[…] «Εμείς, οι επαναστάτες αγωνιστές που είμαστε οργανωμένοι στην Αναρχική Ομοσπονδία της Ουρουγουάης, πιστεύουμε ότι έχουμε αφομοιώσει τις εμπειρίες της εποχής μας, ορισμένες θετικές και άλλες οπισθοδρομικές. Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι μια αποτελεσματική κοινωνική οργάνωση (δηλαδή χρήσιμη για τον άνθρωπο και για τη ζωή των σχέσεών του) έχει την αληθινή και σύνθετη δομή της στις οντότητες στις οποίες οι άνθρωποι συγκροτούνται πρωτίστως: συνδικάτα, συνεταιρισμούς, συλλόγους γειτονιάς, πολιτιστικούς θεσμούς κ.λπ. Γνωρίζουμε επίσης ότι, αντίθετα, οι άνθρωποι και οι λαοί συναντούν στους μηχανισμούς που ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους και αποφασίζουν χωρίς τη συγκεκριμένη συμμετοχή τους για ζητήματα κάθε είδους, που ιδιοποιούνται τους καρπούς της εργασίας τους ή τους μολύνουν με ψευδή προπαγάνδα (κράτη-αφεντικά, μεγάλος Τύπος κ.λπ.), παράγοντες διάλυσης και υποταγής.
Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι οι ατομικές και συλλογικές δράσεις –σε όλα τα πεδία όπου δρα ο καθένας– πρέπει να κατευθύνονται προς αυτού του είδους τις σοσιαλιστικές οικονομικές μεταμορφώσεις (αντικατάσταση της ιδιοκτησίας των ατομικών εργοδοτών, των ανώνυμων εταιρειών, του κράτους ή των διεθνών τραστ στα μέσα παραγωγής, από την άμεση διαχείριση των βιομηχανιών, της γης και των υπηρεσιών από τους τεχνικούς, τους εργάτες, τους υπαλλήλους και τους χρήστες, σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας και βάσει ενός συνεπαγόμενου τεχνικού σχεδιασμού), καθώς και προς την ελευθερία στην πολιτική (αντικατάσταση των μειοψηφιών που στις “δημοκρατίες” ή στις “δικτατορίες” αποφασίζουν εξ ονόματος των άλλων, από την άμεση διαχείριση του λαού μέσω των κατάλληλα ομοσπονδιοποιημένων βασικών του οργανισμών).
Εμείς, που θα θέλαμε να εφαρμοστεί αυτό το ελευθεριακό σοσιαλιστικό πρόγραμμα και που γνωρίζουμε ότι η Κουβανική Επανάσταση δεν είναι –τουλάχιστον αυτή τη στιγμή– το είδος της λαϊκής επανάστασης εκείνης που θα εφαρμόζαμε εκ των προτέρων, πιστεύουμε ότι μπορεί να αποτελέσει (στην πορεία προς την κατάργηση των προνομίων και της τυραννίας, απελευθερώνοντας τη χώρα από τον ιμπεριαλισμό και δίνοντας δυναμική στον αγώνα για την ομοσπονδιακή ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής, εξανθρωπίζοντας την ύπαρξη του λαού, καθιστώντας δυνατή την πραγματικά δημοκρατική ένταξή του στην εθνική ζωή) τόσο μια τομή καθαυτή, όσο και το άνοιγμα ενός λατινοαμερικανικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό και την ελευθερία.
ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ:
Για όλα τα δημιουργικά της στοιχεία, χωρίς να αρνούμαστε ή να αγνοούμε τις αρνητικές της όψεις ή τους παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην εκτροπή της, κατανοούμε ότι οφείλουμε να στηρίξουμε την Κουβανική Επανάσταση. Η στήριξή μας είναι συνειδητή και ειλικρινής· δεν εμπνέεται από κομματικούς υπολογισμούς και, επομένως, συνεπάγεται τη δέσμευση να την υπερασπιστούμε.
[…] Για αυτό που είναι σήμερα, για αυτό που μπορεί να γίνει, οφείλουμε να υπερασπιστούμε την Κουβανική Επανάσταση εδώ, σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.
Η υπόθεση της Κουβανικής Επανάστασης είναι υπόθεση όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής· είναι η υπόθεση όλων των λαών του κόσμου.
Είναι η υπόθεση του λαού της Γουατεμάλας, που θέλει να απαλλαγεί από τον γιάνκη (Yankee) ιμπεριαλισμό, να κατακτήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής, να αποκτήσει ανεξαρτησία.
Είναι η υπόθεση του λαού της Ουγγαρίας, που εξεγείρεται ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό για να εγκαθιδρύσει τον αληθινό Σοσιαλισμό των Εργατικών Συμβουλίων και να απελευθερωθεί από τη δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος πάνω στο προλεταριάτο.
Είναι η υπόθεση του λαού της Ισπανίας.
Όμως η Γουατεμάλα, η Ουγγαρία και η Ισπανία βρίσκονται υποταγμένες σε εθνικές ολιγαρχίες, στον φασισμό, στο ένα ή στο άλλο είδος ιμπεριαλισμού.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί αυτό στην Κούβα.
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ –
(Από Ντοκουμέντο της FAU (1961):
Η Κουβανική Επανάσταση έχει ισχυρό αντίκτυπο στην Ουρουγουάη, ιδιαίτερα ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, στο φοιτητικό κίνημα και σε τομείς της μεσαίας τάξης. Το λαϊκό συνδικαλιστικό κίνημα πραγματοποιεί κινητοποιήσεις και στάσεις εργασίας σε αλληλεγγύη με την Κούβα, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στους υπηρέτες του στον ΟΑΚ (OEA), σε αντίσταση απέναντι στην απομόνωση και την πολιορκία γύρω από το επαναστατημένο νησί.
