Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

21 Απριλίου 2025

Felipe Correa – Rafael Viana Da Silva*

Το παρόν κείμενο -ο πυρήνας του οποίου προέρχεται από την εισαγωγή που γράψαμε για τη γαλλική έκδοση του βιβλίου «Κοινωνικός Αναρχισμός και Οργάνωση» της Αναρχικής Ομοσπονδίας του Ρίο ντε Τζανέιρο (FARJ)[1]- έχει ως στόχο να συζητήσει το ζήτημα της ειδικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, με βάση τις συνεισφορές του Μιχαήλ Μπακούνιν, του Ερρίκο Μαλατέστα και της Οργανωτικής Πλατφόρμας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών, που γράφτηκε από αγωνιστές που οργανώθηκαν γύρω από το περιοδικό Ντέλο Τρουντά, μεταξύ των οποίων ήταν ο Νέστωρ Μαχνό και ο Πιότρ Αρσίνοβ.

Θα ασχοληθούμε με τις συνεισφορές του Μπακούνιν και του Μαλατέστα για να δημιουργήσουμε έναν διάλογο μεταξύ αυτών και της Πλατφόρμας, θα ανιχνεύσουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ των προτάσεων των αναρχικών που υποστηρίζουν τον οργανωτικό δυισμό και εκείνων των μπολσεβίκων, και θα δούμε την εγγύτητα του Μαλατέστα με τη Σύνθεση, καθώς και την ιστορική επίδραση της Πλατφόρμας, η οποία θα επιτρέψει να διαφωτίσουμε τις θέσεις που έχουν διαδοθεί σχετικά με αυτή τη συζήτηση.

Ο αναρχισμός είναι μια πολιτική θεωρία και ιδεολογία που αναδύθηκε τον 19ο αιώνα, με ηγεμονία στρατηγικών προσανατολισμένων στις μάζες, ιδίως του συνδικαλισμού (επαναστατικός συνδικαλισμός και αναρχοσυνδικαλισμός). Ανάμεσα στις θεμελιώδεις θέσεις του «μαζικού αναρχισμού» είναι η υπεράσπιση της οργάνωσης, των μεταρρυθμίσεων ως πιθανής οδού προς την επανάσταση (εφόσον κατακτηθούν σωστά μέσω της ταξικής πάλης) και της βίας όταν συνδέεται με οργανωμένα απο τα πριν λαϊκά κινήματα. Οι θέσεις αυτές διακρίνονται από άλλες μειοψηφικές θέσεις που χαρακτηρίζονται από τον αντι-οργανωτισμό τους, την αντίθεσή τους στον αγώνα για μεταρρυθμίσεις και την υπεράσπιση της βίας ως έναυσμα για λαϊκή κινητοποίηση («προπαγάνδα με την πράξη»).

Αυτοί που έχουν λάβει μέρος στον μαζικό αναρχισμό και υπερασπίζονται τον οργανωτικό δυισμό – οργάνωση σε δύο επίπεδα, ένα πολιτικό/αναρχικό και ένα μαζικό/κοινωνικό- δεν αποτελούν την πλειοψηφία, αλλά ανάμεσά τους υπάρχουν σχετικοί συγγραφείς με σημαντικές θέσεις και, κυρίως, μια σταθερή ιστορική εμπειρία, που υποστηρίζεται από τη θεωρητική και πρακτική οικοδόμηση αναρχικών οργανώσεων[2].

Συνεισφορές του Μπακούνιν

Παρά το γεγονός ότι, μετά από σημαντικές προσπάθειες συγκέντρωσής τους, το σύνολο των έργων του Μπακούνιν έχει τελικά εκδοθεί στα γαλλικά[3], τα γραπτά του για τη λεγόμενη «Αδελφότητα» του 1864 και τη «Συμμαχία» του 1868 -για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία που πρότεινε ο Μαξ Νετλάου- είναι πολύ λίγο γνωστά.

Η μαζική στρατηγική του Μπακούνιν έχει συζητηθεί διεξοδικά σε σχετικά κείμενα όπως το Bakunin: Founder of Revolutionary Syndicalism, του Γκαστόν Λεβάλ,[4] και αρκετά άλλα του Ρενέ Μπερτιέ.[5] Όχι τόσο η θεωρία της πολιτικής οργάνωσης -την οποία πραγματεύεται εκτενώς σε διάφορα έγγραφα- που είναι η προσπάθειά του να θεμελιώσει τις πολιτικο-οργανωτικές προτάσεις που είχε από άποψη αρχών, προγράμματος, στρατηγικής και οργάνωσης.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια ντροπή γύρω από αυτά τα γραπτά, ειδικά μεταξύ των Γάλλων αναρχικών. Είναι σαν να ανήκουν σε μια αυταρχική κληρονομιά, ίσως μπλανκιστικής και ιακωβινικής έμπνευσης, η οποία παραμένει στον συγγραφέα και δεν πρέπει να αναδειχθεί[6].

Πιστεύουμε ότι οι θέσεις του Μπακούνιν σχετικά με την αναρχική πολιτική οργάνωση, από το 1868 και μετά, είναι πλήρως εναρμονισμένες με τη μαζική στρατηγική του, την οποία πρότεινε στη Διεθνή Ένωση Εργαζομένων...

Περισσότερα …