
*Σημείωση μεταφραστή: Ο Ζεράρ ντε Λακάζ-Ντιτιέ (Gérard de Lacaze-Duthiers) ήταν Γάλλος, αναρχοπασιφιστής και κριτικός τέχνης. Το ιδανικό του ήταν ένας αντι-ελιτιστικός αισθητισμός: «Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι καλλιτέχνες». Στο κείμενο αυτό ο Ντιτιέ αναπτύσσει το ηθικό υπόβαθρο του επαναστάτη. Είναι πασιφανές ότι επαναστάτης δεν είναι μόνο αυτός που λέει ΟΧΙ, αλλά και αυτός που αρνείται να συμβιβασθεί. Στον εσωτερικό πυρήνα κάθε πραγματικού επαναστάτη η μάχη είναι διαρκής. Κάτι που μας υπενθυμίζει αυτό το κείμενο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ύφος και όχι από ήθος.
Οι αληθινοί επαναστάτες ήταν πάντα, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες, εκείνοι των οποίων το μυαλό ήταν αρκετά ευρύ ώστε να συλλάβει τις πιο αντικρουόμενες φόρμουλες, να εξαγάγει από κάθε μία από αυτές το μέρος της αλήθειας που περιέχουν και να προσπαθήσει να τις συμφιλιώσει σε μια ανώτερη αρμονία. Οι «επαναστάτες» δεν είναι πάντα αυτοί που ονομάζουμε με αυτό το όνομα: αντίθετα, αυτοί συχνά αξίζουν το επίθετο «αντιδραστικοί», όπως δικαιολογούν πλήρως οι πράξεις τους.
Ο επαναστάτης είναι το αντίθετο του σεχταριστή. Ένας σεχταριστής επαναστάτης θα ήταν μόνο ένας ψευδοεπαναστάτης. Υπάρχουν πάρα πολλοί επαναστάτες που έχουν σεχταριστικό πνεύμα και έτσι αποδεικνύουν ότι δεν είναι καθόλου επαναστάτες. Ένα σύνθημα δεν είναι τίποτα: Η ειλικρίνεια είναι το παν. Η ανεξαρτησία και ο χαρακτήρας είναι που μετράνε. Η γενναιοδωρία και το θάρρος, η πίστη στο ιδανικό από μόνη της σημαίνει κάτι. Κάθε μέρα βλέπουμε θλιβερούς ανθρώπους να τυλίγονται με μια ετικέτα για να επωφεληθούν από αυτήν, να τοποθετούνται σε ένα ή άλλο κόμμα, από ιδιοτέλεια, και τελικά η συμπεριφορά τους προκαλεί αηδία και ναυτία στους φίλους τους. Απορρίπτονται παντού, επειδή έχουν δει να λειτουργούν παντού, είναι ναυάγια που αξίζουν οίκτο παρά μίσος. Το να τους μισείς θα ήταν σαν να τους παίρνεις στα σοβαρά. Το να τους λυπάσαι είναι σαν να τους τιμωρείς όπως τους αξίζει.
Οι επαναστάτες δεν είναι αυτοί που πιστεύουν ότι κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που γνωρίζουν ότι η αλήθεια είναι παντού και ότι το καθήκον τους είναι να την ανακαλύψουν παντού όπου υπάρχει. Δεν είναι αυτοί που γνωρίζουν μόνο ένα μέσο για να βελτιώσουν την ανθρωπότητα: τη βία. Είναι αυτοί που απορροφούν μια μεγάλη σκέψη, που συλλογίζονται και ονειρεύονται. Δεν επιτίθενται σε κανέναν για να επιβάλουν τις ιδέες τους: ασκούν τη βία τους στον εαυτό τους. Μεταρρυθμίζονται και επιδιώκουν να γίνουν καλύτεροι. Είναι μέσα στην καρδιάς τους και που συνειδητοποιούν τη μεγάλη μέρα [την επανάσταση]. Είναι αυτό το βασίλειο των προκαταλήψεων στο οποίο η κοινωνική επανάσταση τους έβαλε να επιτεθούν. Είναι η δική τους θέληση που ζητούν να τους βοηθήσει να γίνουν νέοι.
Αυτή η εσωτερική επανάσταση, η οποία είναι η καλύτερη προσπάθεια του ατόμου προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, είναι η κατ' εξοχήν ολοκληρωμένη επανάσταση. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πρόοδος. Είναι το προοίμιο των μεγάλων κοινωνικών μετασχηματισμών, το χωνευτήριο στο οποίο θα παραχθεί η ανθρωπότητα του αύριο. Πιστέψτε ότι είναι εξίσου δύσκολη, ότι είναι πιο δύσκολη από την επανάσταση μέσω της βίας , και ότι είναι πολύ πιο γόνιμη σε αποτελέσματα. Το να ζητάμε από έναν άνθρωπο να διώξει...

Στις αρχές του 1893, η Käthe Kollwitz παρακολούθησε μια ιδιωτική παράσταση του έργου του Gerhart Hauptmann, “The Weavers” (Οι υφάντρες ή Οι υφαντουργοί) στο Βερολίνο. Το έργο βασιζόταν σε μια ιστορική εξέγερση εργατών της Σιλεσίας το 1844, κατά την οποία οι εργάτες/ριες αποφασίζουν ότι η μοίρα τους είναι ανυπόφορη και συγκεντρώνονται στο αρχοντικό του εργοδότη τους. Αυτός καλεί τον στρατό και στη συμπλοκή που προκύπτει, μια αδέσποτη σφαίρα σκοτώνει έναν ηλικιωμένο άνδρα που είχε αντιταχθεί στην εξέγερση. Δεν υπάρχει εύκολη ή ευτυχής κατάληξη, και το έργο τελειώνει με αυτό το σημείωμα.
Βασίζοντας τον γραφικό της κύκλο σε αυτό το...

Nick Heath*
Η Elena Pisarevskaya γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1902. Έγινε φοιτήτρια στην Ιατρική Σχολή του Πρώτου Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας τη δεκαετία του 1920 και έγινε αναρχική το 1922.
Συμμετείχε ενεργά στις αναρχικές δραστηριότητες, ιδίως στην προπαγάνδα μεταξύ των φοιτητών, και από το 1923 εργάστηκε στο νόμιμο Πανρωσικό Μαύρο Σταυρό και στην Πανρωσική Ομοσπονδία Αναρχικών Κομμουνιστών. Συγκέντρωνε χρήματα, τρόφιμα και ρούχα για τους φυλακισμένους και παρείχε καταφύγιο σε αναρχικούς που είχαν δραπετεύσει από τις φυλακές των Μπολσεβίκων. Συνέχισε τις σπουδές της, εργαζόμενη στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας.
Συνελήφθη και πάλι τον Οκτώβριο του 1923 μαζί με άλλα μέλη...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

