Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αναρχισμός είχε σημαντική συμμετοχή αγωνιστών, θεωρητικών και δημοσιογράφων εβραϊκής καταγωγής. Οι άνθρωποι αυτοί διαδραμάτισαν θεμελιώδη ρόλο σε κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας, όπως η Ρωσική Επανάσταση, η ενίσχυση του εργατικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες και η αντιφασιστική αντίσταση στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ανατολική Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης, για παράδειγμα, αρκετοί αναρχικοί από την Παλαιστίνη εντάχθηκαν στις τάξεις της πολιτοφυλακής CNT-FAI στον αγώνα κατά του φρανκισμού και του φασισμού.
Οι αναρχικές ιδέες έφτασαν στην Παλαιστίνη την ίδια περίοδο, με κινητήρια δύναμη ένα ευρύ μεταναστευτικό κύμα από την Ανατολική Ευρώπη - ιδίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Λιθουανία, η Ουκρανία και η Πολωνία. Οι ιδέες στοχαστών όπως ο Πιοτρ Κροπότκιν και ο Ερρίκο Μαλατέστα άσκησαν ισχυρή επιρροή σε σημαντικούς ηγέτες του εβραϊκού σοσιαλισμού, όπως ο Yitzhak Tabenkin, ο Berl Katznelson και ο Mark Yarblum.
Το κίνημα των Κιμπούτζ -που βασίζεται σε αυτοδιοικούμενες αγροτικές κοινότητες- άρχισε επίσης να υπολογίζει σε ελευθεριακές επιρροές και απόψεις, με στοιχεία από την εβραϊκή και την αραβική κουλτούρα. Πολλοί αριστεροί σιωνιστές (η τάση των οποίων ονομάστηκε Εργατικός Σιωνισμός) υπολόγιζαν σε μια αντίφαση μεταξύ της επιδίωξης ενός κράτους, αλλά και της διασφάλισης της συνύπαρξης. Οι αναρχικοί απέρριπταν τη δημιουργία ενός εβραϊκού έθνους-κράτους, επιλέγοντας να υπερασπιστούν την αλληλεγγύη μεταξύ Εβραίων και Αράβων, με βάση τις αρχές της ισότητας και του διεθνισμού.
Ωστόσο, η εδραίωση του σιωνιστικού σχεδίου άρχισε να αντανακλά ιμπεριαλιστικά, αστικά και στατιστικά συμφέροντα, απομακρυνόμενη από την αυτοδιαχείριση και τις διεθνιστικές προτάσεις και απόψεις. Πριν από αυτό, ενώ για διάφορους σοσιαλιστές -συμπεριλαμβανομένης της ΕΣΣΔ- η πρόταση για ένα εβραϊκό κράτος ήταν βολική, οι αναρχικοί προχώρησαν σε ανοιχτή κριτική του σιωνισμού, καταγγέλλοντας τον κίνδυνο ενός εθνοτικού, γραφειοκρατικού εθνικισμού ευθυγραμμισμένου με τις μεγάλες δυνάμεις. Αντίθετα, υποστήριζαν τη δημιουργία αυτόνομων και σοσιαλιστικών εδαφών, με γνώμονα τη συνεργασία μεταξύ των λαών και την αυτοδιοίκηση - ένας ορίζοντας όπου η διαδικτυακή συνύπαρξη και η διεθνής αλληλεγγύη θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις αυταρχικές λογικές.
