μαζί του. Θα ήταν ουσιαστικά αδιάφορος, αν δεν είχε δύο πολύ ιδιαίτερες τιμές: ήταν ο πρώτος Αυστραλός διεθνιστής σοσιαλιστής και συμμετείχε στο Συνέδριο της Χάγης της Πρώτης Διεθνούς - την...

Η βία στη Μέση Ανατολή συνεχίζει να αυξάνεται με εκθετικό ρυθμό. Τα αφεντικά του πολέμου, κύριοι εταίροι του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, επιβάλλουν το θάνατο στους λαούς, ενώ παράλληλα πλουτίζουν με πολεμικές επενδύσεις στα κράτη τους.
Αυτή η συμπεριφορά είναι, στην πραγματικότητα, μια στρατηγική παγκόσμιας κυριαρχίας, ιδιοποίησης πλούτου και εδαφών, πετρελαίου και φυσικού αερίου... και ένα τεράστιο κέρδος για τα συμφέροντα της βιομηχανίας όπλων.
Οι ΗΠΑ, μαζί με το Ισραήλ -τον εταίρο τους σε αυτή την προσπάθεια- διαδίδουν την ιδεολογία της αλαζονείας, του εκφοβισμού και της βίας. Δεν χρειάζονται εξελιγμένα υλικά για να τη διαδώσουν, αρκεί να μαχαιρώσουν το πυρηνικό...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

