Tommy Lawson*
Οι Australian Greens (Αυστραλοί Πράσινοι) ανακοίνωσαν πρόσφατα τον πρώτο τους στρατιωτικό προϋπολογισμό. Αυτό αντιπροσώπευε μια στροφή στην πολιτική του κόμματος ενόψει των επερχόμενων εκλογών, προσπαθώντας να θεωρηθούν ως «σοβαρός παίκτης» στην αυστραλιανή πολιτική. Καθώς οι Πράσινοι υιοθετούν τον πολιτικό ρεαλισμό και συνεχίζουν να μετατοπίζονται προς τα δεξιά, η σοσιαλιστική αριστερά στην Αυστραλία πρέπει να διατυπώσει μια απάντηση που να αντιμετωπίζει τα πολιτικά ερωτήματα που αυτό θέτει. Δηλαδή, πώς να κατανοήσουμε και να σχετιστούμε με το στρατό και την έννοια της εθνικής άμυνας στα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη.
Με τις ομοσπονδιακές εκλογές να απέχουν μόλις λίγες εβδομάδες, ο εναγκαλισμός των Πρασίνων με την αμυντική βιομηχανία αντανακλά μια προσπάθεια να δείξουν στο κυρίαρχο ρεύμα της αυστραλιανής πολιτικής ότι το κόμμα τους είναι ένας σοβαρός διεκδικητής, έτοιμος να κυβερνήσει σε συνασπισμό και δεν καθοδηγείται πλέον από ιδεαλιστικές αρχές. Έτσι, το κόμμα δηλώνει ότι θα επενδύσει 4 δισεκατομμύρια δολάρια στην υποστήριξη των αυστραλιανών κατασκευαστών για την ανάπτυξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών και πυραύλων για αμυντικούς σκοπούς. Οι Πράσινοι υποστηρίζουν ότι θα αποσύρουν την Αυστραλία από το σύμφωνο AUKUS και θα χρησιμοποιήσουν τις εξοικονομήσεις για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Οι πολιτικές αυτές συνδυάζονται με το σύνθημα μιας «ανεξάρτητης» αυστραλιανής αμυντικής πολιτικής. Ενώ τα αιτήματα για απομάκρυνση της Αυστραλίας από τη στρατιωτική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι αξιέπαινα, η πρόταση μιας «ανεξάρτητης» και «ειρηνικής» αυστραλιανής στρατιωτικής πολιτικής είναι αδύνατη.
Η Αυστραλία είναι ένα καπιταλιστικό έθνος. Επηρεάζεται σημαντικά από τις αμερικανικές και βρετανικές επενδύσεις, οι οποίες έχουν τις πολιτικές προεκτάσεις της εμπλοκής με ξένα πολιτικά συμφέροντα. Ωστόσο, το τμήμα της άρχουσας τάξης που ελέγχει το αυστραλιανό κράτος είναι αρκετά πονηρό ώστε να υποστηρίζει επιλεκτικά τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες των συμμάχων του μόνο όταν αυτές ωφελούν τον αυστραλιανό καπιταλισμό. Η Αυστραλία είναι, άλλωστε, μια ιμπεριαλιστική δύναμη από μόνη της, ασκώντας έλεγχο και εκμεταλλευόμενη τους πόρους των γειτόνων της στον Νότιο Ειρηνικό.
Δυστυχώς για τους υποστηρικτές μιας ανεξάρτητης αυστραλιανής εξωτερικής πολιτικής, η αποχώρηση από την παγκόσμια αγορά και η διακοπή των πολιτικών δεσμών που αυτό απαιτεί είναι αδύνατη στον καπιταλισμό. Η διαρκής αναζήτηση για αξιοποίηση σημαίνει ότι το κεφάλαιο χρειάζεται όλο και περισσότερο πρόσβαση σε φθηνότερη εργατική δύναμη, πρώτες ύλες και αγορές, την ίδια στιγμή που τόσο η οικονομική όσο και η οικολογική κρίση βαθαίνουν. Καμία κυβέρνηση, ακόμη και οι Πράσινοι, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή την προσπάθεια. Η μόνη λύση είναι η πλήρης ανατροπή του συστήματος. Παρά τις επιθυμίες ορισμένων που θεωρούν τους εαυτούς τους «σοσιαλιστές» στους Πράσινους, αυτό δεν είναι στα χαρτιά του κόμματος.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Πράσινοι είναι ένα μεταρρυθμιστικό πολιτικό κόμμα. Παρά τη θέση τους στην προοδευτική πτέρυγα της αυστραλιανής πολιτικής, οι πολιτικές και τα προγράμματά τους δεν κατανοούν ούτε καν αναγνωρίζουν τον καπιταλισμό ως πρόβλημα. Αν και μπορεί να έχουν κάποια βάση σε τμήματα της εργατικής τάξης, η πολιτική του κόμματος αντανακλά τελικά την πολιτική της μικροαστικής τάξης. Στριμωγμένοι από τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, επιδιώκουν να μεταρρυθμίσουν τα «κακά» μέρη του. Οι Πράσινοι θα υπερασπιστούν τις μικρές, τοπικές και «ηθικές» επιχειρήσεις, χωρίς ποτέ να κατανοήσουν την ολοκληρωτική φύση του συστήματος. Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι Πράσινοι δεν μπορούν παρά να αμφιταλαντεύονται για την ταξική φύση των πολιτικών ζητημάτων.
Υπό το πρίσμα της πολιτικής των Πρασίνων, έχει τεθεί το ερώτημα για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται όσοι ανήκουν στη σοσιαλιστική αριστερά σε μια αυστραλιανή «αμυντική» πολιτική; Το Communist Party of Australia (Marxist-Leninist) (Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας Μαρξιστικό-Λενινιστικό) έχει προτείνει μια Λαϊκή Μετωπική γραμμή που υποστηρίζει την έννοια της «ανεξάρτητης Αυστραλίας», βασισμένη σε μια «προοδευτική» συμμαχία. Με τη σειρά τους έχουν χτυπήσει τόσο την εφημερίδα “Redflag” της Socialist Alternatives όσο και το περιοδικό “Partisan” της Revolutionary Communist Organisation (RCO - Επαναστατική Κομμουνιστική Οργάνωση) (ή τουλάχιστον, μια επιστολή στο περιοδικό). Και οι δύο αυτές εκδόσεις έχουν αντίστοιχα, και σωστά, ασκήσει κριτική στα προβλήματα της αμυντικής πολιτικής των Πρασίνων. Το Green Left Weekly ζήτησε από τους ακτιβιστές των Πρασίνων να θέσουν ερωτήματα στην ηγεσία τους και να ζητήσουν περαιτέρω περικοπές στον στρατιωτικό προϋπολογισμό.
Δυστυχώς, τόσο η Redflag όσο και Green Left Weekly ασκούν κριτική μόνο σε επιφανειακές προτάσεις, παρουσιάζοντας το ζήτημα ως μία από τις πολιτικές συγκεκριμένων κομμάτων. Δεν αντιμετωπίζουν τα θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα του πώς οι επαναστάτες πρέπει να σχετίζονται με το καπιταλιστικό κράτος. Αυτό πιθανότατα συνδέεται με τις δικές τους εκλογικές φιλοδοξίες. Τόσο οι Victorian Socialists όσο και η Socialist Alliance προτείνουν βαθύτερες περικοπές στις στρατιωτικές δαπάνες από ό,τι οι Πράσινοι, αλλά καμμία από τις δύο δεν διατυπώνει μια επαναστατική θέση όσον αφορά το ζήτημα της εθνικής άμυνας. Είναι απίθανο τα περισσότερα μέλη οποιουδήποτε κόμματος να συμφωνούν πραγματικά με το περιορισμένο αίτημα της περικοπής των στρατιωτικών δαπανών, αλλά επίσης χάνουν μια ευκαιρία να αποσαφηνίσουν τη διαφορά μεταξύ επαναστατικών και ρεφορμιστικών θέσεων.
Οι αναρχικοί αναγνωρίζουν ότι η Αυστραλία είναι ένα ιμπεριαλιστικό κράτος. Φέρει όλα τα σημάδια: εξαγωγή κεφαλαίου, μονοπωλιακή οικονομία, αφαίμαξη αξίας από τους φτωχότερους γείτονές της. Ο αυστραλιανός στρατός σπάνια χρειάστηκε να δράσει για αυτοάμυνα, αλλά έχει αναλάβει πολυάριθμους πολέμους στο εξωτερικό. Όλο και περισσότεροι τομείς της αυστραλιανής μεταποιητικής βιομηχανίας παράγουν όπλα για το κέρδος, και η ADF (Australian Defence Force - Αυστραλιανή Αμυντική Δύναμη) υπάρχει λίγο-πολύ για να προστατεύει τα κέρδη των Αυστραλών καπιταλιστών και των συμμάχων τους.
Έτσι, αν ο αυστραλιανός καπιταλισμός βασίζεται στην εκμετάλλευση ξένων εθνών και ενισχύεται με στρατιωτικά μέσα, τότε η Αυστραλιανή Αμυντική Δύναμη (ADF) είναι εχθρός της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Ο διεθνισμός σημαίνει κάτι περισσότερο από τον περιορισμό των ADF στα αυστραλιανά σύνορα, σημαίνει την παροχή βοήθειας στα αντιιμπεριαλιστικά και αντιαποικιακά κινήματα για να νικήσουν ενεργά την κυβέρνησή μας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους εργαζόμενους στα έθνη που καταπιέζονται από τις ADF να πιστέψουν ότι ο διεθνισμός των Αυστραλών εργαζομένων είναι ειλικρινής, αν οι τελευταίοι δεν υποστηρίζουν την απελευθέρωση των πρώτων. Αυτό σημαίνει ότι οι σοσιαλιστές όχι μόνο πρέπει να αντιταχθούν σε μια αμυντική πολιτική για το αυστραλιανό κράτος, αλλά και να υποστηρίξουν την ήττα της. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα αρχών, είναι επίσης ένα στρατηγικό ζήτημα. Αυτή είναι η βάση της θέσης της εργατικής τάξης για το μιλιταρισμό στην Αυστραλία.
Η ανάλυση της στρατιωτικής κατάστασης καθιστά σαφή διάφορα γεγονότα. Οι ADF δεν είναι στρατός επιστράτευσης, δεν είναι «λαϊκός» με την έννοια ότι περιέχει ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης που μπορεί να κερδηθεί σε ριζοσπαστικές θέσεις κατά τη διάρκεια κρίσεων και συγκρούσεων. Αν και υπάρχει ένα μικρό στρώμα εργαζομένων που πείθεται να ενταχθεί στην εφεδρεία για οικονομικούς λόγους, αυτό είναι οριακό σε σύγκριση με πολλά άλλα έθνη. Ως έχει, οι ADF βασίζονται γενικά σε ένα μικρό, εθελοντικό, άρτια εκπαιδευμένο και καλά εξοπλισμένο στρώμα επαγγελματιών στρατιωτών. Το προσωπικό των ADF έχει ιδεολογικά κίνητρα και εκπαιδεύεται ενεργά, η φιλελεύθερη επίφαση της «διατήρησης της ειρήνης» και της «δημοκρατίας» σε έθνη όπως το Ιράκ χρησιμοποιείται μερικές φορές για να εντυπωσιάσει τους νεοσύλλεκτους ότι κάνουν το σωστό στο εξωτερικό.
Έχουμε ήδη αναφέρει ότι ο στρατός στα καπιταλιστικά έθνη χρησιμοποιείται για την υπεράσπιση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό. Μη αναγνωρίζοντας αυτό, η πολιτική των Πρασίνων βασίζεται στην υποθετική κατάσταση ότι υπάρχει μια «ξένη εισβολή» στην Αυστραλία. Ας είμαστε ξεκάθαροι, η συζήτηση για εθνική άμυνα από την αυστραλιανή άρχουσα τάξη, συμπεριλαμβανομένων των Πρασίνων, βασίζεται στην ιδέα της Κίνας ως απειλής. Θα μπορούσαν οι ADF να αποκρούσουν ποτέ ρεαλιστικά τον γιγαντιαίο, καλά εξοπλισμένο Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό; Απίθανο. Ίσως οι ΗΠΑ θα μπορούσαν, και αυτό μιλάει για τη στρατιωτική συμμαχία των Αυστραλών καπιταλιστών με τις ΗΠΑ. Αλλά η εμπλοκή των ΗΠΑ θα διακινδύνευε μια ακόμη πιο ολοκληρωτική σύγκρουση. Ο πόλεμος σήμερα βασίζεται όλο και περισσότερο σε τηλεκατευθυνόμενες, μη επανδρωμένες τεχνολογίες, όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τα θανατηφόρα πυραυλικά πλήγματα, συμπεριλαμβανομένων πυρηνικών κεφαλών. Τίποτα δεν μπορεί πραγματικά να αμυνθεί απέναντι σε αυτό, εκτός από τους εργαζόμενους σε όλα τα σύνορα που θα ανατρέψουν τα καπιταλιστικά καθεστώτα που θα τους φέρουν αντιμέτωπους μεταξύ τους.
Ο στρατός, ακόμη και αν πρόκειται μόνο για μια χούφτα στρατιώτες που πετούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και εκτοξεύουν πυραύλους, όπως προτείνουν οι Πράσινοι, δεν παράγει τον τύπο ανθρώπου που θα οικοδομήσει τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει κανένα «συνδικάτο στρατιωτών» στις ADF που να αγωνίζεται για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αυτό οφείλεται στην ταξική φύση του στρατιωτικού θεσμού. Δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε έναν σοσιαλιστικό στρατό περισσότερο από ό,τι μπορούμε μια σοσιαλιστική αστυνομία. Ενώ η σύνθεση του στρατού μπορεί να αλλάξει με την επιστράτευση, αυτό θα απαιτούσε μόνο μια αλλαγή στην τακτική του τρόπου με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους στρατιώτες της βάσης. Όπως και να έχει, η επανάσταση της εργατικής τάξης απαιτεί την κατάργηση των κρατικών δυνάμεων.
Έτσι, ενώ ο διεθνισμός μπορεί να είναι μια «αφηρημένη» έννοια, είναι πολύ πρακτικός όταν τοποθετείται στην πραγματικότητα ότι μόνο η εργατική τάξη μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να τερματίσει τον ίδιο τον πόλεμο. Μια επανάσταση σε μια περιοχή πρέπει να εξαπλωθεί, και οι αναρχικοί δεν υποστηρίζουν να σταματήσουμε στα μισά της διαδρομής στην «κατάληψη της κρατικής εξουσίας» ή στην ανάπτυξη «ανεξάρτητης» πολιτικής. Αν υπάρχει πόλεμος που πρέπει να διεξαχθεί, αυτός είναι ένας ταξικός πόλεμος.
Κανένας ειλικρινής σοσιαλιστής δεν πρέπει να συμβιβαστεί με την αμυντική πολιτική των Πρασίνων. Σε αντίθεση με την προσφορά 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη βιομηχανία κατασκευής όπλων και την ADF, οι αναρχικοί προτείνουν αντιιμπεριαλισμό, διεθνισμό και ταξικό πόλεμο. Σε περιόδους διεθνών συγκρούσεων, οι εργαζόμενοι και οι επαναστάτες έχουν την ευθύνη να υποστηρίζουν αντιμιλιταριστικές θέσεις, την ανατροπή των κυβερνήσεών τους, την επανάσταση και την αδελφοποίηση και αλληλεγγύη των εργαζομένων πέρα από τα σύνορα. Η εξάπλωση της διεθνούς επανάστασης δεν είναι μόνο μια αρχή, αλλά και το πρακτικό μέσο με το οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να βάλουν τέλος σε όλη αυτή τη φρικτή υπόθεση. Τέτοια είναι μια αναρχική πολιτική άμυνας.
*Το αγγλικό πρωτότυπο δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.redblacknotes.com/2025/04/18/an-anarchist-defence-policy/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
