
Οι χριστιανοί Έλληνες έχουν το αρνητικό ότι επειδή γειτνιάζουν με το Ισλάμ νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα για αυτό. Αλλά δυστυχώς και ο αντιεξουσιαστικός χώρος μπορεί να ξέρει τα πάντα για την τάδε φυλή Ινδιάνων στα βουνά της Κολομβίας αλλά να μην ξέρει τίποτα για την κοινωνική οργάνωση στα Βαλκάνια πριν από 100 χρόνια ή για τις αντικρατικές- αντιθρησκευτικές μορφές του Ισλάμ που υπήρξαν ιστορικά σε διάφορα μέρη. Έτσι σήμερα προσπαθεί με την μαρξιστική ανάλυση (εξαιτίας της φτώχειας γίνονται φονταμενταλιστές- ισλαμιστές) να εξηγήσει το σήμερα χωρίς να ξέρει ότι ανάλογα με την εποχή και τον πολιτισμό της κάθε περιοχής εμφανίστηκαν πάρα πολλές μορφές του Ισλάμ εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε με τους Αχήδες που μαζί με τους Δερβίσηδες θεωρούνται η πιο φιλελεύθερη μορφή του Ισλάμ. Τον 6ο αιώνα όπως στο Βυζάντιο υπάρχουν οι νεανίες (πολιτικές οργανώσεις νέων γύρω από τον ιππόδρομο στην Κωνσταντινούπολη) έτσι και στις μεγάλες πόλεις τις Περσίας υπάρχουν οι αντίστοιχες οργανώσεις νέων οι Φιτγιάν. Στην Περσία και το Βυζάντιο αυτές οι οργανώσεις των πόλεων θεωρούνται κατάλοιπα του αρχαιοελληνικού τρόπου οργάνωσης της πόλης-κράτους. Στο Βυζάντιο οι νεανίες θα σφαχτούν και θα διαλυθούν μετά την μεγάλη σφαγή του ιπποδρόμου από τον Ιουστινιανό. Στην Περσία όμως μετά την κατάκτησή της από τους Ισλαμιστές θα αναδιοργανωθούν με βάση τη νέα θρησκεία.
Στην Περσία των χαλίφηδων ως αντίδραση στον εξουσιαστικό και υλιστικό χαρακτήρα του επίσημου πια ισλαμισμού, θα εμφανιστεί το κίνημα των Σούφι τον 8ο αιώνα που αντιπροτείνει την μυστικιστική αγάπη και γνώση ως μέσο γνωριμίας με τον θεό. Ο σουφισμός θα κυνηγηθεί πολύ από το επίσημο Ισλάμ -τους ουλεμάδες- και θα μετασχηματιστεί στην επαρχία στους Δερβίσηδες μετά την ένωση του με τους Τούρκους σαμάνους και στις πόλεις στους Αχήδες με την ένωση του Φιτγιάν με τους Σούφι.
Όπως οι Σούφι ή οι Δερβίσηδες είχαν κάποιον εσωτερικό δρόμο (τασαούφ)- σύνολο κανόνων έτσι και οι Αχήδες είχαν το φουτουβά που μπορεί να θεωρηθεί ο δρόμος, το σύνολο των ηθικών αξιών που πρέπει να διέπουν τη ζωή του νέου και τη σχέση του με τους άλλους. Αυτές είναι η αλληλεγγύη, η κοινοκτημοσύνη και η αδελφοσύνη. Αν ο νέος κατάφερνε να εφαρμόσει αυτά στη ζωή του τότε θα έδινε το παράδειγμα για το πώς θα ήταν μια κοινωνία δίκαιη και αλληλέγγυα.
Οι Αχήδες έμεναν όλοι μαζί σε ξενώνες (ζαβιγιέδες) και είχαν απόλυτη κοινοκτημοσύνη. Φορούσαν χαρακτηριστική στολή (άσπρα γάντια, τουρμπάνι ειδικά τυλιγμένο) και θεωρούσαν το έθιμο της φιλοξενίας ιερό. Προστάτευαν τον μουσαφίρη (ταξιδιώτη) ακόμη και με την ζωή τους και ακόμη και αν καταζητούταν από την αστυνομία δεν τον παρέδιδαν ποτέ αν ζητούσε άσυλο στον ξενώνα τους. Είχαν ιπποτική συμπεριφορά στους φτωχούς και τους παρακατιανούς που δεν τους πείραζαν ποτέ και απεναντίας πολύ «άσχημη» συμπεριφορά στους εκπροσώπους του νόμου. Κάθε βράδυ γύρναγαν από τις δουλειές τους στην πόλη και μοίραζαν τα έσοδα σε ίσα κομμάτια σε όλα τα μέλη.
Αχής μπορούσε να γίνει ο καθένας ανεξαρτήτως θρησκεύματος, φυλής ή οικονομικής επιφάνειας. Μόνο που μετά ξέκοβε εντελώς από την προηγούμενη ζωή του και η οικογένεια του...

Danny Evans*
*«Το παρακάτω κομμάτι είναι μια προσπάθεια να καταγράψω κάποιες ιδέες που εκφράστηκαν σε μια συζήτηση για το βιβλίο μου που φιλοξενήθηκε την περασμένη εβδομάδα από τον Robert Kramm και την ομάδα του Radical History book talk series, και επίσης σε συζήτηση με τον Jim για το βιβλίο του Loren Goldner Revolution, Defeat and Theoretical Underdevelopment: Ρωσία, Τουρκία, Ισπανία, Βολιβία, το θέμα του επόμενου podcast μας. Πολλές ευχαριστίες και στα δύο μέρη για αυτές τις ευχάριστες και γόνιμες συζητήσεις».
Danny Evans
Θέλω να προτείνω έναν τρόπο σκέψης για τον αναρχισμό ως ιστορικό κίνημα, τον οποίο δεν έχω δει...

Γιώργος Δ. Μπουμπούς*
Ο Γ. Σκληρός, στο περίφημο μελέτημά του «Το κοινωνικόν μας ζήτημα», είχε προβάλει, ανάμεσα στα άλλα, το ζητούμενο της ενασχόλησης του σοσιαλισμού της Ελλάδας με την επιστημονική-κριτική ανάλυση όσο το δυνατόν περισσότερων πτυχών της νεοελληνικής κοινωνικής ζωής. Στα 1907-1909, με τη συζήτηση στο «Νουμά» γύρω από το βιβλίο, είχε φανεί πως ο ελληνικός σοσιαλισμός -μαρξιστικός και μή- θα καταπιανόταν στο εξής σοβαρά με τη μελέτη του νεοελληνικού βίου, τόσο του παρελθόντος, όσο και του σύγχρονου. Ωστόσο, η εξέλιξη των πραγμάτων γύρω από αυτόν τον τομέα, κατά την πολυκύμαντη δεύτερη δεκαετία του αιώνα, δεν εκπλήρωσε τις όποιες αρχικές...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

