
Δήλωση αναρχικών του αμερικάνικου νότου
Το κράτος άφησε 100.000 ανθρώπους να πνιγούν σαν ποντίκια, ενώ άλλοι άνθρωποι παντού άνοιξαν τις καρδιές και τα σπίτια τους.
Τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι εγκαταλείφθηκαν στο Συνεδριακό Κέντρο της Νέας Ορλεάνης χωρίς πόρους ζωής και κανένα είδος ανακούφισης. Εν τω μεταξύ, η Εθνική Φρουρά με πυροβόλα όπλα και θωράκιση αποτρέπει τους ανθρώπους από το να πάρουν τα απαραίτητα τρόφιμα από μέρη και καταστήματα όπου έτσι κι αλλιώς θα πάνε χαμένα, ονομάζοντάς το καλέσει «urban warfare».
Κάτω από τον καπιταλισμό δεν υπάρχει κανένα τέτοιο πράγμα όπως «φυσικές» καταστροφές και διάφορα τέτοια φρικτά και αναπόφευκτα γεγονότα επιδεινώνονται από τις πωρωμένες πράξεις της κυρίαρχης τάξης. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται η ιρλανδική κρίση της πατάτας και η μεγάλη πείνα του 19ου αιώνα καθώς και η ανάλογη κρίση στη Σομαλία του 20ού, όπου τα τρόφιμα πάρθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ, αντί να χρησιμοποιηθούν για να σώσουν το λιμοκτονούντα πληθυσμό, αλλά οι πιο πρόσφατες καταστροφές από τυφώνες στην Αϊτή αμέσως μετά την αντικατάσταση από τις ΗΠΑ της μόνης κυβέρνησης που είχε την υποστήριξη των Αϊτινών με μια στρατιωτική χούντα, ακόμα το καταστροφικό τσουνάμι που επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια των χρόνων κυριαρχίας του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην περιοχή των ακτών του Περσικού Κόλπου που οδήγησε στην μεγάλη υπανάπτυξη και στην παρούσα κατάσταση.
Πώς συνέβαλε η κυρίαρχη τάξη στην καταστροφή αυτή; Έχοντας πλήρη γνώση του γεγονότος ότι η εποχή αυτή (της κυριαρχίας τους) θα ήταν εποχή καταστροφικών τυφώνων, αλλά παρ’ όλα αυτά επιλέγοντας να «βυθίσουν» τα $79 εκατομμύρια που υποδείχθηκαν για να επισκευάσουν το απαρχαιωμένο σύστημα αναχωμάτων στο τέλμα του Ιράκ.
Επιπλέον, αν και ήξεραν από πριν ότι ο επερχόμενος τυφώνας θα ήταν τουλάχιστον της κατηγορίας 4 και ότι το σύστημα των αναχωμάτων μπορούσε να αντισταθεί το λιγότερο σε έναν τυφώνα κατηγορίας 3, η κυρίαρχη τάξη δεν επένδυσε οποιαδήποτε σοβαρά ποσά στην επιχείρηση εκκένωσης της πόλης της Νέας Ορλεάνης και της γύρω περιοχής καθώς πλησίαζε η θύελλα, ενώ οι πλούσιοι πολιτικοί έχουν το θράσος να κατηγορούν τους ανθρώπους της εργατικής τάξης ότι από απροσεξία τους έμειναν στην πόλη!
Όπως αναφέραμε, η πρώτη τους προτεραιότητα ήταν να κινητοποιήσουν τις βαριά οπλισμένες μονάδες της Εθνικής Φρουράς με τη διαταγή να πυροβολήσουν εναντίον κάθε ανθρώπου που προσπαθεί να βρει ή να πάρει τρόφιμα, παρά να παρέχουν τις απαραίτητες ενισχύσεις στους περίπου 20.000 λιμοκτονούντες ανθρώπους στο Συνεδριακό Κέντρο, η οποία πεθαίνουν ένας-ένας, από πείνα και αρρώστιες (για να μην αναφέρουμε και άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν από την αρχή σε παρόμοια κατάσταση σε όλη την πόλη).
Οι πολιτικοί συνεχίζουν με απεγνωσμένες προσπάθειες να σώσουν τη σταδιοδρομία τους, καθιστώντας όλο και περισσότερο σαφές ότι δεν τρέφουν καμία ανησυχία για τη ζωή των ανθρώπων που εγκατέλειψαν από την αρχή.
Αντίθετα, χιλιάδες άνθρωποι άνοιξαν τα σπίτια τους στους επιζώντες, σε μια καταπληκτική χειρονομία αλληλεγγύης και συμπόνιας. Παρά την υποτιθέμενη δυνατότητα του κράτους να διοχετεύσει τη βοήθειά του σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη σε περιπτώσεις ανάγκης ως αιτιολόγηση για την ύπαρξή του, καταδείχθηκε ξανά ότι οι περιορισμοί του καπιταλισμού παρεμποδίζουν τη...

Το παρακάτω κείμενο είναι βασισμένο σε μια συζήτηση-συνέντευξη που έγινε με ένα σύντροφο από την Αργεντινή το περασμένο καλοκαίρι.
Εισαγωγή
Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι σέβομαι πάρα πολύ τα κινήματα των πικετέρος, των κατειλημμένων επιχειρήσεων, των λαϊκών συνελεύσεων. Άλλωστε συμμετείχα σε αυτά από το έτος 1999 ή 2000 και έτσι έζησα όλη αυτή την περίοδο, όντας σε κάποια πιο ενεργός από ότι σε άλλα. Όμως, όταν συζητάω με συντρόφους από άλλες χώρες, ειδικά από την Ευρώπη, τον Καναδά ή της ΗΠΑ, βλέπω ότι υπάρχει αρκετός μύθος γύρω από αυτά τα κινήματα.
Το κίνημα των πικετέρος
Τη δεκαετία του ’90...
Η ανάδυση της Χρυσής Αυγής στο πολιτικό στερέωμα
Μέσα στην συνθήκη της κρίσης, όπου η επίθεση στα εισοδήματα της εργασίας, αλλά και στους όρους επιβίωσης και αναπαραγωγής των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων αποτελεί την βασική στρατηγική το κεφαλαίου, για να ανασυγκροτήσει την κερδοφορία του και να ενισχύσει την ηγεμονία του, η προώθηση της διαίρεσης και του διαχωρισμού των από κάτω μπορεί να διευρυνθεί στο βαθμό που ένας γενικευμένος πόλεμος όλων εναντίων όλων και η ένταση της ενδοταξικής βίας να φτάσει σε επίπεδα που να αδρανοποιεί την ταξική αντιπαράθεση και να αναιρεί τις όποιες κινηματικές διαδικασίες θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κίνηση...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

