Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

14 Απριλίου 2025

John Crump*

Σε αντίθεση με τον αναρχισμό στην Ιαπωνία και την Κίνα, ο αναρχισμός στην Κορέα είναι αξιοσημείωτος για το βαθμό στον οποίο έχει διαποτιστεί από τον εθνικισμό και επίσης για την ετοιμότητα των Κορεατών αναρχικών επί πολλά χρόνια να εμπλακούν σε συμβατικές πολιτικές. Οι άμεσοι λόγοι για αυτές τις ιδιαιτερότητες του κορεατικού αναρχισμού φαίνεται να βρίσκονται στην αποικιοκρατική υποδούλωση της Κορέας από την Ιαπωνία από το 1910 έως το 1945 και στη διαίρεση της χώρας μετά το 1945. Υποστηρίζεται ότι, υπό τις συνθήκες που μπορεί να προκύψουν σε ένα «τριτοκοσμικό», αντιαποικιακό περιβάλλον, η έμφαση που δίνει ο αναρχισμός στην αποκέντρωση και την τοπική αυτονομία, αν και σημαντικά χαρακτηριστικά, είναι αυτή που τον εκθέτει στον κίνδυνο να εκφυλιστεί σε εθνικισμό. Από την άλλη πλευρά, υποστηρίζεται περαιτέρω ότι ο αναρχισμός είναι επίσης εξοπλισμένος με αρχές οι οποίες, αν ο κίνδυνος αναγνωριστεί επαρκώς, μπορούν να επικαλεστούν ώστε να διαφυλάξουν τον αναρχισμό από τον εθνικιστικό εκφυλισμό.

Εισαγωγή

Το υπόβαθρο αυτού του άρθρου ήταν η έκδοση του βιβλίου του Ha Ki-Rak A History of Korean Anarchist Movement (Taegu: Anarchist Publishing Committee, 1986). Ο Ha είναι ένας εξέχων Κορεάτης αναρχικός και όταν απέκτησα ένα αντίτυπο του βιβλίου του το 1987 το προσέγγισα με έντονη προσμονή ως την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη σε δυτική γλώσσα ενός ελάχιστα γνωστού αναρχικού κινήματος από έναν από τους κύριους συμμετέχοντες του κινήματος αυτού. Ωστόσο, το περιεχόμενο του βιβλίου ήταν κάτι σαν σοκ. Εδώ υπήρχε ένα κίνημα το οποίο στην προπολεμική περίοδο, όταν η Κορέα ήταν ιαπωνική αποικία, είχε επιχειρήσει, στο όνομα του αναρχισμού, να οργανώσει μια διοίκηση για τη διαχείριση των υποθέσεων του σημαντικού κορεατικού πληθυσμού που ζούσε τότε στη Μαντζουρία (και επομένως πέρα από τον άμεσο έλεγχο των ιαπωνικών αρχών). Η δημιουργία αυτής της διοίκησης δικαιολογήθηκε με την αναφορά στην αντιφατική (και πιθανώς ταοϊστική) φόρμουλα «μια κυβέρνηση της μη διακυβέρνησης». Έτσι υποστηρίχθηκε:

Αυτή είναι η ίδια η οργάνωση που εγγυάται [την] αρχή «από τον λαό, του λαού» και τη μη διακυβέρνηση, τον μη αυταρχισμό, τη μη εκμετάλλευση. Και είναι μη-κυβέρνηση με αυτή την έννοια. Παραδόξως μιλώντας είναι «μια κυβέρνηση της μη διακυβέρνησης». Μη-κυβέρνηση σημαίνει μη-κυριαρχία και μη-εκμετάλλευση, και κυβέρνηση σημαίνει κοινωνική διαχείριση της ανθρώπινης ζωής από τους ίδιους τους ανθρώπους, δηλαδή ανεξάρτητη αυτοδιοίκηση. Επομένως, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ των δύο αντιλήψεων της μη κυβέρνησης και της κυβέρνησης. (Ha, 1986, σ. 81)[1].

Κατά τη διάρκεια του επακόλουθου σινοϊαπωνικού πολέμου (1937-45) η προσωρινή εξόριστη κορεατική κυβέρνηση, η οποία είχε ανακηρυχθεί στη Σαγκάη το 1919, μετακόμισε το 1940 στο Τσονγκτσίνγκ, όπου ο ηγέτης της Γκουομιντάνγκ, Τσιανγκ Κάι-Σεκ, είχε εγκαταστήσει την πρωτεύουσά του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Yu Ja-Myeong της Κορεατικής Ομοσπονδίας Επαναστατών και ο Yu Rim της Κορεατικής Αναρχικής Ομοσπονδίας όχι μόνο εξελέγησαν στο Προσωρινό Κοινοβούλιο, το οποίο συνεδρίαζε στο Chongqing, αλλά ο τελευταίος διορίστηκε επίσης στο υπουργικό συμβούλιο της Προσωρινής Κυβέρνησης (Ha, 1986, σσ. 112-13).

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τον διαμελισμό της αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, τον Απρίλιο του 1946 πραγματοποιήθηκε πανεθνικό αναρχικό συνέδριο στο Anui της επαρχίας South Kyongsang. Η δεύτερη ημέρα αυτής της τριήμερης...

Περισσότερα …