Λεπτομέρειες

Lorenzo Pezzica

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

19 Ιουνίου 2021

• ιστορία αναρχικού κινήματος
• αναρχικό κίνημα
• Ιταλία

Lorenzo Pezzica*

Η ταυτότητά της, που ανανεώθηκε στις 18 Ιούνη 2002, την έφερε ως Agostina Farvo, γεννημένη στο Μιλάνο στις 24 Μάρτη 1912. Ωστόσο, για όλους εμάς και για πολλούς άλλους, δεν ήταν η Agostina, αλλά η Augusta, η κόρη αναρχικών του Μιλάνου, μια αντάρτισσα και κάτοχος περιπτέρου στη Via Orefici, στην καρδιά της πόλης, πρώην σύζυγος του Erminio Pricchi (ο γάμος δεν κράτησε πολύ). Το περίπτερό της έμελλε να χρησιμεύσει ως τόπος συνάντησης για τους αναρχικούς του Μιλάνου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα υγιές, ασφαλές μέρος για επαφές, ραντεβού και συναντήσεις.

Ακόμα κι αν είχε πτυχίο δασκάλας, επέλεξε να μην διδάξει, γιατί θα ήταν υποχρεωμένη να παραπλανήσει τα παιδιά, καταπονώντας τα με τα ψέματα των εξουσιαστών. Πέραν αυτού αποφάσισε να μην κάνει παιδιά γιατί -εκείνες τις ημέρες της υποχρεωτικής στράτευσης- δεν είχε καμία επιθυμία να προμηθεύσει με κρέας τα κανόνια. Είχε μια αδελφή, την Tina, που φαίνεται μαζί της σε μια φωτογραφία του 1910 (η Augusta είναι η νεότερη, δεξιά), καθώς και έναν αδελφό, τον Modesto Lorenzo, που γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 24 Απρίλη 1919.

Στην πραγματικότητα ήταν η κόρη του Modesto Farvo που μας έδωσε πρόσφατα μια μερικές εφημερίδες και φωτογραφίες της Augusta, ένα τμήμα των οποίων δημοσιεύουμε εδώ. Αν και μικρό, το αρχείο αυτό αποτελεί έναν ανεκτίμητο θησαυρό που ενισχύει το αρχείο μας των μικρών ιστοριών, που είναι στην ουσία «φέτες» ζωής που είχε το CSL (σ.τ.μ. Centro Studi Libertari - Κέντρο Ελευθεριακών Σπουδών), συγκεντρώνοντάς τα με αργούς ρυθμούς με τα χρόνια, να τα συντηρεί και να τα αξιολογεί, με την πεποίθηση ότι η ιστορία του αναρχισμού πρέπει επίσης και πάνω απ’ όλα να ειπωθεί από αυτή τη σκοπιά, τη σκοπιά των γυναικών και των ανδρών που «έζησαν» όλα αυτά στο πετσί τους.

Μια απλή, ελεύθερη, αυτομορφωμένη γυναίκα (όπως πολλοί από τους συντρόφους μας της εποχής της), με παθιασμένο ενδιαφέρον για την πολιτική, που ήταν ανοιχτή σε ιδέες και επικοινωνία. Η Augusta εκτιμήθηκε σε μεγάλο βαθμό από ανθρώπους όλων των απόψεων, συμπεριλαμβανομένου του Sandro Pertini. Κατά τη διάρκεια της Αντίστασης, υπηρέτησε στις Ταξιαρχίες Bruzzi-Malatesta [Δείτε το Bollettino, αρ. 5.116.46 και 47] [1], καθιστώντας ως πρωταρχική της έννοια να σώζει ζωές πολλών συντρόφων, κρύβοντάς τους στο σπίτι της κατά τη διάρκεια των πιο δραματικών στιγμών του αντάρτικου αγώνα.

Μετά τον πόλεμο, το σπίτι της έγινε η βάση δύο ομάδων -η μία ήταν μια ομάδα Εσπεραντιστών, η άλλη ήταν μια ομάδα αναρχικών- και το περίπτερό της έγινε σημείο συγκέντρωσης για τους αναρχικούς του Μιλάνου (ειδικά κατά τη διάρκεια των ετών που δεν είχαν δικό τους χώρο, δηλαδή, μεταξύ των μέσων της δεκαετίας του 1950 και περίπου των μέσων της δεκαετίας του 1960), κάπου όπου μπορούσαν να βρουν τον ελευθεριακό Τύπο, συμπεριλαμβανομένων διεθνών εκδόσεων. Το σπίτι της Augusta ήταν πάντα ανοιχτό και φιλόξενο σε όσους χρειάζονταν βοήθεια. Σημείο ραντεβού, τόπος συνάντησης και σημείο αναφοράς. Στη δεκαετία του 1950 καλωσόρισε τους Ισπανούς αντιφρανκικούς εξόριστους όπως ο Josep Lluis Facerías (1920-1957) και στη συνέχεια, τις επόμενες γενιές των αναρχικών της δεκαετίας του 1960.

Με τη σφαγή της Piazza Fontana στις 12 Δεκέμβρη...

Περισσότερα …