Το 2010 το Alexander Berkman Social Club και η Βιβλιοθήκη Kate Sharpley εξέδωσαν το «Μια Τραγική Ακολουθία: Ο Αλεξάντερ Μπέρκμαν και η Βοήθεια στους Ρώσσους Φυλακισμένους». Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία της προσπάθειας των αναρχικών για αλληλεγγύη με τους συντρόφους τους στην Σοβιετική Ένωση (αρχικά μέσω της Μικτής Επιτροπής Αναρχικών και Σοσιαλιστών Επαναστατών και αργότερα μέσω της αναρχοσυνδικαλιστικής Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων). Αυτά τα ενημερωτικά δελτία, δημοσιευμένα μεταξύ του 1923 και του 1932, φωτίζουν την εξέλιξη της μπολσεβίκικης καταστολής ανά τα χρόνια. Παράλληλα όμως δείχνουν πως και γιατί η αλληλεγγύη ήταν ζωτικής σημασίας για τους φυλακισμένους και τους εξόριστους επαναστάτες, πως άντλησε στοιχεία από τις ρωσικές επαναστατικές παραδόσεις και πόσο χρήσιμη για το έργο τους ήταν η πληροφόρηση.
Ψωμί (και βιβλία)
Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή πως η αναρχική αλληλεγγύη σκόπευε να προσφέρει ταυτόχρονα «ηθική και υλική βοήθεια». Δεν έσωσαν απλά τους ανθρώπους απ’ τη λιμοκτονία: προσέφεραν παράλληλα και ψυχολογική υποστήριξη καθώς οι άνθρωποι ένιωθαν πως κάποιος τους θυμάται. «Δύο φορές λάβαμε τις εφημερίδες “Noviy Mir” (στμ. ουζμπέκικα, Νέος Κόσμος) και “Russky Golos” (στμ. ρώσικα, Ρώσικη Φωνή). Αναρωτιέμαι ποιος τις έστειλε. Ίσως εσύ. Αλλά, πρέπει να σου πω πως, ανεξαρτήτως ποιος τις έστειλε, η ίδια η πράξη του ήταν πολύ ευχάριστη και ενθαρρυντική. Οι άνθρωποι μας σκέφτονται… Ν. (Κεντρική Ρωσία).»
Tα χρήματα ήταν απαραίτητα για τους φυλακισμένους και τους εξόριστους: «η βοήθεια σας είναι πολύ σημαντική. Διαφορετικά μερικοί θα πέθαιναν από την πείνα και το κρύο». Θεωρητικά, οι εξόριστοι λάμβαναν ένα επίδομα: «Μας παραχωρούνται από την κυβέρνηση 6 ρούβλια και 25 (νομίσματα) κοπέκ κάθε μήνα (λιγότερα από 3.25$). Δεν υπάρχει η δυνατότητα να κερδίσεις μόνος σου κάποιο εισόδημα: αρχικά, γιατί υπάρχουν μόνο 2-3 τοπικά ιδρύματα στο χωριό μας, ενώ ταυτόχρονα αρκετές εκατοντάδες άτομα ψάχνουν για δουλειά· δεύτερον, γιατί δεν μας δέχονται λόγω αρχών… Το ελάχιστο που χρειάζεται κανείς εδώ για να επιβιώσει είναι 10-12 ρούβλια τον μήνα ανά άτομο, χωρίς να συνυπολογίζουμε καθόλου τα έξοδα για την απαραίτητη ένδυση. Επομένως, χωρίς την βοήθειά σας, -ε, καταλαβαίνετε που θα βρισκόμασταν…» Σ.-Κ.(Βόρεια της Σιβηρίας).
Σε άλλα, πιο απομονωμένα μέρη, ακόμα και τα χρήματα ήταν άχρηστα. «Ο G. ετοιμάζεται να πάει να ανταλλάξει το τελευταίο μου παντελόνι με μερικές πατάτες. Στους χωρικούς έχει απομείνει πολύ λίγη από την σοδειά τους, λόγω του μεγάλου ποσοστού που αναγκάζονται να αποδίδουν στο Κράτος. Αρνούνται να το πουλήσουν με χρηματικό αντάλλαγμα οπότε πρέπει να τους δίνουμε και τα τελευταία μας υπάρχοντα.»
Η βοήθεια που αποστέλλονταν προοριζόταν για πάνω από ένα άτομο τη φορά. Κάθε παραλήπτης «αντιπροσώπευε μια αναρχική αποικία, που κυμαινόταν από 4-5 ή ακόμα και 20 συντρόφους, στους οποίους φτάνουμε μέσω ενός ανταποκριτή σε κάθε περιοχή». Αυτό συνέβαινε χάρη στο σύστημα σταρόστα (starosta): «Ο Κλιτσέφσκι (Klichevsky) ήταν ένας σταρόστα, κυριολεκτικά ένας “ηλικιωμένος”, στην κοινότητα των αναρχικών εξόριστων της πόλης της Τασκένδης. Επρόκειτο για μια εκλεγμένη θέση που επέτρεπε στον Κλιτσέφσκι να διαπραγματεύεται με τις σοβιετικές αρχές εκ μέρους των συν-εξόριστών του, ενώ παράλληλα του έδινε πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικές με τους αναρχικούς φυλακισμένους και τους εξόριστους άλλων περιοχών.»
Την ίδια στιγμή, το ταμείο ενίσχυσης έστελνε βιβλία...

Συνέντευξη με την Αναρχική Ομοσπονδία του Ρίο ντε Τζανέιρο (FARJ)
Σε απάντηση στο βιομηχανικό, καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής τροφίμων που έχει αποδεκατίσει τους αγροτικούς τρόπους ζωής και τη μητρική μας γη, κοινωνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο έχουν προσδιορίσει την αγροοικολογία ως εναλλακτική πρόταση για αγροτική ανάπτυξη. Βασισμένη σε αγροτικές και αυτόχθονες γνώσεις, αγώνες για την κυριαρχία των τροφίμων και αγροτική μεταρρύθμιση, η αγροοικολογία θεωρείται από τα κοινωνικά κινήματα ως «εργαλείο για τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό, πολιτικό και οικολογικό μετασχηματισμό κοινοτήτων και εδαφών».
Αυτή η συνέντευξη που πήρε το Black Rose το καλοκαίρι του 2020 με έναν αγωνιστή από το Μέτωπο...

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ντιέγκο δε χτυπούσε μόνο «προς τα πάνω», δηλαδή τους ισχυρούς, αλλά και προς τα κάτω.
«Ήταν στο πλευρό των καταπιεσμένων», «δεν ξέχασε ποτές τις ρίζες του», «ανέδειξε το ποδόσφαιρο του Νότου», είναι οι φράσεις που επαναλαμβάνονται αυτές τις μέρες μετά το θάνατο του Μαραντόνα. Όπως επίσης, ότι πήρε θέση απέναντι στο εμπάργκο ενάντια στην Κούβα, στήριξε τη Βενεζουέλα του Τσάβες, ήταν «απείθαρχος».
Ξεχνάμε όμως, ότι ο Ντιέγκο δεν χτυπούσε μόνο «προς τα πάνω», δηλαδή τους ισχυρούς, αλλά και προς τα κάτω. Ξεχνάμε τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών, τις φωτογραφίες με ανήλικες στην Κούβα, όπου πήγαινε για...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

