Λεπτομέρειες

...

Ιστορία Ελλαδικού Αναρχικού Κινήματος

29 Ιανουαρίου 2021

• ιστορία αναρχικού κινήματος
• αναρχικό κίνημα
• Ελλάδα
• αναρχισμός

Τον Νοέμβριο του 1985, σημειώθηκαν τα γνωστά σε όλους γεγονότα με τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά στο Πολυτεχνείο, την κατάληψη του ιδρύματος και τις πολυήμερες συγκρούσεις με τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Την 1η Δεκέμβρη 985, μετά από κάλεσμα δύο συντρόφων, εκ των οποίων ο ένας το προηγούμενο διάστημα κινείτο στο περιβάλλον των συνοικιακών ομάδων και παρεών γύρω από την εφημερίδα «Άρένα», έγινε στα γραφεία των Αριστερών Συσπειρώσεων στα Εξάρχεια (ελλείψει άλλου χώρου) συνέλευση στην οποία συμμετείχαν, επτά ή οκτώ ακόμα σύντροφοι από διάφορες συνοικίες της Αθήνας, όπου αποφασίστηκε η δημιουργία κεντρικής αναρχικής ομάδας, η οποία προτάθηκε να οργανωθεί με βάση πυρήνες κοινωνικής παρέμβασης (μαθητικός, σπουδαστικός και εργατικός πυρήνας).

Στις 26 Δεκέμβρη 1985, έγινε η δεύτερη συνέλευση, στη οποία αποφασίστηκε το όνομα να είναι Αναρχική Ομάδα «Διεθνιστής». Στις 30 Δεκέμβρη μπήκαν οι βάσεις για την έκδοση του εντύπου της ομάδας «Αυτοδιεύθυνση». Το εν λόγω έντυπο κυκλοφόρησε, τελικά, στις αρχές Απρίλη του 1986, κυρίως με αφορμή την 1η Πανελλαδική Συνάντηση Αναρχικών και Αντιεξουσιαστών στην Πάτρα. Η εν λόγω Συνάντηση έγινε στις 24, 25 και 26 Απρίλη 1986, με πρωτοβουλία των τότε Αναρχικών Ομάδων Πάτρας, Πύργου και Αμαλιάδας.

Παρατίθεται εδώ το κύριο άρθρο της «Αυτοδιεύθυνσης», κείμενο κριτικής στον «χώρο» το οποίο σε πολλά του σημεία θυμίζει έντονα τα κείμενα της Κίνησης για τη Συγκρότηση Αναρχικής Ομοσπονδίας (του 1983):

«”Αναρχικός χώρος” ή αναρχικό κίνημα;

Τα τελευταία δύο χρόνια, όλο αυτό το συνονθύλευμα που αυτοαποκαλείται αναρχικός χώρος, έχει βουλιάξει στο τέλμα της περιθωριοποίησης του και είναι αδύναμος να προβάλλει και την παραμικρή ουσιαστική αντίσταση ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος. Εκτός από ελάχιστες, κατά πολύ θεαματικές και θορυβώδεις περιπτώσεις (Χημείο κλπ), τίποτε άλλο δεν φαίνεται να κινείται και να παίρνει ζωή.

Η κατάσταση αυτή δεν ήταν κάτι που εμφανίστηκε ως δια μαγείας, αλλά ήταν η φυσική και αναμενόμενη, άλλωστε, κατάληξη μιας σειράς σκέψεων και πρακτικών που αναπτύχθηκαν σ’ αυτό το χρονικό διάστημα. Αυτός ο χώρος σήμερα, έχει προσφερθεί από μόνος του στο κεφάλαιο, σαν μια πρώτη ύλη στην παραγωγή νέων εκτονωτικών αξιών, ψεύτικων και πλαστών αναγκών.

Τα Εξάρχεια δεν είναι η «απελευθερωμένη ζώνη» που παράγει «ανατρεπτικά ιδανικά», όπως πολλοί θερμοκέφαλοι αρέσκονται να διακυρήσσουν, αλλά ένα θεατρινίστικο καταναλωτικό γκέτο, όπου μπορείς να συναντήσεις από αυτο-ονομαζόμενους αναρχικούς και μίζερους χαζοδιανοούμενους μέχρι χαφιέδες της ασφάλειας και εμπόρους ναρκωτικών. Είναι μια έντεχνα διατηρημένη βιτρίνα απ’ το ίδιο το κράτος, παρουσιαζόμενη μάλιστα ως η μητρόπολη του ελληνικού αναρχισμού. Συνακόλουθα, αυτή η λογική πως αυτός και μόνο ο χώρος υφίσταται την κρατική καταστολή είναι έξω από κάθε πραγματικότητα, γιατί αγνοεί πως καταστολή κάθε είδους υπάρχει σε κάθε χώρο και χρόνο της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Σε όσες δραστηριότητες αναλώνεται σήμερα ο χώρος, αυτές είναι θεαματικές και μόνο και ούτε τη συνέχεια και συνέπεια εξασφαλίζουν, αλλά ούτε και κάποια πρόταση δράσης περιέχουν δηλαδή την προοπτική για την οργάνωση του αναρχικού λόγου και κινήματος στη χώρα μας. Επικρατεί μια λογική που ταυτίζει το αναρχικό ιδανικό με την ανευθυνότητα, το χάος, με την υποταγή στα τυχαία, αποσπασματικά και ουρανοκατέβατα γεγονότα και που όλα αυτά τα. ανάγει σε σύγκρουση με το κράτος και τους θεσμούς του. Λες...

Περισσότερα …