Το Ιράν είναι ο νέος στόχος του ισραηλινοαμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι άμαχοι πεθαίνουν κατά εκατοντάδες. Ο Χαμενεΐ είναι νεκρός, αλλά μόνο οι αγώνες των λαών μπορούν να φέρουν τη δημοκρατία.
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση εναντίον του Ιράν, βομβαρδίζοντας τη χώρα. Σαν κακόγουστο αστείο, το πρόσχημα αυτού του πολέμου είναι και πάλι ότι θα φέρει τη δημοκρατία βοηθώντας τον ιρανικό λαό να ανατρέψει την Ισλαμική Δημοκρατία. Το ψέμα, όντας υπερβολικά μεγάλο, συνοδεύεται από ψευδείς κατηγορίες για επικείμενη απειλή πυρηνικής επίθεσης από το Ιράν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονται ότι πλήττουν μόνο στρατιωτικές υποδομές και το Ισραήλ ότι στοχεύει μόνο ηγέτες. Ωστόσο, από τους 1.190 θανάτους που έχουν αναφερθεί από την ένωση Human Right Activist Iran, οι μισοί από τους ταυτοποιημένους νεκρούς στο Ιράν είναι άμαχοι. Οι βομβαρδισμοί σκότωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Αλί Χαμενεΐ, αλλά οι άμαχοι, αναγκασμένοι να κρύβονται από τις βόμβες, δεν μπορούν να εργαστούν για την ανατροπή του καθεστώτος.
Σύμμαχος της αμερικανικής κυβέρνησης, ο Reza Pahlavi, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν που εξορίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, εμφανίζεται τώρα στη Δύση ως εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης στο καθεστώς. Ωστόσο, στο Ιράν η υποστήριξη για την επιστροφή της μοναρχίας είναι περιθωριακή, επειδή τα εγκλήματα και ο αυταρχισμός του προηγούμενου καθεστώτος δεν έχουν ξεχαστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη Γαλλία και αλλού στις δυτικές χώρες, η πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης, δημόσια και ιδιωτικά, παρουσιάζουν την επιστροφή της μοναρχίας ως δημοκρατική πρόοδο στο Ιράν.
Αν και προφανώς δεν πενθούμε τον θάνατο του Χαμενεΐ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο έλεγχός του δεν ήταν απόλυτος, ή ακόμη και ότι βρισκόταν σε παρακμή, και ότι το ιρανικό καθεστώς είναι σύνθετο και ριζωμένο για περισσότερα από 40 χρόνια. Μόνο οι λαοί μπορούν να επιτύχουν, χτίζοντας τη δική τους εναλλακτική λύση απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις διεξάγουν αυτόν τον πόλεμο όχι για να διαδώσουν τη δημοκρατία, αλλά για να στρίψουν το χέρι του καθεστώτος ή για να εγκαταστήσουν ένα νέο, υποταγμένο σε αυτές.
Έτσι, η αφήγηση γύρω από μια πιθανή αλλαγή καθεστώτος δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τι πραγματικά διακυβεύεται: την αναδιοργάνωση της Μέσης Ανατολής από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, ιδιαίτερα προς όφελος της περιφερειακής ηγεμονίας του Ισραήλ. Όπως και στη Βενεζουέλα, αυτή η επιχείρηση συμπίπτει επίσης με τη βούληση των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν συμμάχους της Κίνας —της οποίας το Ιράν είναι ο κύριος πελάτης πετρελαίου— και να ελέγξουν μακροπρόθεσμα την παραγωγή και τις ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ας μην ξεχνάμε επίσης τα τεράστια κέρδη που μπορεί να αποκομίσει η βιομηχανία όπλων από μια τέτοια κατάσταση.
Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, η εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο και η πτώση του καθεστώτος Άσαντ στα τέλη του 2024 έχουν αποδυναμώσει τους συμμάχους του Ιράν, ενός από τους τελευταίους περιφερειακούς δρώντες που αντιτίθενται στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Για να διατηρήσει το κυρίαρχο καθεστώς του στη Μέση Ανατολή, το σιωνιστικό κράτος φαίνεται πλέον να έχει εμπλακεί σε έναν διαρκή πόλεμο εναντίον των διαφόρων χωρών και λαών της περιοχής.
Η UCL καταδικάζει αυτή την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και τις σφαγές που αυτή συνεπάγεται. Κανένας εξωτερικός βομβαρδισμός δεν έφερε ποτέ τη δημοκρατία και οι λαοί του Ιράν —είτε Κούρδοι, Πέρσες είτε Μπαλόχ -— το γνωρίζουν πολύ καλά. Μόνο όσοι βρίσκονται μακριά από τα όπλα μπορούν να χαίρονται για την ελευθερία που υπόσχεται ο πόλεμος. Οι υποστηρικτές της μοναρχίας των Παχλαβί τρίβουν τα χέρια τους, αλλά κανένας τύραννος, κανένας εθνικισμός, δεν θα φέρει ειρήνη στο Ιράν.
Κάτω όλοι οι νταήδες! Κάτω ο ιμπεριαλισμός!
Ζήτω ο αγώνας του λαού του Ιράν!
Union Communiste Libertaire (UCL -. Ελευθεριακή Κομμουνιστική Ένωση)
