Στις 29 Απριλίου 1976 πέθανε η ποιήτρια Anna Barkova (Άννα Μπάρκοβα). Αποκαλούμενη η «προλετάρισσα Αχμάτοβα»,υπηρέτησε για ένα διάστημα ως γραμματέας του Lunacharsky (Λουνατσάρσκι) -πρώτου σοβιετικού υπουργού Παιδείας- και εργάστηκε στον εκδοτικό οίκο της «Pravda» (Πράβντα). Είναι αλήθεια ότι μόνο μία συλλογή ποιημάτων της «Η Γυναίκα» (1922), εκδόθηκε όσο ζούσε. Ωστόσο, η ζωή της ποιήτριας σημαδεύτηκε από συλλήψεις και στρατόπεδα.
Συνελήφθη για πρώτη φορά στα τέλη του 1934 και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια στο Karlag. Το 1947 συνελήφθη ξανά και στάλθηκε σε στρατόπεδο στο Intalag,, όπου πέρασε εννέα χρόνια. Έναν χρόνο μετά την αποφυλάκισή της, το 1957, συνελήφθη για τρίτη φορά — όπως και πριν, με κατηγορίες για αντισοβιετική προπαγάνδα. Από τον Ιούνιο του 1958 κρατήθηκε στο Siblag, από τον Φεβρουάριο του 1959 στο Ozerlag, και από το 1961 στο Dubravlag. Το αποτέλεσμα: περισσότερα από 20 χρόνια στα στρατόπεδα και πλήρης αφάνεια υπό το σοβιετικό καθεστώς.
Nevertheless she managed to survive. Her poems continued to resonate through the 1930s, the post-war years, and even today, 100 years later.
Ωστόσο, κατάφερε να επιβιώσει. Τα ποιήματά της συνέχισαν να αντηχούν μέσα στη δεκαετία του 1930, στα μεταπολεμικά χρόνια, και ακόμη και σήμερα, 100 χρόνια αργότερα.
We all yelled quite a bit
Praising the struggle and labor.
The flames have been burning for too long,
Shall I swallow some ice?
They did not reach their goal
And prevent others from coming.
Everything was burning. And here they are burned,
Turned into ashes and smoke.
Recklessly loving freedom,
We were raising a slave family,
Made bread and honey
For upcoming smart gentlemen.
A new caste shall be born,
Ruthless just like a rock.
-Belated sobriety , hello ,
We are spread at the enemies feet
Όλοι φωνάζαμε αρκετά
Υμνώντας τον αγώνα και την εργασία.
Οι φλόγες καίνε για πολύ καιρό,
Να καταπιώ λίγο πάγο;
Δεν πέτυχαν τον στόχο τους
Ούτε εμπόδισαν άλλους να έρθουν.
Όλα καίγονταν. Και τώρα καίγονται κι αυτοί,
Μετατράπηκαν σε στάχτη και καπνό.
Αγαπώντας απερίσκεπτα την ελευθερία,
Μεγαλώναμε μια οικογένεια σκλάβων,
Φτιάχναμε ψωμί και μέλι
Για τους επερχόμενους έξυπνους κυρίους.
Μια νέα κάστα θα γεννηθεί,
Αμείλικτη σαν βράχος.
Καθυστερημένη νηφαλιότητα, καλώς ήρθες,
Είμαστε απλωμένοι στα πόδια των εχθρών.
1922
*Πηγές:
https://www.facebook.com/littlehistories.org
https://www.facebook.com/vadim.grayevskiy
https://www.facebook.com/malcolm.archibald.1
