Τον Ιούλιο του 1987, η εφημερίδα “The State of S. Paulo” δημοσίευσε ένα άρθρο που αναφερόταν στη γενική απεργία του 1917, δημοσιεύοντας συνέντευξη του πρώην οδηγού τραμ και μέλους του Κοινωνικού Πολιτιστικού Κέντρου, Antônio Ruiz. Τότε ήταν 89 ετών και θεωρούνταν ο γηραιότερος εν ζωή αναρχικός στο São Paulo. Ζούσε στη Vila Carrão. Έλεγε: «Ένας αναρχικός δεν μπορεί να πεθάνει! Έχω ακόμα τόσα πολλά να κάνω στον κόσμο! Γιατί από τον άλλο κόσμο περιγράφω».
Αυτοαποκαλούμενος, γιος Ισπανών, γεννημένος όμως στη Βραζιλία, πριν μετακομίσει στο São Paulo, ζούσε στην Piracicaba. Παντρεύτηκε το 1936 την κυρία Isabel, η οποία τότε ήταν 72 ετών. Έλεγε: «Και αυτή είναι αναρχική! Πόσες φορές άκουσε τον Edgard Leuenroth να μιλάει στο Κοινωνικό Κέντρο Πολιτισμού του Brás; Ήταν ένας γίγαντας!». Ο Leuenroth δεν του άρεσε να λένε ότι ήταν ο ηγέτης της απεργίας. «Ο αναρχικός δεν έχει ούτε ηγέτη ούτε κυβερνήτη. Ο αναρχικός δεν κυβερνά, να το ξεκαθαρίσουμε»...
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Getúlio Vargas, υπήρχε συνεχής επιτήρηση. Στα χαρακώματα, μέσα στο Light, υπήρχε πάντα μια λωρίδα, ένα μυστικό για να κατασκοπεύουν: «Τι διαβάζεις εκεί;». Μου άρεσε πολύ το βιβλίο «Αναρχία» του Jean Grave, το οποίο θεωρούσα μεγάλο κλασικό βιβλίο.
Μια μέρα τον κάλεσαν στη διεύθυνση της εταιρείας: «Δεν μπορείς να μιλάς άσχημα για την κυβέρνηση κατά τις ώρες εργασίας». Ήδη σε μεγάλη ηλικία, σκέφτηκε να οργανώσει τις αναμνήσεις του και όλους τους θησαυρούς του και να τους παραδώσει στο Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο του Brás. Δεν ήταν πάντα που ο γέρος μοτοσικλετιστής δεχόταν επισκέψεις από τους νέους αναρχικούς, και όταν αυτό συνέβαινε, ήταν πολύ συγκινημένος.
Ο Antônio Ruiz -όπως και διάφοροι αναρχικοί της γενιάς του- αγαπούσε να λέει αθεϊστικά και αντικληρικαλιστικά ανέκδοτα: Ο αναρχικός ρωτά τον ιερέα: «Ξέρεις ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός αναρχικού και ενός ληστή;». Ο ιερέας -με στρογγυλά μάτια- απαντά: «Είναι όλοι ίδιοι! Αναρχικοί και απατεώνες!». Ο αναρχικός παίρνει μια μεζούρα, μετράει την απόσταση μεταξύ του ίδιου και του πατέρα του και καταλήγει: «Όχι! Η απόσταση είναι 20 εκατοστά!».
Σύντροφε Ruiz: Θα σε θυμόμαστε στον αγώνα!
*Πηγή: Marcolino Jeremias
