Αυτόν τον Νοέμβριο, εκατομμύρια εργαζόμενοι σε ολόκληρη τη Victoria, μαζί με τους ταξικούς μας εχθρούς, θα ψηφίσουν για να αποφασίσουν ποιος θα κυβερνήσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τι εκπροσωπούν τα διάφορα κόμματα;
Ιστορικά, οι αυστραλιανές εκλογές κυριαρχούνται από δύο μεγάλα κόμματα: το Εργατικό Κόμμα (Labor Party) τον πολιτικό βραχίονα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, και τον Συνασπισμό (Coalition), μια μακροχρόνια αλλά ασταθή συμμαχία συντηρητικών, ενωμένων στην αντίθεσή τους προς τους εργαζόμενους.
Όπως και οι συνάδελφοί τους στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, το Εργατικό Κόμμα ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τους εργαζόμενους. Ο πραγματικός του ρόλος, όμως, είναι να διαχειρίζεται την αντιφατική σχέση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
Όταν εμείς, ως εργαζόμενοι, οργανωνόμαστε για να βελτιώσουμε τις συνθήκες εργασίας μας, αυτό γίνεται εις βάρος των κερδών των εργοδοτών. Αν οι συνδικαλιστικοί αξιωματούχοι θέλουν να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους, την εξουσία τους και τα προνόμιά τους, πρέπει να είναι σε θέση να κινητοποιούν τα μέλη, χωρίς όμως να απειλούν υπερβολικά την άρχουσα τάξη.
Το Εργατικό Κόμμα προασπίζει τα συμφέροντα των συνδικαλιστών αξιωματούχων. Όμως, ακριβώς όπως και η Coalition (ή οποιοδήποτε άλλο κυβερνών κόμμα), αναπόφευκτα πρέπει να διαχειρίζεται τον καπιταλισμό προς όφελος των εργοδοτών. Οι διαφορές τους έγκεινται ως προς το «πώς» μπορούν να αποδοθούν σε διαφωνίες μεταξύ ανταγωνιστικών τμημάτων της καπιταλιστικής τάξης. Τελικά, ο στόχος είναι η διαχείριση ενός status quo που καθορίζεται από την παγκοσμιοποίηση και τη χρηματοοικονομικοποίηση (financialisation).
Οι οικονομικές ρίζες του «One Nation»
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και του ’90, οι διαδοχικές κυβερνήσεις του Εργατικού Κόμματος προώθησαν και επέβλεψαν σημαντικές οικονομικές αλλαγές. Για να είναι ανταγωνιστικό σε παγκόσμιο επίπεδο, το αυστραλιανό κεφάλαιο αγκάλιασε την παγκοσμιοποίηση. Έγινε ευκολότερο για τους εργοδότες να μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους αλλού και να υπονομεύουν τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας που είχαν κερδίσει τα συνδικάτα μέσω εργατικών κινητοποιήσεων. Αν είναι πιο κερδοφόρο να κατασκευάζεται κάτι στο εξωτερικό, δεν κατασκευάζεται εδώ.
Κατά τον ίδιο τρόπο, διευκολύνθηκε η είσοδος του διεθνούς κεφαλαίου στην αυστραλιανή αγορά. Οι πολυεθνικές, με τα ταμεία τους γεμάτα μετρητά, μπορούσαν να ξεπεράσουν τον ανταγωνισμό, να ανεβάσουν τις προσφορές ή να εξαγοράσουν μικρές και μεσαίες αυστραλιανές επιχειρήσεις.
Ο χρηματοπιστωτικός τομέας απορρυθμίστηκε, επίσης, διευκολύνοντας τις τράπεζες να δανείζουν χρήματα σε εργοδότες και εργαζόμενους. Μαζί με τα συνταξιοδοτικά ταμεία, αυτά τα φθηνά δάνεια συνέδεσαν περαιτέρω τα συμφέροντά μας με την υγεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όταν είμαστε χρεωμένοι, το βιοτικό μας επίπεδο εξαρτάται από την αποπληρωμή του χρέους, γεγονός που μας καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους στις μεταβολές των επιτοκίων.
Αυτές οι συνθήκες προκάλεσαν δυσφορία σε δύο διακριτές και συχνά ανταγωνιστικές ομάδες. Οι εργάτες έχασαν τις ασφαλείς, συνδικαλισμένες θέσεις εργασίας τους λόγω της μεταφοράς της παραγωγής στο εξωτερικό, ενώ οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων υπέστησαν τον ανταγωνισμό του διεθνούς κεφαλαίου. Μαζί, θα αποτελούσαν τελικά τη μαζική βάση για μια νέα πολιτική δύναμη: το «One Nation» της Pauline Hanson.
Μέχρι πρόσφατα, το «One Nation» παρέμενε σχετικά αδρανές εκτός του Queensland. Σε άλλες χώρες, τα ακροδεξιά κόμματα κατάφεραν να εκμεταλλευτούν την ύφεση του 2008. Ωστόσο, λόγω της κινεζικής ζήτησης για αυστραλιανά ορυκτά, η κρίση δεν έγινε τόσο αισθητή εδώ. Μόνο μετά τις οικονομικές δυσκολίες που ακολούθησαν την πανδημία της COVID-19 και τις πληθωριστικές πιέσεις του πολέμου με το Ιράν, η ρατσιστική τακτική του κόμματος να αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους βρήκε απήχηση.
Τι γίνεται με την Αριστερά;
Στα αριστερά του Εργατικού Κόμματος βρίσκονται δύο κόμματα, οι Σοσιαλιστές (The Socialists) και οι Πράσινοι (Greens).
Σε αντίθεση με το Εργατικό Κόμμα, οι Πράσινοι δεν μπορούν να επικαλεστούν ιστορικούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα, και ενώ ορισμένα τμήματα του κόμματος μπορεί να ισχυρίζονται ότι είναι σοσιαλιστικά, ο προσανατολισμός τους δεν βασίζεται στην ταξική πάλη. Αντίθετα, οι υποψήφιοι των Πρασίνων βασίζουν την προεκλογική τους εκστρατεία σε όποιες προοδευτικές αξίες έχουν μεγαλύτερη απήχηση σε ένα συγκεκριμένο εκλογικό σώμα. Συνήθως, αυτό περιορίζει την ψήφο τους σε επαγγελματίες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ακτιβιστές και κατοίκους των κέντρων των πόλεων.
Με την κατάρρευση του λεγόμενου «Αυστραλιανού Ονείρου» να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, ένα τεράστιο τμήμα της εργατικής τάξης βιώνει οικονομική ανασφάλεια. Η στέγαση και το κόστος διαβίωσης αναφέρονται ως οι κύριοι παράγοντες της πολιτικής πόλωσης, από την ακροδεξιά έως την ακροαριστερά. Οι Πράσινοι ανταποκρίθηκαν προσπαθώντας να κινητοποιήσουν τους νέους ενοικιαστές των κέντρων των πόλεων. Ωστόσο, παρά τις ακτιβιστικές τους ρίζες, το αποτέλεσμα είναι να διοχετεύουν τη δυσαρέσκεια σε εκλογικές τακτικές χωρίς διέξοδο.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Socialist Party) μοιράζεται μια παρόμοια κριτική με τους Πράσινους και στοχεύει να είναι ένα κόμμα της εργατικής τάξης. Όπως γράψαμε πριν από τις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές («The election: An anarchist view»), το Σοσιαλιστικό Κόμμα ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από αυτοαποκαλούμενους επαναστάτες, τη «Σοσιαλιστική Εναλλακτική» (Socialist Alternative). Αυτοί οι σύντροφοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουν καμία πίστη στις εκλογές, ούτε προθέσεις να διαχειριστούν τον καπιταλισμό, και ότι ο πραγματικός τους στόχος είναι να διαδώσουν επαναστατικές σοσιαλιστικές ιδέες.
Αλλά ισχύει αυτό;
Κάθε ενότητα του προγραμματικού τους πλαισίου ξεκινά με μερικές δηλώσεις που ακούγονται ριζοσπαστικές, όπως π.χ. «οι εργαζόμενοι πρέπει να ελέγχουν τους χώρους εργασίας τους», «οι κρατικοί θεσμοί της Αυστραλίας πρέπει να αντικατασταθούν» κ.λπ. Αλλά αυτές ακολουθούνται γρήγορα από αυτό για το οποίο πραγματικά κάνει εκστρατεία το κόμμα: ρεφορμιστικά αιτήματα γύρω από τα υπάρχοντα δικαιώματα που έχουν ήδη οι άνθρωποι.
Αντί να μιλάει για την ανάγκη ανατροπής αυτού του καταπιεστικού συστήματος μέσω της εργατικής εξουσίας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει παρουσιάσει λεπτομερή σχέδια για τη φορολόγηση των πλουσίων, τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών, τις αποζημιώσεις για τον αποικιοκρατισμό και την περαιτέρω κρατική παρέμβαση. Όταν ζητήθηκε από έναν σοσιαλιστή υποψήφιο στον ραδιοσταθμό 3AW να ορίσει τον σοσιαλισμό, η απάντησή του ήταν να μιλήσει για τη δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και τη διαφθορά που προκαλούν οι λομπίστες της «τάξης των δισεκατομμυριούχων (όχι των καπιταλιστών!)».
Αυτή η στροφή προς τα δεξιά ήρθε αφού εξασφάλισαν μόλις ένα ελάχιστο ποσοστό ψήφων. Τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε αν είχαν πραγματικά κέρδη, ή αν είχαν ποτέ την ευκαιρία να σχηματίσουν κυβέρνηση; Αντί να χρησιμοποιούν το κράτος ως πλατφόρμα για επαναστατικές ιδέες, το κράτος θα χρησιμοποιήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα ως πλατφόρμα για τον ρεφορμισμό.
Εργαζόμενοι, όχι ψηφοφόροι
The kinds of activity we engage in changes us just as much as we change the world. Elections force parties to fight for votes, moderate their goals into “realistic” proposals, and centre themselves instead of their constituents. Representation, not self-organisation, is the name of the game.
The Socialist Party will claim their campaign organises workers. But organise towards what? And how? Too often the word “organise” is used as a thought-terminating cliche — the conversation stops there.
As anarchists, we don’t want to see workers organised as ‘voters’. We understand that real change is only possible when we organise collectively as workers to build power where it really matters.
This means organising on the shop floor. It means joining your union, building the rank-and-file, and fighting directly for better conditions. It means taking charge of our own struggle, not handing it over to those promising to act on our behalf.
The election won’t decide whether we win these fights. We will.
Το είδος των δραστηριοτήτων στις οποίες συμμετέχουμε μας αλλάζει εξίσου όσο αλλάζουμε και τον κόσμο. Οι εκλογές αναγκάζουν τα κόμματα να αγωνίζονται για ψήφους, να μετριάζουν τους στόχους τους σε «ρεαλιστικές» προτάσεις και να επικεντρώνονται στον εαυτό τους αντί για τους ψηφοφόρους τους. Η εκπροσώπηση, όχι η αυτοοργάνωση, είναι το όνομα του παιχνιδιού.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα ισχυριστεί ότι η εκστρατεία του οργανώνει τους εργάτες. Αλλά οργάνωση προς ποιο σκοπό; Και πώς; Πολύ συχνά η λέξη «οργάνωση» χρησιμοποιείται ως κλισέ που τερματίζει τη σκέψη, και η συζήτηση σταματά εκεί.
Ως αναρχικοί, δεν θέλουμε να βλέπουμε τους εργάτες να οργανώνονται ως «ψηφοφόροι». Κατανοούμε ότι η πραγματική αλλαγή είναι δυνατή μόνο όταν οργανωνόμαστε συλλογικά ως εργάτες για να χτίσουμε δύναμη εκεί όπου πραγματικά έχει σημασία.
Αυτό σημαίνει οργάνωση στο χώρο εργασίας. Σημαίνει να γίνουμε μέλη του συνδικάτου σας, να ενισχύσουμε τη βάση και να αγωνιστούμε άμεσα για καλύτερες συνθήκες. Σημαίνει να πάρουμε τον αγώνα μας στα χέρια μας, όχι να τον παραδώσουμε σε όσους υπόσχονται να δράσουν εκ μέρους μας.
Οι εκλογές δεν θα αποφασίσουν αν θα κερδίσουμε αυτούς τους αγώνες. Εμείς θα το κάνουμε.
*Το άρθρο αυτό περιλαμβάνεται στο πρόσφατο τεύχος (τεύχος 9), Οκτώβριος-Νοέµβριος
2026, του εκφραστικού οργάνου της Anarchist Communist Federation (ACF) «Picket Line». Σχετικός σύνδεσμος εδώ: https://ancomfed.org/2026/10/the-victorian-election/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
