
Nick Heath*
«Θέλω να τονίσω ότι κατά τη διάρκεια των αμέτρητων επιθέσεων που στρέφονταν εναντίον μας εκείνη την εποχή, υπερασπιστήκαμε το κίνημα και ο ένας τον άλλον ενωμένοι και αλληλέγγυοι. Ο Manus ήταν πάντα ένας αξιόπιστος και καλός σύντροφος σε τέτοιες καταστάσεις». C. J. Björklund.
Ο Emil Svensson γεννήθηκε στη Landskrona στην περιοχή Scania της Σουηδίας στις 29 Νοεμβρίου 1889. Μαθήτευσε ως τυπογράφος. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στους Νέους Σοσιαλιστές (Social-demokratiska ungdomsforbündet). Η οργάνωση αυτή, ενώ αποτελούσε νεανικό παράρτημα του μητρικού της κόμματος, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις αναρχικές ιδέες. Έπιασε δουλειά στο Ακαδημαϊκό Τυπογραφείο στην Ουψάλα. Ένας άλλος νεαρός αναρχικός από τη Scania, ο Oskar Malmborg, εργαζόταν επίσης εκεί. Ο Emil απέκτησε το όνομα Manus από τις συνεχείς εκκλήσεις του για περισσότερα χειρόγραφα προς στοιχειοθεσία.
Μετά τη Μεγάλη Απεργία του 1909, η οποία ξεκίνησε στις 4 Αυγούστου και διήρκεσε δύο μήνες, τόσο ο ίδιος όσο και ο Malmborg απολύθηκαν και μπήκαν στη μαύρη λίστα. Την επόμενη χρονιά, μαζί με τον τυπογράφο Emil Malmborg, έκαναν μια περιοδεία σε όλη την Ευρώπη, επισκεπτόμενοι με τα πόδια τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελβετία (η παράδοση των τεχνιτών ήταν ισχυρή τόσο στη Σκανδιναβία όσο και στη Γερμανία - βλ. τις ζωές των Wilhelm Weitling και Johann Most). Ως οδοιπόροι, έπαιρναν 5 öre ανά χιλιόμετρο από τη Διεθνή Ένωση Τυπογράφων, τα οποία, καθώς περπάτησαν 7.000 χιλιόμετρα, ήταν αρκετά τουλάχιστον για τη διατροφή και τη διαμονή τους.
Επέστρεψαν στην πατρίδα τους αργότερα μέσα στο ίδιο έτος. Ο Oskar Malmborg βρήκε στη συνέχεια δουλειά στο τυπογραφείο της εφημερίδας “Brand” στη Στοκχόλμη και βρήκε στον Emil δουλειά ως στοιχειοθέτης με μεροκάματα. Μέχρι τότε, ο Emil είχε γνωρίσει μια άλλη νεαρή αναρχική, την Eva Lofgren, και επρόκειτο να παντρευτούν. Συνέχισαν την αγωνιστική δράση και για ένα διάστημα φιλοξένησαν τον φίλο και σύντροφό τους Carl Johann Björklund. Το σπίτι τους γινόταν αντικείμενο επιδρομών από την αστυνομία για την αντιμιλιταριστική τους δραστηριότητα.
Ο Manus αγνόησε μια κλήση για επιστράτευση. Όταν η αστυνομία πήγε να τον συλλάβει, τυλίχτηκε σε ένα χαλί τόσο κοντό που τα πόδια του έβγαιναν προς τα πάνω. Με αυτό το ένδυμα, οδηγήθηκε στους στρατώνες, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος. Ωστόσο, στα τέλη του 1917, καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση για τη δημοσίευση ενός αντιμιλιταριστικού φυλλαδίου με τίτλο “Tyska Faren” (η ποινή αυτή μετατράπηκε μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου).
Απελευθερώθηκαν μετά από λίγους μήνες, ο ίδιος και η Eva (η οποία είχε επίσης φυλακιστεί για τέσσερις μήνες για την παραγωγή έντυπης επαναστατικής προπαγάνδας), αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Κοπεγχάγη της Δανίας, όπου συμμετείχαν στις δραστηριότητες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας Νέων, Ομοσπονδίας (Ungsocialistisk Forening, USF) συγγενικής με εκείνη της σουηδικής νεολαίας. Αυτή παρήγαγε μια εφημερίδα με τίτλο “Den Røde Krig” (Κόκκινος Πόλεμος), σε συνεργασία με τον Δανό αναρχικό Andreas Fritzner. Δυστυχώς, ο Manus δυσκολευόταν να βρει δουλειά στη Δανία, και τον προμήθευε με ψωμί και βούτυρο ένας Σουηδός σύντροφος που εργαζόταν ως λαντζιέρης σε ένα ξενοδοχείο. Συχνά έδινε διαλέξεις για τον αναρχισμό και τον συνδικαλισμό αλλά και για τον αναρχισμό και τον...

του Nico Berti
Η απόφαση ν’ ανοίξουμε τις σελίδες των «Τεκμηρίων» για μια συζήτηση πάνω στο θέμα «Μαρξισμός και Αναρχισμός», σαν πρόβλημα του ίδιου του μαρξισμού και σαν πρόβλημα του ίδιου του αναρχισμού, των σχέσεων που διαμορφώθηκαν μεταξύ τους και των βαθμών απόκλισης ή σύγκλισής τους, ανάγεται στην ίδια τη φύση του περιοδικού και στην απόφασή του να τοποθετηθεί «στη φάση του ξεκαθαρίσματος των σχέσεων που αφορούν τοσο την ίδια τη ριζοσπαστικοποιημένη ευαισθησία όσο και στις σχέσεις της με την παραδοσιακή αριστερά» («Αυτονομία», 1/2, Μάρτης-Αύγουστος 1980). Μαρξισμός και Αναρχισμός αποτελούν δύο θεμελιώδεις πηγές της ευαισθησίας αυτής κι οι δύο...

Επανάσταση είναι ο πλήρης μετασχηματισμός του τρόπου με τον οποίο ζούμε, εργαζόμαστε και σχετιζόμαστε μεταξύ μας. Οι περισσότερες επαναστάσεις είναι πολιτικές επαναστάσεις. Αναδιατάσσουν το ποιος μας κυβερνά, αλλά αφήνουν ανέγγιχτες τις βαθύτερες δομές της καταπίεσης. Μια κοινωνική επανάσταση προχωράει παραπέρα, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις, μοιράζονται οι πόροι και κατανέμεται η εξουσία.
Μια κοινωνική επανάσταση περιγράφει την εργατική τάξη που παίρνει τον συλλογικό έλεγχο της παραγωγής, της διανομής και της καθημερινής ζωής. Είναι οι άνθρωποι της δουλειάς που παίρνουν τώρα τις αποφάσεις, στους χώρους εργασίας και στις κοινότητές τους. Είναι ένας κόσμος χτισμένος με...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

