
«Συντονισμένοι Κομμουνάροι»
Ένα σύντομο χρονικό της αποτυχημένης επανάστασης στην Βραζιλία το 1918. Η προσπάθεια απέτυχε όταν στο κίνημα διείσδυσαν μέλη των δυνάμεων ασφαλείας και ο στρατός δεν ενώθηκε με τους εργάτες.
Το 1918 το Rio de Janeiro αναστατώθηκε από μια σειρά γεγονότων που εξελίχθησαν σε ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της ιστορίας του εργατικού κινήματος της χώρας: την προσπάθεια για εξεγερτική απεργία με σκοπό την κατάρρευση της ολιγαρχικής ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με συμβούλια εργατών και στρατιωτών.
Ήδη από το 1917 οι ταξικά συνειδητοποιημένοι εργάτες της Βραζιλίας, ειδικά στο Rio de Janeiro και το SãoPaulo είχαν αρχίσει να οργανώνονται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, η πρωτεύουσα της Πολιτείας του São Paulo είχε παύσει κάθε λειτουργία της μετά την δολοφονία από την αστυνομία του νεαρού υποδηματοποιού Antonio Martinez. Για τέσσερις ημέρες η πόλη είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης με αμέτρητες συγκρούσεις μεταξύ των εργατών και των δυνάμεων ασφαλείας. Στο Rio de Janeiro, πρωτεύουσα της χώρας, οι αγωνιστές της FORJ (Εργατική Συνομοσπονδία του Rio de Janeiro), που είχαν αναδείξει δυναμικά το ζήτημα του κόστους ζωής στην χώρα από την αρχή της χρονιάς και από τον Φεβρουάριο ήδη οργάνωναν την μια πορεία μετά την άλλη, παρά τις αστυνομικές απαγορεύσεις. Μέχρι τον Μάιο είχαν καταφέρει να οργανώσουν περίπου 50 πορείες.
Ενώ, παράλληλα με αυτή την προσπάθεια, η FORJ είχε θέσει σε εφαρμογή και το εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα της οργάνωσης και αναδιοργάνωσης των εργατικών συνδικάτων, και ώς τέλος της χρονιάς έβλεπε τα αποτελέσματα των κόπων της στη δημιουργία του Συνδικάτου των Εργατών Δημοσίων Έργων (UOCC) στις 4 Απριλίου 1917, και του Συνδικάτου Υφαντουργών (UOFT) στις 8 Απριλίου του ίδιου χρόνου.
Η βίαιη καταστολή στην κλωστοϋφαντουργία του Corcovado τον Μάιο της ίδιας χρονιάς και η τραγική κατάρρευση του ξενοδοχείου «New York» στις 7 Ιουλίου, που προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων εργατών, εξαγρίωσε τους cariocas (χαρακτηρισμός που αποδίδεται στους κατοίκους του Rio) εργάτες. Στις 17 Ιουλίου του 1917, μετά από συνέλευση στα γραφεία της FORJ, πάρθηκε η απόφαση για την απεργία. Η απεργία εξαπλώθηκε άμεσα σε μεγάλο αριθμό εργοστασίων, ενδυναμώνοντας έτσι τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία από εκείνο το σημείο και μετά αναπτύχτηκαν εξωφρενικά ραγδαία.
Το 1918 ξεκίνησε στην σκιά της νικηφόρας επανάστασης στην Ρωσία, η οποία προκάλεσε κύμα αισιοδοξίας και αναταραχής μεταξύ των συνειδητοποιημένων εργατών σε όλον τον κόσμο. Τον Ιανουάριο, ελευθεριακοί αγωνιστές ίδρυσαν στο Rio de Janeiro την Αναρχική Συμμαχία, μια ειδική οργάνωση, με σκοπό την κοινωνική προπαγάνδα. Η 1η Μαρτίου είδε την ίδρυση του Γενικού Συνδικάτου Εργατών (UGT), το οποίο αντικατέστησε την FORJ μετά την απαγόρευση που τής είχε επιβληθεί από την αστυνομία λόγω της γενικής απεργίας που είχε κηρύξει. Τον Απρίλιο, μετά από δεκαπέντε ημέρες απεργίας, οι υποδηματοποιοί εξασφάλισαν ωράριο οκτώμισι ωρών που διεκδικούσαν. Και ο Τύπος των carioca άρχισε τις εικασίες για μια «σχεδιασμένη γενική απεργία», γεγονός που προκάλεσε την επέμβαση της αστυνομίας στα γραφεία της UGT. Με την έκδοση του διατάγματος έκτακτης ανάγκης, η Πρωτομαγιά του 1918 γιορτάστηκε στους χώρους των εργατικών συνδικάτων και με μεγάλη πορεία που οργάνωσε η UGT στο Theatro Maison Moderne στην...

Εκφράζουμε την αγανάκτηση και τον αποτροπιασμό μας για τη θλιβερή στρατιωτική-φασιστική χούντα που στις 13 Δεκέμβρη ανάλαβε να συντρίψει με τη βία των τεθωρακισμένων τις ελπίδες και τα όνειρα του Πολωνικού Προλεταριάτου για μια κοινωνία ελεύθερη και σοσιαλιστική.
Τις μεγάλες ταξικές συγκρούσεις του 1956, 1970, 1976, που δεκάδες προλετάριοι δολοφονήθηκαν από την κομματική αστυνομία και το στρατό, τις διαδέχτηκε το ανοιχτό στρατιωτικό φασιστικό πραξικόπημα.
Ο Πολωνικός λαός μαζεμένος γύρω από το εργατικό συνδικάτο «Αλληλεγγύη» και την αγροτική «Αλληλεγγύη» πάλευε για:
1) Δικαίωμα στην απεργία 2) Σεβασμός στην ελεύθερη έκφραση 3) Αναγνώριση των ελεύθερων συνδικάτων 4) Απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων 5)...

Η απεργία για 40 Ώρες υπό την ηγεσία της Επιτροπής Εργαζομένων του Clyde ήταν η πιο ριζοσπαστική απεργία που έχει δει το Clydeside τόσο στις τακτικές όσο και στα αιτήματά της.
Οι στόχοι της απεργίας ήταν εμφανώς πολιτικοί· ήταν να εξασφαλίσουν τη μείωση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας σε 40 προκειμένου οι αποστρατευμένοι στρατιώτες να μπορούν να βρουν απασχόληση, και να σταματήσει η επανεμφάνιση ενός αποθεματικού ανέργων, διατηρώντας έτσι τη δύναμη της εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο.
Οι ηγέτες της Επιτροπής Εργαζομένων Clyde (CWC) είχαν απορρίψει μια εθνική συμφωνία διαπραγμάτευσης για 47-ώρες τη βδομάδα που είχε συναφθεί μεταξύ των εργοδοτών των μηχανικών...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

