Πώς τα συνδικάτα έχασαν την αυτονομία τους. Συμβολή στην επαναστατική ιστορική μνήμη ενάντια στην λήθη. Ένα συνέδριο μαριονέτα - το 11ο συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς (Πώς τα συνδικάτα έχασαν την αυτονομία τους)
(Από το έργο του Ζοζέ Πειράτς «Η CNT στην Ισπανική επανάσταση» 1958)
Το 1ο συνέδριο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας Ισπανίας (CNT) έγινε στη Μαδρίτη από τις 10 ως τις 18 Δεκέμβρη 1919. Προσυνεδριακά, τις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες οργανώσεις απασχόλησαν τρία βασικά ζητήματα: α. ένωση των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων του Ισπανικού προλεταριάτου (απορρίφθηκε με 221.824 ψήφους υπέρ, έναντι 433.458 ψήφους κατά και 10.192 αποχές). β. νέα οργανική δομή στη βάση βιομηχανικών εθνικών ομοσπονδιών (απορρίφθηκε με 14.000 ψήφους υπέρ, έναντι 651.472 ψήφους κατά) και γ. μια δήλωση υπέρ των ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών της τάσης των οπαδών της απόλυτης ελευθερίας (έγινε δεκτή ομόφωνα). Αλλά η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση έγινε πάνω στο θέμα της στάσης που έπρεπε να παρθεί απέναντι στη ρωσική επανάσταση. Ακούστηκαν πολλές απόψεις.
Οι πιο σημαντικές ήταν:
Ποια μέσα θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε πρακτικά για να βοηθήσουμε τη ρώσικη επανάσταση και να αποτύχει ο αποκλεισμός που έχουν επιβάλλει τα καπιταλιστικά κράτη; Ήταν αναγκαία η προσχώρηση στην Τρίτη Συνδικαλιστική Διεθνή; Η Συνομοσπονδία έπρεπε να προσχωρήσει αμέσως στη Διεθνή και σε ποια; Θα είναι χρήσιμο να συγκληθεί στην Ισπανία ένα συνέδριο της Διεθνούς;
Έγιναν δεκτές πολλές εισηγήσεις, μεταξύ των οποίων και η πιο κάτω:
«Η Εθνική Συνομοσπονδία παραμένει σταθερός υπερασπιστής των αρχών που υποστήριζε ο Μπακούνιν στην Πρώτη Διεθνή. Από την άλλη μεριά, δηλώνει ότι προσχωρεί προσωρινά στην Τρίτη Διεθνή επειδή ο κύριος χαρακτήρας της είναι επαναστατικός και περιμένοντας να γίνει το Διεθνές Συνέδριο στην Ισπανία, πρέπει η Συνομοσπονδία να βάλει τις βάσεις οι οποίες θα διέπουν την αληθινή Διεθνή των εργαζομένων». Ο Άνχελ Πεστάνια ορίστηκε αντιπρόσωπος για να πάει στη Ρωσία και να γνωστοποιήσει εκεί τις αποφάσεις που πήρε το συνομοσπονδιακό συνέδριο.
Το 11ο Συνέδριο της ΤΡΙΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ (Ιούνιος 1920)
(Αφήγηση του Άνχελ Πεστάνια)
Το 11Ο Συνέδριο της Τρίτης Διεθνούς άρχισε στις 28 Ιουνίου 1920 στην έδρα της στη Μόσχα. Στην αρχή ο Ζηνόβιεφ πρότεινε να γίνει δεκτή σαν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Τρίτης Διεθνούς, η Ισπανική Συνομοσπονδία. Η πρόταση έγινε δεκτή.
Ο Λοζόφσκυ 1 (πρόεδρος της συνδικαλιστικής κόκκινης Διεθνούς από το 1920 ως το 1937) πρότεινε με τη σειρά του την οργάνωση μιας επαναστατικής συνδικαλιστικής Διεθνούς, τονίζοντας: «Στην πλειοψηφία των εμπόλεμων χωρών, το μεγαλύτερο μέρος των συνδικάτων υπήρξαν κατά τα οδυνηρά χρόνια του πολέμου, οπαδοί της ουδετερότητας (απολιτικής). Υπήρξαν οι δούλοι του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και είχαν παίξει ολέθριο ρόλο καθυστερώντας την χειραφέτηση των εργαζομένων.
Στη δικτατορία της αστικής τάξης χρειαζόταν η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου, σαν το μόνο αποφασιστικό και μεταβατικό μέσο, της μόνης ικανής δύναμης να κλονίσει την αντίσταση των εκμεταλλευτών και να εξασφαλίσει έτσι την ισχυροποίηση της εξουσίας από το προλεταριάτο».
Το συνέδριο αποφασίζει κατά συνέπεια:
«Να καταδικάσει κάθε τακτική που προορίζεται να κάνει ώστε να βγουν έξω από τις υπάρχουσες συνδικαλιστικές οργανώσεις τα...
Το κείμενο συντάχθηκε από την αφρικανική αναρχική συλλογικότητα Tokologo και αναρτήθηκε στην σελίδα της νοτιοαφρικάνικης αναρχοκομμουνιστικής οργάνωσης ZACF στις 22/1/14
Ποιος ήταν ο Kim Joa-Jin και η κορεάτικη αναρχική επανάσταση;
Ο γεννημένος το 1889 Kim Joa-Jin ήταν γόνος εύπορης οικογένειας και όπως στους περισσότερους της εποχής του, η ζωή του επηρεάστηκε άμεσα από την αποικιοκρατία της ιαπωνικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης στην Κορέα. Αν και επίσημα αυτή ξεκίνησε το 1910, ο ιαπωνικός έλεγχος στην χώρα υπήρχε από το 1895. Το 1919 το κίνημα της 1ης Μάη το οποίο έφερε...
Ένας Ιρακινός σύντροφος, ο οποίος ήταν βετεράνος της ομάδας WorkersLiberationGroup (Shagila), μια δυναμική οργάνωση αναρχοκομμουνιστικών τάσεων 300 περίπου μελών που αποσχίστηκε από το Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα (HSI) το 1973, πήγε στο Ιράν για να συμμετάσχει στην Ιρανική Επανάσταση του 1978, Ο σύντροφος αυτός ανέφερε ότι στο Ιράν εκείνη την εποχή δρούσε μια μαχητική –αναρχική, όπως είπε ο ίδιος- οργάνωση 500 περίπου μελών με το όνομα «Το Ουρλιαχτό του Λαού» ή «Το Δάκρυ του Λαού» (CHK), που αποσχίστηκε από μια μαοϊκή οργάνωση με το όνομα Fedayeen (Φενταγίν).
Όμως,...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

